thumb|180px|Antoni Linettej w 1933 Antoni Linettej (ur. 9 stycznia 1902 w Gębicach, zm. 1972) – polski prawnik, sędzia, rotmistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 9 stycznia 1902 w Gębicach, w powiecie mogileńskim, w rodzinie Bronisława i Salomei z Skoniecznych. W 1913 rozpoczął naukę w gimnazjum w Gnieźnie.

Był uczestnikiem powstania wielkopolskiego. 31 grudnia 1918 wstąpił do oddziałów powstańczych w Gnieźnie, z którymi wyruszył na front pod Nakło nad Notecią. Brał udział w walkach pod Ślesinem i Teresinem. Zwolniony został z powodu małoletności. 15 stycznia 1919 wstąpił do 5 szwadronu 3 Pułku Ułanów Wielkopolskich w Gnieźnie, w którym służył do października 1919, w tym trzy miesiące w obwodzie frontu pod Inowrocławiem. Dane powyższe oparte są na książeczce stanu służby oficerskiej nr 757 wydanej 15 stycznia 1932 przez PKU Poznań.. We wrześniu 1919 awansował na starszego ułana. Po zwolnieniu ze służby kontynuował naukę w klasie szóstej gimnazjum. W 1920 wstąpił w szeregi 115 Pułku Ułanów i walczył na wojnie z bolszewikami. 11 października 1920, w czasie zagonu na Korosteń, odznaczył się w boju pod wsią Octówką. W tym samym miesiącu został awansowany na kaprala. W lutym 1921 został zwolniony z wojska.

W 1922 złożył maturę w gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim. W 1928 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. Został przyjęty na aplikację sędziowską, a w 1931 zdał egzamin sędziowski. Został sędzią grodzkim w Bydgoszczy, a z dniem 19 marca 1938 został mianowany sędzią okręgowym w Chojnicach.

13 października 1926 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 470. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych kawalerii, a minister spraw wojskowych wcielił do 17 Pułku Ułanów Wielkopolskich w Lesznie. 29 stycznia 1932 został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z 2 stycznia 1932 i 158. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych kawalerii. W 1934, jako oficer rezerwy, pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Bydgoszcz Miasto. Nadal posiadał przydział w rezerwie do 17 Pułku.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku dowódcy II plutonu 2. szwadronu 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich. 3 września 1939 został ciężko ranny i dostał się do niemieckiej niewoli. W Oflagu II D Gross-Born był zaangażowany w kształcenie prawników i studentów prawa. Po uwolnieniu z niewoli został przyjęty do Polskich Sił Zbrojnych i mianowany rotmistrzem.

Zmarł w 1972.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4295 – 29 października 1921 Krzyż Walecznych – 16 czerwca 1921 Wielkopolski Krzyż Powstańczy – 18 grudnia 1958 12 czerwca 1935 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Jeńcy Oflagu II D Gross-Born Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym Kategoria:Oficerowie 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich Kategoria:Oficerowie 17 Pułku Ułanów Wielkopolskich Kategoria:Porucznicy kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Rotmistrzowie Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Sędziowie sądów grodzkich II Rzeczypospolitej Kategoria:Sędziowie sądów okręgowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1972 Kategoria:Żołnierze Armii Wielkopolskiej Kategoria:Żołnierze 25 Pułku Ułanów Wielkopolskich Kategoria:Ludzie urodzeni w Gębicach (województwo kujawsko-pomorskie)