Hermann Keller (ur. 20 listopada 1885 w Stuttgarcie, zm. 17 sierpnia 1967 we Fryburgu Bryzgowijskim) – niemiecki organista, muzykolog i pedagog.
Życiorys Początkowo studiował architekturę, później uczył się w Lipsku u Maxa Regera (kompozycja), Karla Straubego (organy) i Roberta Teichmüllera (fortepian). W 1924 roku obronił doktorat na Uniwersytecie w Tybindze na podstawie pracy Die musikalische Artikulation insbesondere bei ]oh. Seb. Bach. W latach 1910–1916 był organistą i nauczycielem muzyki w Weimarze. W 1916 roku został organistą w Stuttgarcie, gdzie od 1919 roku uczył także w Hochschule für Musik. Od 1928 roku był kierownikiem wydziału muzyki kościelnej i szkolnej tej uczelni, a w latach 1946–1952 jej dyrektorem. Publikował prace dydaktyczne poświęcone m.in. problematyce gry na organach, a także opracowania i wydania utworów organowych.
Zginął w wypadku samochodowym.
Wybrane prace (na podstawie materiałów źródłowych)
Reger und die Orgel (Monachium 1923) Schule des Klassichen Triospiels (Kassel 1928, 4. wyd. 1955) Schule des Generalbass-Spiels (Kassel 1931, 4. wyd. 1956) Schule der Choralimprovisation (Lipsk 1939) Die Kunst des Orgelspiels (Lipsk 1941) Die Orgelwerke Bachs (Lipsk 1948) Die Klavierwerke Bachs (Lipsk 1950) Phrasierung und Artikulation (Kassel 1955) Domenico Scarlatti: Ein Meister des Klaviers (Lipsk 1957) Das Wohltemperierte Klavier von Johann Sebastian Bach (Kassel 1965)
Przypisy
Kategoria:Niemieccy organiści Kategoria:Niemieccy muzykolodzy Kategoria:Niemieccy pedagodzy muzyczni Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w 1967 Kategoria:Ludzie urodzeni w Stuttgarcie Kategoria:Niemieckie ofiary wypadków drogowych