Leopold Lichtwitz (ur. 9 grudnia 1876 w Oławie, zm. 16 marca 1943 New Rochelle) – niemiecki lekarz internista żydowskiego pochodzenia.
Życiorys Urodził się w Ohlau (obecnie Oława) jako syn królewskiego lekarza okręgowym Jakoba Lichtwitza. Jakob Lichtwitz został honorowym obywatelem Oławy w 1913 roku. Leopold Ohlsau uczęszczał do miejscowego gimnazjum i w 1896 roku zdał egzamin maturalny. Następnie studiował medycynę i chemię na Uniwersytetach we Wrocławiu, Monachium, Fryburgu Bryzgowijskim i Lipsku. W 1901 roku uzyskał doktorat. W swojej pracy doktorskiej omówił możliwości wpływu oleju z goryczy na proces wchłaniania w jelicie cienkim. W 1902 roku pojął za żonę Gertrudę Bielschowsky (1879–1947). Do 1906 roku pracował w Oławie jako lekarz. W latach 1906–1907 studiował chemię na Uniwersytecie w Lipsku. Został asystentem w poliklinice medycznej we Freiburgu. 1 stycznia 1908 przeniósł się do Kliniki w Getyndze. W 1908 roku habilitował się w dziedzinie medycyny na Uniwersytecie w Getyndze.
W 1910 roku Lichtwitz został mianowany najpierw naczelnym lekarzem, a następnie dyrektorem polikliniki w Getyndze. W 1911 roku jego nazwisko po raz pierwszy pojawia się na listach Niemieckiego Towarzystwa Chorób Wewnętrznych (DGIM). W 1913 roku został profesorem nadzwyczajnym.
Jako lekarz ochotnik wziął udział w I wojnie światowej jako dowódca kolumny Czerwonego Krzyża. W 1914 roku był współsygnatariuszem „Deklaracji Nauczycieli Uniwersyteckich Rzeszy Niemieckiej” wspieranej przez ponad 3000 profesorów i wykładowców uniwersyteckich.
W 1916 roku przeniósł się do Altony, gdzie kierował oddziałem chorób wewnętrznych tamtejszego szpitala miejskiego. W następnych latach awansował na stanowisko dyrektora tego szpitala. W 1931 roku przeniósł się do Berlina i objął stanowisko dyrektora Szpitala Rudolfa Virchowa. W 1933 roku po dojściu nazistów do władzy został zwolniony ze stanowiska ze względu na swoje żydowskie pochodzenie. Przygotowywał w tym czasie kongres Niemieckiego Towarzystwa Chorób Wewnętrznych, który miał się odbyć w 1933 roku. Pod naciskiem nazistów musiał zrezygnować z funkcji przewodniczącego kongresu. Niedługo potem wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Objął stanowisko szefa Kliniki Chorób Wewnętrznych w Montefiore Hospital w Nowym Jorku. Później Lichtwitz został profesorem medycyny klinicznej na Uniwersytecie Columbia.
Jego dzieło Pathologie der Funktionen und Regulationen wydane w 1936 roku w Leiden zostało wpisane przez Niemców do wykazu książek niepożądanych i szkodliwych.
Od 1936 roku nazwisko Lichtwitza nie figuruje na corocznie odnawianej liście żyjących byłych członków zarządu Niemieckiego Towarzystwa Chorób Wewnętrznych.
Od 2014 roku Niemieckie Towarzystwo Chorób Wewnętrznych nadaje Medal Leopolda Lichtwitza.
Publikacje
Über die Bildung der Harn-und Gallensteine, 1914. Klinische chemie, 1918. Die Praxis der Nierenkrankheiten, 1921. Medizinische Kolloidlehre: Physiologie, Pathologie und Therapie in kolloidchemischer Betrachtung, (Part 1, with Raphael Eduard Liesegang and Karl Spiro), 1935. Pathologie der funktionen und regulationen, 1936. Functional pathology, 1941. Nephritis, 1942 Pathology and therapy of rheumatic fever, 1944
Przypisy
Kategoria:Niemieccy lekarze Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Columbia Kategoria:Niemcy upamiętnieni nazwami nagród Kategoria:Niemieccy Żydzi Kategoria:Ludzie urodzeni w Oławie Kategoria:Urodzeni w 1876 Kategoria:Zmarli w 1943