Konstanty Leonowicz (ur. 16 września 1923 w Wiłkomierzu, zm. 18 maja 2021 w Gdańsku) – polski specjalista chorób wewnętrznych, prof. dr hab.
Życiorys Studia lekarskie ukończył w 1952 roku w Akademii Medycznej w Gdańsku. W roku 1958 obronił pracę doktorską, następnie w roku 1971 uzyskał stopień doktora habilitowanego. 20 marca 1990 nadano mu tytuł profesora w zakresie nauk medycznych. Był związany zawodowo ze swoją rodzimą uczelnią i w latach 1961-1972 zajmował stanowiska asystenta, st. asystenta i adiunkta. Od 1972 docent w II Klinice Chorób Wewnętrznych, a następnie został zatrudniony na stanowisku kierownika w I Klinice Chorób Serca Instytutu Kardiologii. Od 1978 roku najpierw zastępca dyrektora, a potem dyrektor w Instytucie Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Gdańsku.
Zmarł 18 maja 2021.
Odznaczenia 1984: Medal 40-lecia Polski Ludowej 1981: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski 1981: Medal Zasłużony Akademii Medycznej w Gdańsku 1974: Złoty Krzyż Zasługi 1946: Medal Zwycięstwa i Wolności
Przypisy
Kategoria:Polscy lekarze Kategoria:Polscy naukowcy Kategoria:Nauczyciele akademiccy Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej Kategoria:Urodzeni w 1923 Kategoria:Zmarli w 2021