Jack C. Capuano Jr. (ur. 7 lipca 1966 w Cranston) – amerykański hokeista grający na pozycji obrońcy, trener.

Kariera John Capuano karierę sportową rozpoczął w 1983 roku w szkolnej drużynie Kent School w Kent w stanie Connecticut. 9 czerwca 1984 roku został wybrany przez władze klubu ligi NHL, Toronto Maple Leafs, w 5 rundzie draftu NHL z numerem 88. W latach 1985–1988 występował w uniwersyteckiej drużynie Uniwersytetu Maine w Orono w stanie Maine, Maine Black Bears, której zawodnikami byli również przyszli zawodnicy klubów ligi NHL: Bob Beers oraz Eric Weinrich oraz przyszły menedżer generalny Toronto Maple Leafs, Dave Nonis oraz odnosił największe sukcesy w karierze sportowej: wybrany do Drużyny Gwiazd Hockey East w 1987/1988Hockey East All-Teams , wybrany do Drużyny Dublerów Hockey East w 1986/1987, wybrany do Drużyny Gwiazd All-American AHCA w sezonie 1987/1988Men’s Ice Hockey Award Winners , wybrany do Drużyny Dublerów IHL w sezonie 1990/1991, wybrany do Drużyny Gwiazd Turniejów Hockey East 19882013-14 Hockey East Media Guide , a także z 32 zdobytymi golami jest najskuteczniejszym obrońcą drużyny Czarnych Niedźwiedzi w historii.

Następnie przeszedł na zawodostwo, podpisując kontrakt z Toronto Maple Leafs, jednak z powodu zbyt silnej konkurencji w klubie, w latach 1988–1989 grał w klubie fifialnym klubu, występującym w lidze AHL Newmarket Saints. 11 października 1989 zadebiutował w lidze NHL w przegranym 7:1 meczu wyjazdowym z Buffalo SabresJack Capuano w bazie Hockeydraftcentral.com , jednak po powrocie Toma Kurversa z New Jersey Devils odszedł z klubu i grał w Springfield Indians (1989) oraz w występującym w lidze IHL Milwaukee Admirals (1989–1990).

Wkrótce podpisał kontrakt z New York Islanders, jednak po rozegraniu 17 meczów przedsezonowych, przeszedł co Vancouver Canucks, w którym rozegrał zaledwie 3 mecze, w związku z czym wrócił do Milwaukee Admirals, w którym w sezonie 1990/1991 rozegrał najlepszy sezon w swojej zawodowej karierze: w fazie zasadniczej, w 80 meczach zdobył 50 punktów (20 goli, 30 asyst) oraz spędził 76 minut na ławce kar, natomiast w fazie play-off rozegrał 6 meczów, w których zdobył 1 punkt (1 asysta) oraz spędził 2 minuty na ławce kar, dzięki czemu został wybrany do drugiej drużyny gwiazd IHL.

W sezonie 1991/1992 reprezentował barwy klubów: Maine Mariners (AHL) oraz Boston Bruins (NHL), po czym zakończył karierę sportową.

Łącznie w lidze HS-Prep, w fazie zasadniczej rozegrał 25 meczów, w których zdobył 18 punktów (10 goli, 8 asyst) oraz spędził 20 minut na ławce kar, w lidze Hockey East, w fazie zasadniczej rozegrał 124 mecze, w których zdobył 121 punktów (32 gole, 89 asyst) oraz spędził 158 minut na ławce kar, w lidze AHL, w fazie zasadniczej rozegrał 170 meczów, w których zdobył 67 punktów (19 goli, 48 asyst) oraz spędził 102 minuty na ławce kar, natomiast w fazie play-off rozegrał 1 mecz, w lidze IHL, w fazie zasadniczej rozegrał 97 meczów, w których zdobył 63 punkty (23 gole, 40 asyst) oraz spędził 136 minut na ławce kar, natomiast w fazie play-off rozegrał 12 meczów, w których zdobył 2 punkty (2 asysty) oraz spędził 14 minut na ławce kar, w lidze NHL, w fazie zasadniczej rozegrał 6 meczów.

