Franciszek Raczek (ur. 20 listopada 1897 w Okrajniku, zm. 19 lutego 1987) – pułkownik Wojska Polskiego, uczestnik I i II wojny światowej, autor podręczników wojskowych i wspomnień wojennych.
Życiorys Uczęszczał do gimnazjum w Białej. W 1915 powołany do armii Austro-Węgierskiej, po czym skierowany na front włoski. Został ranny, otrzymał awans na chorążego, a następnie, w 1917, dostał się do niewoli francuskiej. Jesienią 1918 zapisał się do armii Hallera.
W 1919 powrócił do Polski i wstąpił do Wojska Polskiego. Walczył w wojnie z bolszewikami; w trakcie działań wojennych został ponownie ranny i odznaczony Krzyżem Walecznych. Po zakończeniu wojny pozostał w wojsku jako oficer zawodowy.
1 sierpnia 1925 został zatwierdzony na stanowisku młodszego oficera kompanii szkolnej podoficerów zawodowych w batalionie szkolnym piechoty Okręgu Korpusu Nr V. Następnie pełnił służbę w batalionie podchorążych rezerwy piechoty nr 6 w Zaleszczykach. 19 marca 1928 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1928 i 280. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu 1928 został przeniesiony do 57 pułku piechoty w Poznaniu. W czerwcu 1934 został przeniesiony do 45 pułku piechoty w Równem.
W latach 30. znajdował się w składzie Komisji Regulaminowej w Departamencie Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych. Zajmował się redakcją instrukcji wojskowych, m.in. instrukcje strzelectwa wyborowego, instrukcję strzelecką z karabinu, instrukcje oraz opisy moździerza i armatki piechoty. W owym czasie awansowany do stopnia majora.
Uczestniczył w kampanii wrześniowej, walcząc w Dubnem. W październiku 1939 przedostał się do Francji, gdzie kontynuował służbę, teraz jako dowódca batalionu w 2 Dywizji Piechoty. Następnie dowodził 5 pułkiem piechoty. Po upadku Francji przedostał się do Szwajcarii, gdzie wraz z innymi oficerami przebywał w obozie dla internowanych. Latem 1944 ponownie przedostał się do Francji, a stamtąd do Szkocji, gdzie został dowódcą batalionu ciężkich karabinów maszynowych w Dywizji Grenadierów.
Po wojnie pozostał w Szkocji, gdzie zaangażował się w działalność kombatancką i polonijną. W 1954 przeprowadził się do Londynu. Tam napisał i wydał kilka książek historycznych i wspomnieniowych, m.in. Dzieje Internowania 2 Dywizji Strzelców Pieszych w Szwajcarii, Od pastuszka do pułkownika, Wspomnienia żołnierskie na wesoło. W 1980 powrócił do Polski i zamieszkał w Pietrzykowicach.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1938 „za zasługi w służbie wojskowej”. Croix de Guerre
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 45 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych Kategoria:Oficerowie 57 Pułku Piechoty Wielkopolskiej Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojennym (Francja) Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1987 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej