mały Szczeciniak cynamonowy, szczecinkowiec cynamonowy (Hymenochaete cinnamomea (Pers.) Bres.) – gatunek grzybów z rzędu szczeciniakowców (Hymenochaetaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Hymenochaete, Hymenochaetaceae, Hymenochaetales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w Christiaan Hendrik Persoon, nadając mu nazwę Thelephora cinnamomea. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu Giacomo Bresàdola w 1897 r. Synonimy: Coniophora cinnamomea (Pers.) Massee 1889 Corticium cinnamomeum (Pers.) Fr. 1838 Hymenochaete arida (P. Karst.) Sacc. 1891 Hymenochaete cinnamomea f. crassa Parmasto 1963 Hymenochaetella arida P. Karst. 1889 Hyphoderma fibrillosum Wallr. 1833 Hypochnus cinnamomeus (Pers.) Bonord. 1851 Terana cinnamomea (Pers.) Kuntze 1891 Thelephora cinnamomea Pers. 1822 W 1983 r. Barbara Gumińska i Władysław Wojewoda nadali mu polską nazwę szczecinkowiec cynamonowy, w 1999 r. W. Wojewoda zmienił ją na szczeciniak cynamonowy.
Morfologia Owocnik Wieloletni, rozpostarty, dość cienki, szafranowożółty, żółtobrązowy, czerwonozłotożółty. Osiąga długość 2–20 (100) cm. Powierzchnia pokryta włoskami, brzeg włóknisty. Cechy mikroskopowe Kontekst dobrze zróżnicowany, z gładkimi szczecinkami o długości do 180 µm, grubości ok. 2–3 mm. Zarodniki białe do lekko żółtawych, 6,5–7,2 × 2,5–3 µm, wąsko elipsoidalne. Strzępki o szerokości ok. 4–5 µm, septowane, bez sprzążek. Hymenium jasnopomarańczowe do rdzawobrązowego.
Występowanie i siedlisko Występuje na wszystkich kontynentach poza Antarktydą i na wielu wyspach. W Europie jest szeroko rozprzestrzeniony, jego zasięg ciągnie się od Morza Śródziemnego i Oceanu Atlantyckiego po północne krańce Półwyspu Skandynawskiego. Występuje także na południowym wybrzeżu Grenlandii. W. Wojewoda w 2003 r. przytacza 8 jego stanowisk w Polsce, ale w większości już historycznych. Aktualne stanowisko (ale niezweryfikowane) podaje internetowy atlas grzybów. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status E – gatunek wymierający, którego przeżycie jest mało prawdopodobne, jeśli nadal będą działać czynniki zagrożenia. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Finlandii.
Grzyb nadrzewny, saprotrof. Występuje w lasach na martwym drewnie olchy szarej, brzozy, leszczyny, i buka, na leżących na ziemi pniach i gałęziach. W innych krajach notowany także na wierzbach. Występuje głównie na dolnej stronie leżących na ziemi pni i gałęzi.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Szczeciniakowate