thumb|Elasmucha lateralis thumb|180px|Knieżyca brzozówka Knieżyca (Elasmucha) – rodzaj pluskwiaków z podrzędu różnoskrzydłych i rodziny puklicowatych.
Morfologia i zasięg Pluskwiaki pokrojem przypominające ukrzeńce, jednak zwykle od nich mniejsze. Wierzch ciała gęsto pokrywają bezładnie rozmieszczone, ciemno podbarwione punkty. Środkiem śródpiersia biegnie blaszkowate żeberko. Ujścia gruczołów zapachowych na zapiersiu są krótsze i szersze niż u ukrzeńców, na wierzchołkach zaokrąglone. Odwłok ma listewkę brzeżną zazwyczaj dobrze od góry widoczną, ubarwioną w kontrastowe jasne i ciemne pasy. Kolcowaty wyrostek trzeciego segmentu odwłoka zwykle dochodzi do bioder środkowej pary.
Przedstawiciele rodzaju zamieszkują krainy: palearktyczną, orientalną i nearktyczną. Najliczniej knieżyce reprezentowane są w Palearktyce, gdzie występuje 37 gatunków. Trzy z nich znane są z Polski: knieżyca brzozówka, knieżyca porzeczkówka i knieżyca szara.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został do literatury po raz pierwszy w 1828 roku przez Theodora Emila Schummela pod nazwą Tropidocoris, jednak bez wyznaczenia gatunku typowego stanowiła ona nomen nudum. W 1834 roku Carl Wilhelm Hahn wprowadził ten rodzaj pod nazwą Clinocoris, a w 1835 roku Schummel podał Tropidocoris jako jego starszy synonim. Nazwa Clinocoris okazała się jednak być młodszym homonimem nazwy wprowadzonej w 1829 roku przez Carla Fredrika Falléna, stąd za ważną uznaje się nazwę Elasmucha wprowadzoną w 1864 roku przez Carla Ståla. Synonimizacji Clinocoris z Elasmucha dokonał w 1876 roku Stål, natomiast w 1909 roku George Willis Kirkaldy wyznaczył gatunkiem typowym omawianego rodzaju Cimex ferrugatus, opisany w 1787 roku przez Johana Christiana Fabriciusa.
Do rodzaju tego należą:
Przypisy
Kategoria:Puklicowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1864 roku