Stanisław Gładysz (ur. 22 marca 1920 we Piotrowie, zm. 10 grudnia 2001Data śmierci na nagrobku: 9.12.2001_zdjęcie. we Wrocławiu) – polski matematyk.
Życiorys Syn Józefa. Studia matematyczne ukończył w 1948 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pracował na Politechnice Wrocławskiej w latach 1949–1985 i 1986–1991 zajmując kolejno stanowiska: zastępcy profesora (1955), docenta (1961) i profesora (1967). Rozprawę doktorską pt. Losowe twierdzenie ergodyczne, jego uogólnienia i zastosowania, której promotorem był prof. Edward Marczewski, obronił w 1956 r. w Instytucie Matematycznym PAN w Warszawie. Stopień doktora habilitowanego uzyskał na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego w 1961 r. na podstawie rozprawy Podpółgrupy maksymalne i zbiory wypukłe w grupachZ żałobnej karty. Stanisław Gładysz (1920–2001) Roczniki Polskiego Towarzystwa Matematycznego Seria II: Wiadomości Matematyczne T. 39, Nr 01 (2003), s. 205–211 [dostęp 2026-03-13].. Od 1967 r. profesor w Katedrze Matematyki, a od 1968 r. na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki Politechniki Wrocławskiej.
W latach 1974–1981 był dyrektorem Instytutu Matematyki i Fizyki Teoretycznej, a później Instytutu Matematyki.
Specjalizował się w teorii ergodycznej oraz procesach stochastycznych, współpracował z przemysłem, m.in. w zastosowaniu teorii stochastycznych procesów ergodycznych do analizy systemów transportowych kopalń odkrywkowych Był także współinicjatorem powstania Studium Podstawowych Nauk Technicznych, przekształconego później w Wydział Podstawowych Problemów Techniki. Wypromował 9 doktorów: Roger Kapała (Pomierski) (1965), Tadeusz Galanc (1972), Aleksander Weron (1972), Tomasz Byczkowski (1973), Mieczysław Król (1973), Nguyen Quang (1974), Tadeusz Inglot (1976), Wojciech Kordecki (1976) i Janusz Woś (1978).
W 1985 r. przeniósł się do Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu, ale rok później wystąpił z koncepcją koordynacji Centralnego Problemu Badań Podstawowych Wykorzystania Metod Matematycznych w Technice w Instytucie Matematyki Politechniki Wrocławskiej, a po jego zakończeniu na Politechnice Wrocławskiej powstało z jego i prof. Aleksandra Werona inicjatywy Centrum Metod Stochastycznych im. Hugona Steinhausa.
Zmarł we Wrocławiu, pochowany na cmentarzu parafialnym w Trzebnicy (sektor C-1-9).
Odznaczenia i wyróżnienia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1999) „w uznaniu wybitnych zasług w pracy dydaktycznej i wychowawczej”. Medal za Wybitne Zasługi dla Rozwoju Politechniki Wrocławskiej (1977) Nagroda Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego (1969)
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Wrocławskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Opolskiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy matematycy XX wieku Kategoria:Polscy matematycy XXI wieku Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Zmarli w 2001