mały Błyskoporek świerkowy (Inonotus leporinus (Fr.) Gilb. & Ryvarden) – gatunek grzybów z rzędu szczeciniakowców (Hymenochaetaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Inonotus, Hymenochaetaceae, Hymenochaetales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Takson ten w 1852 r. opisał Elias Fries, nadając mu nazwę Polyporus leporinus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadali mu Edouard-Jean Gilbert i Leif Ryvardenw 1993 r. Synonimy: Inoderma leporinum (Fr.) P. Karst. 1879 Inodermus leporinus (Fr.) Quél. 1886 Microporus leporinus (Fr.) Kuntze 1898 Onnia leporina (Fr.) H. Jahn 1978 Pelloporus leporinus (Fr.) Krieglst. 1999 Polyporus leporinus Fr. 1852 Polystictus leporinus (Fr.) Cooke 1886 Polystictus tomentosus f. leporinus (Fr.) Pilát 1942 W 1967 r. Stanisław Domański opisywał go jako odmianę beztrzonową szczeciniaka filcowatego. W 2003 r. Władysław Wojewoda zaproponował nazwę błyskoporek świerkowy.
Morfologia Owocniki Jednoroczne, siedzące, płaskie, wachlarzowate, o szerokości do 10 cm i grubości 1–2 cm, w miejscu, w którym przyrastają do podłoża nieco grubsze. Wyrastają pojedynczo, lub dachówkowato w grupach. Powierzchnia w młodych owocnikach aksamitna, delikatnie owłosiona, w starszych prawie naga, brązowa lub ciemnobrązowa, w stanie wilgotnym niewyraźnie strefowana. Brzeg ostry lub tępy, prosty lub nieco pofałdowany. Hymenofor rurkowy, w młodych owocnikach jasnoszaro-brązowy, w starszych brązowy. Pory kanciaste, różnej wielkości, jedwabiście błyszczące, często pokryte białą blaszką na brzegach, w liczbie 1–3 na 1 mm. Wysyp zarodników żółtawy. Cechy mikroskopowe Kontekst o grubości do 1,3 cm, dwuwarstwowy, żółto-brązowy, o owocowym zapachu. Warstwa górna jest gąbczasta, wodnista, dolna gęsta, skórzasta, promieniście włóknista.
Występowanie i siedlisko Występuje we wschodniej części USA i Kanady, w Europie i Azji. W Polsce W. Wojewoda w 2003 r. przytacza 4 jego stanowiska w Puszczy Białowieskiej i Tatrzańskim Parku Narodowym. Bardziej aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status R – gatunek potencjalnie zagrożony z powodu ograniczonego zasięgu geograficznego i małych obszarów siedliskowych. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Danii, Norwegii, Szwecji, Niemczech.
Grzyb nadrzewny, huba, saprotrof i pasożyt. Występuje w górskich lasach na leżących na ziemi martwych pniach świerka, czasami także na korzeniach i u nasady żywych pni świerków. Powoduje białą zgniliznę drewna. Występuje głównie w starych lasach iglastych, w których nie jest prowadzony systematyczny wyrąb drzew i jest dużo martwego drewna.
Przypisy
Kategoria:Szczeciniakowate Kategoria:Mykobiota Polski