Zygmunt Teofil Bodnar (ur. 25 lutego 1907 w Januszówce, zm. 18 kwietnia 1993 we Wrocławiu) – polski inżynier chemik, fizyk.
Życiorys Urodził się na Wołyniu, w Januszówce, pow. zasławskim jako syn Władysława. Jego ojciec, dziad i pradziad byli administratorami dóbr książąt Sanguszków. Do szkoły zaczął uczęszczać dopiero w wieku 15 lat w Złoczowie. Ukończył w 1932 r. studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Lwowskiej, uzyskując tytuł inżyniera chemika na podstawie pracy O promieniowaniu momentu impulsu multipolu. W roku akademickim 1933/34 pracował jako asystent młodszy w Katedrze Fizyki na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej. W 1936 r. został pełnoetatowym asystentem najpierw u dra Jana Nikliborca, a od 1938 r. u prof. Zygmunta Klemensiewicza.
W tym czasie zajmował się domniemaną promieniotwórczością lantanu, iterbu i antymonu oraz rozkładem natężenia światła w obrazie dyfrakcyjnym punktu. Podjął pracę w firmie Jana Bujaka we Lwowie, gdzie stworzył początki technologii wytwarzania przyrządów optycznych oraz ich projektowania. Równolegle, tuż przed II wojną światową, wykonał dla wojsk lotniczych konstrukcję i prototyp lornety "do obserwacji przestworza".
Po zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną zakład Bujaka przejęły Zakłady Topograficzne Sztabu Generalnego Armii Radzieckiej, prof. Bodnar był tu kierownikiem Działu Optyki. Brał udział w budowie koordynatora kartograficznego oraz prototypu niwelatora. Prowadził również zajęcia w Katedrze Fizyki oraz wykłady z optyki Wydziale Inżynieryjnym Politechniki Lwowskiej.
9 października 1945 r. zawarł ślub z sekretarką rektora Politechniki Lwowskiej, Zofią Marią Kossowską, a w lipcu 1946 r. przybył z transportem repatriacyjnym Politechniki Lwowskiej najpierw na krótko do Gliwic, a następnie do Jeleniej Góry. Tam 3 sierpnia 1946 r. rozpoczął pracę w Jeleniogórskich Zakładach Optycznych (wtedy Państwowej Wytwórni Optycznej). Równocześnie był związany z Politechniką Wrocławską. W latach 1949–1951 wykładał w Katedrze Fototechniki (u prof. Witolda Romera), w latach 1951–1953 był zastępcą profesora w Katedrze Fizyki, a od 1953 r. kierownikiem wydzielonej Katedry Fizyki oraz kierownikiem Zakładu Optyki Precyzyjnej. Od 1964 r. profesor Katedry Fizyki Politechniki Wrocławskiej. W 1968 r. powstał Instytut Fizyki Technicznej, którego dyrektorem został Zygmunt Bodnar, będący jednocześnie kierownikiem Katedry Optyki Stosowanej. W 1972 r. został profesorem zwyczajnym, a w 1977 r. przeszedł na emeryturę.
Zmarł we Wrocławiu, pochowany 26 kwietnia 1993 r. na cmentarzu Grabiszyńskim (pole 33, rząd 8, grób 225)Zarząd Cmentarzy Komunalnych we Wrocławiu - Wyszukiwarka grobów [dostęp 2026-08-28]..
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi (1948) „za sumienną i wydajną pracę”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 5 maja 1955 r. nr 0/735 - na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego. Medal za Wybitne Zasługi dla Rozwoju Politechniki Wrocławskiej (1974)
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Politechniki Lwowskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Wrocławskiej Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu Kategoria:Polscy inżynierowie chemicy Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1993