Natałka Biłocerkiweć (, ur. 8 listopada 1954 w Kujaniwce) – ukraińska poetka, tłumaczka i krytyczka literacka.

Życiorys Urodziła się 8 listopada 1954 roku we wsi Kujaniwka w obwodzie sumskim. Jest absolwentką ukrainistyki Kijowskiego Uniwersytetu Narodowego im. Tarasa Szewczenki. Z początku pracowała w muzeum Maksyma Rylskiego, następnie jako redaktorka w wydawnictwie, po czym na przeszło 20 lat związała się z miesięcznikiem „Ukraińska Kultura”.

Zadebiutowała w 1976 roku, wydając podczas studiów pierwszy tomik literacki. Jej język poetycki uformował się pod wpływem francuskiego symbolizmu i rosyjskiego akmeizmu. Intymna, pełna emocji poezja Biłocerkiweć z lat 70. i 80. XX w. przedstawiała dylematy i osobiste tragedie ludzi żyjących w ustroju totalitarnym. Jej twórczość została przetłumaczona na m.in. język angielski, niemiecki, białoruski, rosyjski i szwedzki.

Jej poezje stanowią część dwóch antologii Bohdana Zadury: Wiersze zawsze są wolne. Przekłady z poezji ukraińskiej (Biuro Literackie – Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego, Wrocław 2005, ; wydanie 2: Biuro Literackie – Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego, Wrocław 2007, ) oraz 100 wierszy wolnych z Ukrainy (Biuro Literackie, Kołobrzeg 2022, ). W 2009 roku ukazał się wybór jej poezji pt. Róża i nóż w tłumaczeniu Bohdana Zadury.

Oprócz poezji, Biłocerkiweć jest także autorką esejów krytycznoliterackich na temat literatury ukraińskiej i zagranicznej, w tym na temat twórczości Jean-Paul Sartre’a, J.D. Salingera, Patricka Süskinda, Hermana Hesse, Jurija Trifonowa i Otara Cziladze. Tłumaczy również na język ukraiński, w tym utwory Césara Vallejo i Czesława Miłosza.

Laureatka krajowych i międzynarodowych nagród. W 1986 roku została wyróżniona gruzińską nagrodą im. W. Majakowskiego, zaś w 2001 roku otrzymała „Kryształ Vilenicy”.

Jej mężem jest krytyk literacki Mykoła Riabczuk.

Twórczość Poezja Балада про нескорених, 1976 У країні мого серця, 1979 Підземний вогонь, 1984 Листопад, 1989 Алергія, 1999 Готель Централь, 2004 Ми помрем не в Парижі, 2016

Inne У контексті епохи, 1990 – krytyka literacka

Przypisy

Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Kijowskiego Kategoria:Eseiści XX wieku Kategoria:Ukraińscy krytycy literaccy Kategoria:Ukraińscy poeci Kategoria:Ukraińscy tłumacze Kategoria:Urodzeni w 1954