Eugeniusz Kalinowski (ur. 1 stycznia 1927 w Siedlcach, zm. 11 sierpnia 2001) – polski inżynier mechanik, profesor Politechniki Wrocławskiej, specjalista w zakresie mechaniki technicznej cieczy i gazów oraz termodynamiki, nauczyciel akademicki, wieloletni wykładowca.
Życiorys Syn Mariana. Urodził się 1 stycznia 1927 roku w Siedlcach, gdzie spędził swoje młodzieńcze lata.
Od 1950 roku był mężem Bożeny z domu Smółkowskiej (1923–2015), z którą miał córkę i czterech synów. Żona w czasie II wojny światowej była porucznikiem Szarych Szeregów ps. „Iskra”, a po wojnie - magistrem psychologiem.
W latach 1990–1985 był członkiem społecznego komitetu Panoramy Racławickiej we Wrocławiu, który zdołał doprowadzić do przywrócenia narodowi tego cennego pomnika jego kultury (nr 63)Społeczny komitet Panoramy Racławickiej we Wrocławiu.. Był też członkiem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej.
Zmarł 11 sierpnia 2001 roku, pochowany na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu (sektor 16A-1-11). Okres II wojny światowej W okresie II wojny światowej, w 1943 roku, wstąpił do Armii Krajowej, składając przysięgę wojskową w jednym z partyzanckich oddziałów AK działających w rejonie Siedlec. Podczas wojny, mimo trudnych warunków, kontynuował naukę i równocześnie angażował się w działalność wojskową. Tragedia dotknęła go osobiście, gdy jego jedyny brat Zdzisław wraz z grupą przyjaciół z AK został rozstrzelany przez Niemców w 1944 roku.
Wykształcenie i praca naukowa Po zakończeniu wojny, w 1946 roku zdał maturę w liceum siedleckim i wyjechał do Wrocławia, gdzie rozpoczął studia na Politechnice Wrocławskiej, początkowo na Wydziale Mechaniczno-Elektrotechnicznym, który z czasem przekształcił się w dwa wydziały: Mechaniczny i Elektryczny. W czasie studiów zarabiał na własne utrzymanie jako nauczyciel matematyki i fizyki w Państwowej Szkole Pracy Społecznej we Wrocławiu. Studia ukończył w roku 1951, uzyskując tytuł mgr inżyniera. Już podczas studiów, od 1950 roku rozpoczął pracę na Politechnice Wrocławskiej w Katedrze Teorii Maszyn Cieplnych jako młodszy asystent. W swej działalności naukowej zajmował kolejno stanowiska: asystenta, adiunkta (1955), docenta (1969), profesora nadzwyczajnego (1976) i profesora zwyczajnego (1992).
W 1963 roku uzyskał stopień doktora za rozprawę pt. Dopuszczalna szybkość studzenia ciał kruchych na przykładzie kruchego szkła przeźroczystego. Jego badania dotyczyły szybkości studzenia materiałów kruchych, szczególnie szkła, co miało zastosowanie w różnych gałęziach przemysłu. W 1968 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego na Politechnice Śląskiej w Gliwicach, broniąc pracy Przekazywanie ciepła do gruntu przy równoczesnym podsiąkaniu wody gruntowej. Ta rozprawa była istotna z punktu widzenia inżynierii lądowej i budownictwa, badając procesy wymiany ciepła w gruntach i ich wpływ na środowisko. Od 1976 roku pełnił funkcję profesora na Wydziale Mechaniczno-Energetycznym Politechniki Wrocławskiej, gdzie prowadził badania z zakresu mechaniki cieczy, gazów i termodynamiki.
