Urlop w Wenecji (ang. Summertime) – brytyjsko-amerykański melodramat z 1955 roku w reżyserii Davida Leana. Adaptacja sztuki Arthura Laurentsa pt. The Time of the Cuckoo (1952).
Fabuła Jane Hudson, nigdy niezamężna Amerykanka w średnim wieku, przyjeżdża do Wenecji na swój wymarzony urlop w Europie. W jednej z przytulnych kawiarenek "wpada w oko" przystojnemu Włochowi imieniem Renato. Obydwoje ulegają wzajemnej fascynacji, która szybko przeradza się w płomienne uczucie. Jednak odkrycie przez Jane faktu, że ma do czynienia z żonatym mężczyzną (nie do końca szczerym), w połączeniu z jej purytańską mentalnością oraz świadomością, że wraz z końcem urlopu obydwoje będą musieli powrócić do swoich "ról", wbrew autentycznym uczuciom doprowadza do rozstania. Jego symbolem jest ostatnia scena filmu – kiedy spóźniony na odjazd pociągu Jane, Renato bezskutecznie biegnie po peronie usiłując wręczyć jej drobny upominek – symboliczny biały kwiat gardenii.
Obsada aktorska
O filmie Urlop w Wenecji był kolejnym filmem utalentowanego brytyjskiego reżysera Davida Leana, stworzonym u progu jego światowej kariery, jaką zapewniły mu kolejne dzieła takie jak: Most na rzece Kwai (1957), Lawrence z Arabii (1962), Doktor Żywago (1965). Po latach Lean uważał obraz za swój ulubiony film.
Film był adaptacją udanej sztuki Arthura Laurentsa z 1952 roku. Jednak jak pisali krytycy, uproszczoną i pozbawioną większości indywidualnych odcieni i psychologicznych subtelności teatralnego pierwowzoru.
Odbiór Obraz spodobał się zarówno widzom, jak i krytykom. Tylko z rozpowszechniania w kinach USA i Kanady przyniósł 2 mln. dolarów wpływów. Krytycy chwalili zwłaszcza kreację Katharine Hepburn jako "bezsporny" i "główny walor filmu"Kornatowska..., s. 76Michalik....
Ze względu na fabułę, film miał również problem z PCA, której szef – Geoffrey Shurlock – w liście skierowanym do kierownictwa United Artists (dystrybutora filmu w USA) odmówił certyfikacji filmu ze względu na przedstawione w nim "cudzołóstwo". Ostatecznie organizacja, stanowiąca ówcześnie w Stanach Zjednoczonych rodzaj nieformalnej cenzury, wydała zgodę na dystrybucję po usunięciu kilku "niemoralnych" scen z filmu.
Obecnie (2021), ponad 60 lat po premierze, w rankingu popularnego filmowego serwisu internetowego Rotten Tomatoes obraz posiada wysoką, 89-procentową, pozytywną ocenę "czerwonych pomidorów".
Plenery Plenery filmu były jak najbardziej autentyczne. Obraz powstawał m.in. w Wenecji, gdzie nakręcono 90 procent scen (pozostałe lokalizacje to Burano i Rzym). Uważny widz dostrzeże w nim charakterystyczne dla tego miasta miejsca z placem św. Marka włącznie. Według krytyków autentyczność plenerów była – ze względu na romantyczno-miłosną fabułę filmu – jego dodatkowym atutemKornatowska..., s. 74. Amerykański krytyk filmowy Bosley Crowther w swojej recenzji filmu zamieszczonej w The New York Times uznał nawet miasto za odtwórcę głównej roli ("principal performer"). Początkowo lokalizacja zdjęć stanowiła problem dla władz miasta, które obawiały się, że pobyt amerykańskiej ekipy filmowej w wielu miejscach stanowiących atrakcję turystyczna miasta oraz zaangażowanie do filmu gondolierów (w pewnym momencie zagrozili oni nawet strajkiem o ile władze miasta wydadzą pozwolenie na zdjęcia) w szczycie sezonu turystycznego, może stanowić zagrożenie dla dochodów tej branży. Problem został rozwiązany, gdy przekazało hojną darowiznę na fundusz utworzony w celu sfinansowania renowacji bazyliki św. Marka. Sam Lean miał również obiecać kardynałowi, że w świętych miejscach miasta i wokół nich nie będzie widać krótkich sukienek ani nagich ramion kobiet.
Źródła podają, że w kolejnych latach po premierze turystyka w mieście wzrosła, a miejsce gdzie w jednej ze scen filmu Hepburn wpada do kanału było jednym z najchętniej odwiedzanych.
Nagrody i nominacje RokNazwa/WydarzenieNagroda/KategoriaNominowanyRezultat1956OscarNajlepsza reżyseriaDavid LeanNajlepsza aktorka pierwszoplanowaKatharine Hepburn1956BAFTANajlepszy filmNajlepsza aktorka zagranicznaKatharine Hepburn1955National Board of ReviewTop Ten Films5. miejsce1955Nagroda Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków FilmowychNajlepszy reżyserDavid LeanNajlepsza aktorkaKatharine Hepburn
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Plakat do filmu
Kategoria:Amerykańskie melodramaty Kategoria:Amerykańskie filmy z 1955 roku Kategoria:Brytyjskie melodramaty Kategoria:Brytyjskie filmy z 1955 roku Kategoria:Adaptacje filmowe powstałe w koprodukcji Kategoria:Filmy kręcone w Wenecji Kategoria:Filmy nominowane do Oscara Kategoria:Filmy o wakacjach Kategoria:Filmy w reżyserii Davida Leana Kategoria:Filmy, których akcja toczy się w Wenecji