mały|Danny J. Boggs, Sędzia Sądu Apelacyjnego Stanów Zjednoczonych dla Szóstego Okręgu Danny Julián Boggs (ur. 23 października 1944) – amerykański prawniki i starszy sędzia okręgowy Sądu Apelacyjnego Stanów Zjednoczonych dla Szóstego Okręgu. Został powołany do sądu w 1986 r. i pełnił funkcję przewodniczącego sądu od września 2003 r. do sierpnia 2009 r. Boggs był na skróconej liście kandydatów prezydenta George'a W. Busha do Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych.
Wczesne lata i wykształcenie Urodzony w Hawanie na Kubie i wychowany w Bowling Green, Kentucky, Boggs uczęszczał do liceum College High School w Bowling Green, gdzie był członkiem klubu debatującego, który wygrał w 1959 roku mistrzostwa stanu Kentucky w debacieConfirmation Hearings on: Danny J. Boggs, Walter J. Gex III, Thomas J. McAvoy, and Sidney A. Fitzwater. Part 3, Serial No. J-99-7: 3. United States Senate Committee on the Judiciary, 5 luty 1986.. Uzyskał z wyróżnieniem stopień Artium Baccalaureus na Uniwersytecie Harvarda w 1965 r. i ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Chicago w 1968 r., uzyskując tytuł doktora nauk prawnych i nominację do Order of the Coif. Na Uniwersytecie Chicago wygrał konkurs Hinton Moot Court Competition i był redaktorem prawniczego pisma akademickiego University of Chicago Law Review.
Kariera zawodowa Boggs rozpoczął karierę zawodową od 1968 do 1969 na stanowisku akademickim jako stypendysta Bigelow Fellow i wykładowca wydziału prawa Uniwersytetu Chicago. Później pełnił różne funkcje w rządzie stanu Kentucky: najpierw jako zastępca komisarza Departamentu Bezpieczeństwa Gospodarczego Kentucky we Frankfort, Kentucky od 1969 do 1970 roku, a następnie jako radca prawny i asystent administracyjny gubernatora Louie Nunn z Kentucky od 1970 do 1971 r., jako radca prawny i asystent lidera opozycji w Stanowej Izbie Reprezentantów w Kentucky w 1972 r., jako pełnomocnik republikańskiej kampanii wyborczej w Kentucky w 1972 r., oraz zastępca dyrektora kampanii wyborczej Nunn for Governor w Louisville w 1979 r.
Kiedy Boggs nie służył w rządzie stanowym lub federalnym, pracował on w kancelariach prawnych we Frankfurcie w stanie Kentucky, w Bowling Green w stanie Kentucky, oraz w latach 1979–1981 w Waszyngtonie.
Boggs rozpoczął karierę w rządzie federalnym jako prawnik w Ministerstwie Handlu Stanów Zjednoczonych w 1973 roku. Od 1973 do 1975 roku, wraz z przyszłym sędzią naczelnym Sądu Apelacyjnego Stanów Zjednoczonych dla Siódmego Okręgu, Frankiem Easterbrookiem, i przyszłym Ministrem Pracy w administracji Clintona Robertem Reichem, był on asystentem prokuratora generalnego Stanów Zjednoczonych w Ministerstwie Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych, którym wówczas był Robert BorkHow Appealing's 20 Questions Site. How Appealing. 1 sierpnia 2004. Za Ronalda Reagana Boggs służył jako specjalny asystent Prezydenta w Biurze Wykonawczym Prezydenta od 1981 do 1983 roku.
Przed powołaniem na sędziego, Boggs zajmował z wyróżnieniem wysokie stanowiska w sektorze energetycznym: najpierw jako asystent przewodniczącego Federalnej Komisji Energetycznej w latach 1975-1977, a następnie jako zastępca radcy mniejszości w Komisji Senackiej ds. Energii i Zasobów Naturalnych Stanów Zjednoczonych. (1977-1979). Po mianowaniu na specjalnego asystenta prezydenta w Biurze Wykonawczym Prezydenta, Boggs służył w administracji Reagana jako zastępca Ministra Energii Stanów Zjednoczonych od 1983 do 1986 roku. Otrzymał on Złoty Medal Departamentu ds. EnergiiDanny J. Boggs. Almanac of the Federal Judiciary, Wolters Kluwer. 2020, 2020 WL 4808177..
