Centralny Urząd Skupu i Kontraktacji – jednostka organizacyjna Rady Ministrów istniejąca w latach 1951–1953, powołana w celu przeprowadzenia kontraktacji i skupu produktów rolnych w sektorze indywidualnych gospodarstw rolnych.
Działalność Ustawą z 1951 r. utworzono Centralny Urząd Skupu i Kontraktacji, który podlegał prezesowi Rady MinistrówUstawa z dnia 25 maja 1951 r. o utworzeniu Centralnego Urzędu Skupu i Kontraktacji. ..
Do zakresu działania Centralnego Urzędu Skupu i Kontraktacji należało: planowanie, organizowanie i nadzorowanie kontraktacji, skupu i dostaw zbóż, roślin strączkowych, ziemniaków konsumpcyjnych, pasz i zwierząt rzeźnych (z wyjątkiem świń bekonowych); ustalanie norm (standardów) dotyczących artykułów spożywczych; koordynowanie i nadzorowanie działalności podległych przedsiębiorstw; współdziałanie z zainteresowanymi resortami i Centralą Rolniczych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w zakresie kontraktacji i skupu artykułów objętych zakresem działania poszczególnych resortów; sprawy inwestycji i transportu na potrzeby kontraktacji i skupu.
Na czele Centralnego Urzędu Skupu i Kontraktacji stał prezes. Terenowymi oddziałami Centralnego Urzędu Skupu i Kontraktacji byli wojewódzcy i powiatowi pełnomocnicy urzędu. Na terenie gmin i gromad byli powoływani delegaci powiatowego pełnomocnika.
Dekretem z 1953 r. w miejsce zniesionego Centralnego Urzędu Skupu i Kontraktacji utworzono urząd Ministerstwa SkupuDekret z dnia 25 marca 1953 r. o utworzeniu urzędu Ministra Skupu. ..
Prezesowie Antoni Mierzwiński (1951–1953)
Przypisy
Kategoria:Historia rolnictwa w Polsce Kategoria:Urzędy centralne PRL