Funky Drummer – singel Jamesa Browna wydany 14 marca 1970 roku.
Kompozycja „Funky Drummer” został nagrany 20 listopada 1969 roku w Cincinnati. Utwór w głównej mierze składa się z powtarzających się, improwizowanych zagrywek na różnych instrumentach granych solo (takich jak saksofon, pianino Rhodes, gitara, organy Hammonda oraz perkusja). W niektórych momentach słyszalny jest głos Jamesa Browna, który zachęca zespół do gry. Pierwszy wers został napisany w tonacji C-dur, podczas gdy reszta utworu skomponowana została w tonacji d-moll.
Wydanie Singel został wydany 14 marca 1970 roku. Wersja singlowa różni się od tej na albumie - wersja singlowa zawiera dodatkowe wokale Jamesa Browna w części perkusyjnej. Utwór dotarł do 20 miejsca zestawienia Billboard 100 w kategorii R&B oraz 51 miejsca kategorii Pop.
Istnieje również inna wersja utworu, stworzona podczas nagrywania głównej wersji - zawiera ona tamburyn oraz inne elementy perkusyjne stworzone przez Jamesa Browna oraz grę na trąbce Freda Wesleya, trębacza w jego zespole.
Na kompilacji „In the Jungle Groove” wydano kolejną wersję, podpisaną jako „Funky Drummer (Bonus Beat Reprise)”. Wersja ta została skrócona do niecałych trzech minut i zawiera tylko pętle perkusyjną oraz akord gitarowy na samym początku taktu z okazjonalnym uderzeniem tamburynu.
Perkusja Za perkusję w utworze „Funky Drummer” odpowiada Clyde Stubblefield, osobisty perkusista Jamesa Browna w jego zespole. W 5 minucie i 21 sekundzie wszystkie instrumenty z wyjątkiem perkusji przestają grać, a Stubblefield wykonuje trwającą prawie 20 sekund solówkę przy towarzyszącym mu głosie Browna, który powtarza zwrot „Ain't it funky”. Solówka ta jest do dziś jednym z najczęściej wykorzystywanych sampli w historii muzyki i uważana jest za jedną z najlepszych solówek perkusyjnych wszech czasów. Po wydaniu wersji utworu na albumie „In the Jungle Groove” bez głosu Browna, solówka zaczęła być coraz częściej wykorzystywana, początkowo w hip-hopie, z czasem przechodząc do innych gatunków.
Clyde Stubblefield nie został wymieniony jako współtwórca utworu, w związku z czym nie dostał pieniędzy za wykorzystanie jego gry w utworach innych wykonawców. W wywiadzie dla New York Times w 2011 roku powiedział: „Nie poczułem się urażony i mi to nie przeszkadzało, jednak wydaje mi się, że to brak szacunku, że ludzie nie płacą za to, co używają”.
Personel
James Brown – produkcja, wokal, organy Hammonda
Richard "Kush" Griffith – trąbka Joe Davis – trąbka Fred Wesley – puzon Maceo Parker – saksofon Eldee Williams – saksofon barytonowy St. Clair Pinckney – saksofon barytonowy Jimmy Nolen – gitara Alphonso "Country" Kellum – gitara Charles Sherrell – gitara basowa Clyde Stubblefield – perkusja
Sampling Wybrane
Lata 80. Eric B. Is President, Lyrics of Fury (Eric B. & Rakim) South Bronx (Boogie Down Productions) Fuck tha Police (N.W.A) Bring the Noise, Rebel Without a Pause, Fight the Power (Public Enemy) Run's House (Run-D.M.C.) Shadrach (Beastie Boys)
Lata 90. Let Me Ride (Dr. Dre) Mama Said Knock You Out (LL Cool J) Motyw przewodni z kreskówki Atomówki Freedom! ’90 (George Michael) The Originators (Jaz oraz Jay-Z) Sublime (Scarlet Begonias) I Am Stretched on Your Grave (Sinéad O'Connor)
Lata 2000. Save Me (Nicki Minaj) The Cool (Lupe Fiasco) Vibrations (Commix)
Lata 2010. Lovers Rock (TV Girl) Shirtsleeves (Ed Sheeran) Heaven (Emeli Sandé)
Przypisy
Kategoria:Single wydane w roku 1970