Ryszard Karol Handke (ur. 29 czerwca 1932 w ToruniuWspółcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny. Tom II. H-Ł, wyd. Ośrodek Przetwarzania Informacji, Warszawa 1999, s. 33-34Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny. Tom trzeci. G-J, wyd. Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1994, s. 200-201), zm. 12 października 2010Dnia 12 października 2010 roku zmarł prof. dr hab. Ryszard Handke) – polski teoretyk i historyk literatury, pionier polskich badań nad fantastyką literacką.

Życiorys Był synem Karola Handkego i Marii Handke, z d. Gibińskiej. Jego ojciec był prawnikiem.

Od 1940 mieszkał w Łodzi, tam w 1951 ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki. W tym samym roku rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Łódzkim, od 1953 kontynuował je na Uniwersytecie Warszawskim (ukończył je w 1955). Od 1954 pracował jako redaktor w redakcji polonistycznej Państwowych Zakładów Wydawnictw Szkolnych. W 1962 został zatrudniony w Katedrze Teorii Literatury Uniwersytetu Warszawskiego. Tam w 1968 roku otrzymał stopień naukowy doktora po obronie pracy Polska proza fantastyczno-naukowa. Zarys rozwoju, próba poetyki napisaną pod kierunkiem Marii Renaty Mayenowej, opublikowaną w 1969 roku przez Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk pod tytułem Polska proza fantastyczno-naukowa. Problemy poetykiKto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja IV, wyd. Interpress, Warszawa 2001, s. 294. Książka ta była pierwszą polską książką o science-fiction.

W 1980 uzyskał na podstawie pracy Utwór fabularny w perspektywie odbiorcy stopień naukowy doktora habilitowanego. Od 1981 do 2000 kierował Zakładem Metodyki Literatury i Teorii Literatury w Instytucie Literatury Polskiej Wydziału Polonistyki UW. W 1991 został mianowany profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Polonistyki UW. W 1993 otrzymał tytuł profesora. Był twórcą przedmiotu dydaktycznego "teoria lektury".

W 2002 przeszedł na emeryturę na UW, a od 1 października 2003 był zatrudniony w Instytucie Slawistyki Polskiej Akademii Nauk50 lat slawistyki w Polskiej Akademii Nauk (1954-2004). Księga jubileuszowa Instytutu Slawistyki PAN, wyd. Warszawa 2004, s. 268-269

W latach 1980–1981 był przewodniczącym Komisji Wydziałowej NSZZ „Solidarność” na swoim wydziale. Od 1981 do 1993 był członkiem redakcji Pamiętnika Literackiego, w latach 1982-2002 przewodniczącym Stołecznego Komitetu Olimpiady Literatury i Języka Polskiego. od 2008 do śmierci przewodniczył powstałemu w 2008 Stowarzyszeniu imienia Stefana ŻeromskiegoInformacja o Stowarzyszeniu.

W 1983 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, w 1990 Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

Jego żoną od 1954 była Kwiryna Handke – wychowali córkę Monikę.

Publikacje Polska proza fantastyczno-naukowa. Problemy poetyki (1969) Utwór fabularny w perspektywie odbiorcy (1982) Teoria from narracyjnych w niemieckim kręgu językowym. Antologia (1982) - redakcja O czytaniu. Krótki zarys wiedzy o dziele literackim i jego lekturze (1984) Spór o SF. Antologia szkiców i esejów o science fiction (1989) - redakcja (wspólnie z Lechem Jęczmykiem i Barbarą Okólską) Ze Stanisławem Lemem na szlakach fantastyki naukowej (1991) - w serii Biblioteka Analiz Literackich W świecie tekstów i wartości. Szkice z teorii lektury (1991) Walka, wojna, wojskowość (2002) - jako 6. tom serii Słownictwo pism Stefana Żeromskiego

Przypisy

Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Pracownicy instytutów naukowych PAN Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Polscy historycy literatury Kategoria:Polscy krytycy literaccy Kategoria:Polscy krytycy fantastyki Kategoria:Urodzeni w 1932 Kategoria:Zmarli w 2010 Kategoria:Ludzie urodzeni w Toruniu