Kariera trenerska Jack Capuano po zakończeniu kariery sportowej rozpoczął karierę trenerską. W sezonie 1995/1996 był asystentem trenera Terry’ego Christensena w występującym w lidze ECHL Tallahassee Tiger Sharks. W sezonie 1996/1997 był przez krótki czas trenerem występującego w tej samej lidze Knoxville Cherokees, potem w trakcie sezonu 1996/1997 zastąpił Barry’ego E. Smitha na stanowisku trenera Pee Dee Pride, na którym był dwukrotnie: do końca sezonu 1998/1999 oraz w sezonie 2000/2001. Był także dwukrotnie w sezonie 1999/2000 oraz w latach 2001–2005 menedżerem generalnym klubu. W sezonie 2005/2006 był asystentem trenerów: najpierw Steve’a Stirlinga (2005–2006), potem Brada Shawa (2006) w występującym lidze NHL New York Islanders oraz był trenerem reprezentacji Stanów Zjednoczonych U-18 podczas mistrzostw świata U-18 2006 Elity w Szwecji, na których drużyna Jankesów triumfowała po wygranej 22 kwietnia 2006 roku w finale 3:1 z reprezentacją Finlandii U-18, rozegranym na Ängelholms Ishall w Ängelholm. W sezonie 2006/2007 był asystentem trenera Dana Marshalla w występującym w lidze AHL klubie filialnym drużyny Wyspiarzy, Bridgeport Sound Tigers, a po jego odejściu zastąpił go na tym stanowisku, na którym do 2010 roku.

15 listopada 2010 roku po zwolnieniu przez menedżera generalnego New York Islanders, Gartha Snowa trenera drużyny Wyspiarzy, Scotta Gordona, został tymczasowym treneremJack Capuano Named Interim Head Coach of the Islanders [data dostępu: 2010-11-15] , a 12 kwietnia 2011 roku został ogłoszony nowym trenerem klubuCapuano Named Islanders Head Coach [data dostępu: 2011-04-12] , z którym w sezonie 2012/2013 po raz pierwszy od sezonu 2006/2007 awansował do fazy play-off, w której dotarli do ćwierćfinału Konferencji Wschodniej, w której przegrali rywalizację 2:4 z Pittsburgh Penguins, odpadając tym samym z rywalizacji. 27 kwietnia 2016 roku, podczas wygranego 5:3 pierwszego meczu domowego w ramach ćwierćfinału Konferencji Wschodniej z Tampa Bay Lightning (przegrana rywalizacja 1:4), został trafiony krążkiem.

W sezonie 2016/2017 był asystentem trenerów reprezentacji Stanów Zjednoczonych: Johna Tortorelli podczas Pucharu Świata 2016 w Toronto oraz Jeffa Blashilla podczas mistrzostw świata 2017 Elity we Francji i w Niemczech. 17 stycznia 2017 roku został zwolniony z funkcji trenera New York Islanders oraz został zastąpiony przez Douga WeightaJack Capuano Relieved of Coaching Duties [data dostępu: 2017-01-17] .

W latach 2017–2019 był asystentem trenera Boba Boughnera w Florida Panthers, natomiast 6 czerwca 2019 roku został asystentem trenera D.J. Smitha w Ottawa SenatorsJack Capuano named Ottawa Senators associate coach [data dostępu: 2019-06-06] .

W 2021 roku był trenerem reprezentacji Stanów Zjednoczonych na mistrzostwa świata 2021 Elity na Łotwie, na których drużyna Jankesów zajęła 3. miejsce po wygranej 6:1 z reprezentacją Niemiec 6 czerwca 2021 roku na Arēna Rīga w Rydze.

Statystyki Klubowe Sezon Klub Liga Sezon zasadniczy Faza play-off M G A Pkt Min M G A Pkt Min 1983/1984 Kent School HS-Prep 25 10 8 18 20 – – – – — 1985/1986 Maine Black Bears HE 39 9 18 27 51 – – – – — 1986/1987 Maine Black Bears HE 42 10 34 44 20 – – – – — 1987/1988 Maine Black Bears HE 43 13 37 50 87 – – – – — 1988/1989 Newmarket Saints AHL 74 5 16 21 52 1 0 0 0 0 1989/1990 Newmarket Saints AHL 8 0 2 2 7 – – – – — 1989/1990 Toronto Maple Leafs NHL 1 0 0 0 0 – – – – — 1989/1990 Springfield Indians AHL 14 0 4 4 8 – – – – — 1989/1990 Milwaukee Admirals IHL 17 3 10 13 60 6 0 1 1 12 1990/1991 Vancouver Canucks NHL 3 0 0 0 0 – – – – — 1990/1991 Milwaukee Admirals IHL 80 20 30 50 76 6 0 1 1 2 1991/1992 Maine Mariners AHL 74 14 26 40 35 – – – – — 1991/1992 Boston Bruins NHL 2 0 0 0 0 – – – – — Łącznie w HS-Prep 25 10 8 18 20 – – – – — Łącznie w HE 124 32 89 121 158 – – – – — Łącznie w AHL 170 19 48 67 102 1 0 0 0 0 Łącznie w IHL 97 23 40 63 136 12 0 2 2 14 Łącznie w NHL 6 0 0 0 0 – – – – —