Początkowy okres pracy prof. Kalinowskiego przypadał na lata intensywnej odbudowy dolnośląskiego przemysłu po zniszczeniach wojennych. Wspólnie z kolegami z katedry angażował się w uruchamianie maszyn parowych, turbin, kotłów, pieców i chłodni w wielu niewielkich przedsiębiorstwach, łącząc te zadania z pracą dydaktyczną. W latach 1971–1973 był konsultantem naukowym w biurze projektowym „Spomasz” we Wrocławiu, a w latach 1973–1979 – w przedsiębiorstwie „Cuprum” oraz fabryce porcelany w Wałbrzychu. Na uczelni kierował Zakładem Termodynamiki w latach 1973–1999, był organizatoremMaciej Roman Bombicki, Encyklopedia actus purus, „Kto jest kim w Polsce Nowego Milenium” (2000–2002), Poznań : Polska Narodowa Oficyna Wydawnicza, 2002, . i dyrektorem Instytutu Techniki Cieplnej i Mechaniki Płynów (1981–1984 i 1993–1999), przez kilka kadencji członkiem Senatu PWr, seniorem senatu i zastępcą przewodniczącego Komisji Rozwoju Kadry i Finansowania Badań. Zasłużył się dla powstania budynku Instytutu Techniki Cieplnej i Mechaniki Płynów, tzw. Starej Kotłowni oraz nowych pomieszczeń w budynku D-2.
Zaliczony w roku 2001 przez Amerykański Instytut Biograficzny przy Kongresie USA w poczet najwybitniejszych naukowców świata (World Liders of Scientific Influence, US Library of Congress, Washington, DC), członek Komitetu Termodynamiki i Spalania PAN, Międzynarodowego Instytutu Chłodnictwa w Paryżu oraz innych instytucji naukowych (UT Drezno, Kijów, MEI Moskwa). Kierownik 3 zakończonych grantów KBN, otrzymane dwa patenty. Autor 103 publikacji krajowych i zagranicznych, podręczników akademickich Termodynamika (1994), Przekazywanie ciepła i wymienniki (1994), Przekazywanie ciepła do gruntu PWN (1967) oraz trzech skryptów. Autor 216 prac naukowych niepublikowanych, badań i ekspertyz w większości dla przemysłu zakończonych wdrożeniem. Promotor 11 doktorów, recenzent 26 prac doktorskich, 16 habilitacji opiniodawcy 7 wniosków na tytuł profesora, czynnie uczestniczył w światowych i międzynarodowych konferencjach naukowych.
Był autorem wielu publikacji naukowych, w tym podręczników i skryptów, które do dziś są używane przez studentów. Był również aktywnym uczestnikiem konferencji i seminariów naukowych, dzieląc się swoją wiedzą z kolegami po fachu oraz młodszymi naukowcami. Jego dorobek naukowy i dydaktyczny wywarł duży wpływ na rozwój nauk inżynieryjnych w Polsce oraz pozostawił trwały ślad w środowisku akademickim Politechniki Wrocławskiej oraz wśród jego studentów i współpracowników.mały|Grób prof. Eugeniusza Kalinowskiego na Cmentarzu Świętej Rodziny we WrocławiuOtrzymał liczne nagrody rektorskie za osiągnięcia w pracy dydaktycznej i naukowej, m.in. 4 nagrody Ministra, kilkanaście nagród rektora, nagrodę Senatu Politechniki Wrocławskiej za rok 1992 (1993).
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1997) „za wybitne osiągnięcia w działalności naukowej, za zasługi w pracy dydaktyczno-wychowawczej”. Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Armii Krajowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal Komisji Edukacji Narodowej Odznaka „Zasłużony dla Energetyki” Złota Odznaka Politechniki Wrocławskiej Odznaka „Zasłużony dla rozwoju miasta Wrocławia i województwa”
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Politechniki Wrocławskiej Kategoria:Członkowie Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej (kombatanci) Kategoria:Ludzie urodzeni w Siedlcach Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Wrocławskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Zasłużony dla Energetyki” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu Kategoria:Polscy inżynierowie Kategoria:Urodzeni w 1927 Kategoria:Zmarli w 2001