Łukasz Głuszczak (ur. 18 października 1889 w ŁazachŁukasz Głuszczak (1889–1977), w: Poczet Gwarków Polskich. Stulecie Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach, wyd. Katowice 2022, s. 35-38, zm. 9 lub 19 grudnia 1977 w KatowicachJerzy Jaros „Salamandra” – pamięci Kolegów Górników (3), w: Przegląd Górniczy, nr 11–12, s. 33) – polski urzędnik i inżynier górnictwa, konsul RP w Lyonie (1945–1946), prezes Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach (1946–1948).
Życiorys W 1905, za udział w strajku szkolnym, został wydalony ze Szkoły Realnej w Warszawie. Naukę kontynuował w Szkole Polskiej Wróblewskiego w Warszawie, którą ukończył w 1909. Rok później, jako eksternista, zdał drugą maturę (rosyjską) w Kadeckim Korpusie w Warszawie.
W 1910 rozpoczął studia w Instytucie Górniczym w Petersburgu. Studiów tych nie ukończył, albowiem wybuch I wojny światowej zaskoczył go w czasie praktyk wakacyjnych w Królestwie PolskimJerzy Jaros Polacy w Leningradzkim Instytucie Górniczym, w: Kwartalnik Historii Nauki i Techniki, nr 3/1972, s. 507. W czasie wojny pracował w kopalni Jerzy w Niwce. W 1919 był początkowo zastępcą naczelnika, a od 1 sierpnia 1919 do 31 marca 1931 naczelnikiem Okręgowego Urzędu Górniczego w Częstochowie. W 1925 ukończył studia w Akademii Górniczej w Krakowie, uzyskując tytuł inżyniera górniczego – magistra nauk technicznych. W latach 1931–1939 był dyrektorem Kasy Chorych (od 1933 Ubezpieczalni Społecznej) w Częstochowie. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się przez Rumunię do Francji. Tam od lutego 1940 pracował w kopalniach węgla brunatnego, uczestniczył także w ruchu oporu. Od października 1944 pracował w polskiej służbie konsularnej, początkowo jako referent w konsulacie w Tuluzie, naczelnik wydziału paszportowego w Konsulacie Generalnym w Paryżu, przez ostatni rok swojej pracy kierował też konsulatem w Lyonie (do maja 1946)Paweł Sękowski Działalność przedstawicieli dyplomatycznych i konsularnych władz warszawskich Rzeczypospolitej Polskiej we Francji w latach 1944–1947, Dzieje Najnowsze, nr 3/2012, s. 100., w służbie konsularnej pozostawał do lipca 1946. Następnie powrócił do Polski, początkowo pracował jako inspektor przemysłowy w Mikołowskim Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego. Od 1 października 1946 do 30 czerwca 1948 był prezesem Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach, w latach 1948–1950 członkiem Rady Techniczno-Gospodarczej w Centralnym Zarządzie Przemysłu Węglowego w Katowicach, od stycznia 1950 do 1958 naczelnikiem wydziału w Ministerstwie Górnictwa (od 1957 Ministerstwie Górnictwa i Energetyki). Ponadto wykładał w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej w Katowicach (od 1950 lub 1952 do likwidacji WSI jako odrębnego podmiotu w 1956) i w latach 1950-1968 na Wydziale Górniczym Politechniki Śląskiej (wykładał prawo górnicze i zasady BHP)Program Politechniki Śląskiej im. W. Pstrowskiego na rok akad. 1962/63 i 1963/64, s. 285, 287. Pracował także jako biegły sądowy do spraw wypadków i bezpieczeństwa pracy w górnictwie.
Został pochowany na cmentarzu przy ul. Sienkiewicza w Katowicach.
Odznaczenia Medal 10-lecia Polski Ludowej (1954).
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie Kategoria:Absolwenci uczelni w Warszawie Kategoria:Konsulowie Polski Ludowej Kategoria:Ludzie związani z Lyonem Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Pochowani na cmentarzu przy ul. Sienkiewicza w Katowicach Kategoria:Polscy inżynierowie górniczy Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Urzędnicy ministerstw II Rzeczypospolitej Kategoria:Urzędnicy ministerstw Polski Ludowej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Śląskiej Kategoria:Zmarli w 1977