Trenerskie Sezon Klub Liga Faza zasadnicza Faza play-off M Z R P PPD PPK Pkt Miejsce M Z P Z% Wynik 1996/1997 Knoxville Cherokees ECHL 16 7 1 8 – – 15 7. miejsce, Dywizja Wschodnia Nie zakwalifikował się 1997/1998 Pee Dee Pride ECHL 70 34 11 25 – – 79 3. miejsce, Dywizja Południowo-wschodnia 8 3 5 Ćwierćfinał (przegrana z Louisiana IceGators) 1998/1999 Pee Dee Pride ECHL 70 51 4 15 – – 106 1. miejsce, Dywizja Południowo-wschodnia 13 7 6 Finał Konferencji (przegrana z Mississippi Sea Wolves) 2000/2001 Pee Dee Pride ECHL 15 9 1 5 – – 19 3. miejsce, Dywizja Południowo-wschodnia 10 5 5 Półfinał Konferencji (przegrana z Louisiana IceGators) 2007/2008 Bridgeport Sound Tigers AHL 80 40 – 36 1 3 84 5. miejsce, Dywizja Wschodnia Nie zakwalifikował się 2008/2009 Bridgeport Sound Tigers AHL 80 49 – 23 3 5 106 2. miejsce, Dywizja Wschodnia 5 1 4 Pierwsza runda (przegrana z Wilkes-Barre/Scranton Penguins) 2009/2010 Bridgeport Sound Tigers AHL 80 38 – 32 4 6 86 5. miejsce, Dywizja Atlantycka 5 1 4 Pierwsza runda (przegrana z Hershey Bears) 2010/2011 Bridgeport Sound Tigers AHL 15 6 – 9 0 0 (12) (Zwolniony) — 2010/2011 New York Islanders NHL 65 26 – 29 10 – (73) 5. miejsce, Dywizja Atlantycka Nie zakwalifikował się 2011/2012 New York Islanders NHL 82 34 – 37 11 – 79 5. miejsce, Dywizja Atlantycka Nie zakwalifikował się 2012/2013 New York Islanders NHL 48 24 – 17 7 – 55 3. miejsce, Dywizja Atlantycka 6 2 4 Ćwierćfinał Konferencji (przegrana z Pittsburgh Penguins) 2013/2014 New York Islanders NHL 82 34 – 37 11 – 79 8. miejsce, Dywizja Metropolitarna Nie zakwalifikował się 2014/2015 New York Islanders NHL 82 47 – 28 7 – 101 3. miejsce, Dywizja Metropolitarna 7 3 4 Pierwsza runda (przegrana z Washington Capitals) 2015/2016 New York Islanders NHL 82 45 – 27 10 – 100 4. miejsce, Dywizja Metropolitarna 11 5 6 Druga runda (przegrana z Tampa Bay Lightning) 2016/2017 New York Islanders NHL 42 17 – 17 8 – (42) (Zwolniony) — Łącznie w ECHL 171 101 17 53 – – 219 31 15 16 Łącznie w AHL 255 133 – 100 8 14 288 10 2 8 Łącznie w NHL 483 227 – 192 64 – 529 24 10 14

Sukcesy Trenerskie Reprezentacja Stanów Zjednoczonych U-18 Mistrzostwo świata U-18: 2006

Reprezentacja Stanów Zjednoczonych 3. miejsce na mistrzostwach świata: 2021

Indywidualne Drużyna Gwiazd Hockey East: 1987/1988 Drużyna Dublerów Hockey East: 1986/1987 Drużyna Gwiazd All-American AHCA: 1987/1988 Druga drużyna gwiazd IHL: 1990/1991 Drużyna Gwiazd Turniejów Hockey East: 1988 Najskuteczniejszy obrońca w historii Maine Black Bears (32 gole) Trener drużyny Stanów Zjednoczonych/Reszty Świata w Meczu Gwiazd ECHL

Życie prywatne Brat Jacka Capuano, Dave (ur. 1968), bratanek Max (ur. 1991) oraz kuzyn Dan, również są hokeistami.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Jack Capuano w bazie Icehockey.fandom.com Jack Capuano w bazie Hockeydraftcentral.com

Kategoria:Urodzeni w 1966 Kategoria:Amerykańscy hokeiści Kategoria:Hokeiści Toronto Maple Leafs Kategoria:Hokeiści Vancouver Canucks Kategoria:Hokeiści Boston Bruins Kategoria:Amerykańscy trenerzy hokejowi Kategoria:Trenerzy New York Islanders