Scymnus subvillosus – gatunek chrząszcza z rodziny biedronkowatych. Zamieszkuje Europę, Afrykę oraz zachodnią i środkową część Azji.
Taksonomia Gatunek ten opisał po raz pierwszy w 1777 roku Johann August Ephraim Goeze pod nazwą Coccinella subvillosa.
Morfologia Chrząszcz o szeroko-owalnym, silnie wypukłym ciele długości od 1,9 do 2,5 lub 3 mm.
Głowę ma ubarwioną jasno, zwykle żółtobrunatnie. Głaszczki szczękowe i zbudowane z 11 członów czułki są rude.
Przedplecze zwykle jest czarne z brunatno rozjaśnionymi brzegami przednim i bocznymi, ale może być też brunatne z ciemną plamą położoną u podstawy, przed tarczką. Rozmyty wzór na pokrywach odznacza się dużą zmiennością. Zwykle są czarne z dwiema parami brunatnych lub rudych plam poprzecznych lub brunatne z dwiema parami jaśniejszych plam poprzecznych. Plamy te mogą się jednak łączyć wzdłuż szwów i boków pokryw, a nawet rozlewać na całą ich powierzchnię, czyniąc pokrywy jednokolorowymi. Na powierzchni pokryw duże punkty tworzą nieregularne skupiska. Brzegi boczne pokryw zwykle mają słabo widoczne wypustki przed wierzchołkami. Odnóża są rude, często z ciemniejszymi goleniami. Przedpiersie ma na wyrostku międzybiodrowym dwa żeberka.
Na pierwszym z widocznych sternitów odwłoka (pierwszym wentrycie) występują pełne, półokrągłe linie udowe, sięgające łukiem prawie do jego tylnej krawędzi, a zewnętrznymi końcami do przedniej jego krawędzi. Genitalia samca cechują się silnie, płatowato rozszerzonym na boki prąciem o długości nie mniejszej niż słabo owłosione paramery.
Ekologia thumb|Imago na liściu Owad ten zasiedla lasy, sady i tereny trawiaste. Bytuje głównie na drzewach, w tym na dębach, jabłoniach, olszach, orzechu włoskim, sosnach, śliwach, topolach i wiśniach. Rzadziej spotykany jest na trawach, w tym na lasecznicy trzcinowatej. Zarówno larwy jak i owady dorosłe są drapieżnikami żerującymi na mszycach (afidofagia). W Turcji stwierdzono ich żerowanie na 15 gatunkach tych pluskwiaków.
Rozprzestrzenienie Gatunek głównie palearktyczny, acz notowany też z krainy etiopskiej.
W Europie znany jest z Portugalii, Hiszpanii, Andory, Francji, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, San Marino, Malty, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Krymu, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Czarnogóry, Serbii, Albanii, Macedonii Północnej, Grecji oraz europejskich części Rosji i Turcji. W Rosji występuje na Kaukazie i w południowej części zlewni Wołgi, na północ sięgając do okolic Saratowa.
W Makaronezji notowany jest z Azorów, Madery, Wysp Kanaryjskich, a w kontynentalnej Afryce Północnej z Maroka, Algierii, Tunezji, Libii i Egiptu.
W Azji podawany jest z Cypru, anatolijskiej części Turcji, Syrii, Libanu, Jordanii, Izraela, Synaju, Arabii Saudyjskiej, Jemenu, Kataru, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Kuwejtu, Iraku, Gruzji, Armenii, Azerbejdżanu, Kazachstanu, Uzbekistanu, Tadżykistanu, Kirgistanu, Iranu, Afganistanu i Pakistanu.
Literatura wymienia pojedyncze stwierdzenie tego skulika z polskich Sudetów, jednak rekord ten jest wątpliwy, a gatunku nie zalicza się do fauny Polski.
Przypisy
Kategoria:Biedronkowate Kategoria:Chrząszcze Afganistanu Kategoria:Chrząszcze Algierii Kategoria:Chrząszcze Azji Środkowej Kategoria:Chrząszcze Cypru Kategoria:Chrząszcze Egiptu Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Iraku Kategoria:Chrząszcze Iranu Kategoria:Chrząszcze Izraela Kategoria:Chrząszcze Jordanii Kategoria:Chrząszcze Libanu Kategoria:Chrząszcze Libii Kategoria:Chrząszcze Makaronezji Kategoria:Chrząszcze Maroka Kategoria:Chrząszcze Pakistanu Kategoria:Chrząszcze Półwyspu Arabskiego Kategoria:Chrząszcze Rosji Kategoria:Chrząszcze Syrii Kategoria:Chrząszcze Tunezji Kategoria:Chrząszcze Turcji Kategoria:Chrząszcze Zakaukazia Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1777 roku