Iwan Matwijowycz Mularczuk, (, ur. 27 lipca 1930 w Ostrożcu, zm. 18 maja 2020 w TarnopoluВолодимир Мулярчук, На 90-му році життя помер відомий тернопільський скульптор Іван Мулярчук // День, 28.5.2020.) – ukraiński rzeźbiarz, członek Związku Artystów Ukrainy (1988)Мулярчук Іван Матвійович / Ю. І. Долинна // Енциклопедія Сучасної України [Електронний ресурс] / Редкол. : І. М. Дзюба, А. І. Жуковський, М. Г. Железняк [та ін.] ; НАН України, НТШ, К. : Інститут енциклопедичних досліджень НАН України, 2020.Мулярчук Іван Матвійович // Мистці Тернопільщини. Частина 1. Образотворче мистецтво: бібліографічний покажчик / департамент культури, релігій та національностей Тернопільської облдержадміністарації, Тернопільська обласна університецька наукова бібліотека; укладач Миськів В.; вступна стаття І. Дуда; керівник проєкту та науковий редактор Вітенко В.; редактор Жовтко Г., Тернопіль: Підручники і посібники, 2015, s. 358–360, ISBN 978-966-07-2936-0..
Biografia Talent do rysowania przejawiał już w dzieciństwie. Ukończył Liceum w Ostrogu i Łucką Szkołę Artystyczną (1952), Wydział Sztuki i Grafiki w Instytucie Pedagogicznym w Krasnodarze (1967). Pracował jako nauczyciel rysunku i szkicowania w pracowni plastycznej Związku Artystów Ukrainy. Od 1970 r. mieszkał w Tarnopolu. Ojciec Dmytra Mularczuka.
Twórczość Tworzył rzeźby monumentalne, wykorzystując różne materiały: marmur, granit, piaskowiec, brąz, sztuczny kamień.
Autor około 50 pomników i ponad 180 rzeźb, m.in.: żołnierze-rybacy (1969, Tiemriuk, Rosja), Bohater Związku Radzieckiego O. Żadowa (1985, Tarnopol), Taras Szewczenko (1989, wieś Wierzbowiec, rejon Łanowiec; 1993, wieś Jabłonów; 1999, wieś Towste, rejon husiatyński), Iwanna Błażkewycz (1989, wieś Denysów, rejon kozowski), Stepan Czarnecki (1991, wieś Szmańkowce, rejon czortkowski), Iwan Franko (1992, wieś Cygany, rejon borszczowski), Denys Łukianowicz (wieś Horodnica), naukowiec Wasyl Simowycz (1993 r.; wieś Hadyńkowce, rejon husiatyński), Pawło Dumka (1999, wieś Kupczyńce, rejon kozowski), 2000 Rocznica Narodzenia Pańskiego (2000, wieś Biała, rejon tarnopolski) Niepodległość (2003, Monasterzyska; 2006, wieś Romanówka, rejon podwołoczyski), żołnierze UPA „Pokrowa” (2005, wieś Sapowa, rejon kozowski), Bojownikom o Wolność Ukrainy (2006, wieś Wasylkowce), bp Hryhorij Chomyszyn (2008, wieś Hadyńkowce, rejon husiatyński), „Witta – bohynia żyttia” (2009, Anapa, Kraj Krasnodarski); seria portretów „Tarnopoliany” (1970-1990); popiersia A. Jelczaninow (1980), Bohater Pracy Socjalistycznej A. Karpenko (1987), T. Szewczenko (1989, wieś Horodnica, rejon zborowski; obwód tarnopolski); kompozycje „Praca wywyższona” (1988); tablice pamiątkowe S. Dnistryański (1991), W. Stefanyk, O. Witoshynskyj (1992 – Tarnopol); godło „Nauka” (Instytut Przedsiębiorczości i Biznesu Czortkowa, obwód tarnopolski, 2004).
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Kubańskiego Uniwersytetu Państwowego w Krasnodarze Kategoria:Ukraińscy rzeźbiarze Kategoria:Urodzeni w 1930 Kategoria:Zmarli w 2020