Nominacja i kariera sędziowska W dniu 29 stycznia 1986 roku Boggs został nominowany przez prezydenta Ronalda Reagana do Sądu Apelacyjnego Stanów Zjednoczonych dla Szóstego Okręgu, aby zająć nowe miejsce autoryzowane przez statut 98 Stat. 333. Został zatwierdzony przez Senat Stanów Zjednoczonych 3 marca 1986 r., a powołanie na stanowisko otrzymał 25 marca 1986 r. W latach 2003–2009 Boggs pełnił funkcję sędziego głównego dla Szóstego Okręgu. W trakcie swojej kariery sędziowskiej był on sekretarzem, wiceprzewodniczącym i przewodniczącym Konferencji Sędziów Apelacyjnych Amerykańskiego Stowarzyszenia Adwokatów w latach 2001–2002 oraz członkiem Konferencji Sądownictwa Stanów Zjednoczonych w latach 2003–2009. Boggs był na skróconej liście kandydatów prezydenta George'a W. Busha do Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych. Status starszego sędziego przyjął 28 lutego 2017 r.
W 2006 roku senator Mitch McConnell (R-KY) złożył w Senacie hołd Boggsowi z okazji jego 20. rocznicy służby sądowniczej, nazywając sędziego Boggsa „Kentuckianinem, który jest jednym z najwybitniejszych prawników swojego pokolenia”, „prawdziwym człowiekiem renesansu” z „płodnym umysłem erudyty w wielu dziedzinach”, „biegłym w historii, geografii, literaturze, matematyce i naukach politycznych”, który „nie tylko… chętnie przyswaja wiedzę, ale też lubi się nią dzielić z innymi.” McConnell zauważył również, że „sędzia Boggs uwielbia zatrudniać urzędników o wszelkich poglądach politycznych, o ile mają oni bystry umysł i są zawsze gotowi do debaty. Oczywiście ci biedni urzędnicy wiedzą, że sędzia Boggs prawie zawsze wygrywa.” Z okazji 30. rocznicy służby sądowniczej sędziego Boggsa, przewodniczący sądu najwyższego John Roberts napisał w liście gratulacyjnym: „Naród skorzystał niezmiernie z twojego intelektu i opinii. W sądownictwie podziwiamy Twoje oddanie sprawiedliwości. Cieszy nas precyzja Twojego pisania. Jesteśmy na zawsze wdzięczni, że nasze zatrudnienie nie zależy od naszych odpowiedzi na quizy, które dajesz swoim przyszłym urzędnikom prawniczym.”
Znaczące opinie sądowe Grutter v. Bollinger 288 F.3d 732 (6 Cir. 2002), aff'd, 539 U.S. 306 (2003). University of Michigan Law School odwołała się od decyzji sądu okręgowego, zgodnie z którą uwzględnienie rasy i pochodzenia etnicznego przez szkołę prawniczą w decyzjach o przyjęciu na studia naruszyło klauzulę równej ochrony zawartą w czternastej poprawce konstytucyjnej i tytułu VI ustawy o prawach obywatelskich. Podzielony Szósty Obwód, siedzący en banc, zniósł wyrok sądu okręgowego głosując pięć do czterech w opinii napisanej przez sędziego głównego Boyce'a F.Martina Jr., w której stwierdzono, że polityka przyjęć na wydział prawa była ściśle dostosowana do jej interesu, jakim jest osiągnięcie różnorodnej grupy studentów, i że w związku z tym taka polityka była zgodna z prawem. Sędzia Boggs wyraził sprzeciw, stwierdzając, że dyskryminacja rasowa stosowana w polityce przyjęć na studia prawnicze nie przejdzie nawet najlżejszej analizy, że wysiłki Szkoły Prawniczej zmierzające do osiągnięcia „masy krytycznej” są funkcjonalnie nie do odróżnienia od niekonstytucyjnych celów liczbowych dla mniejszości rasowych, oraz że analiza opinii większości opierająca się na sprawie o nieprzyzwoitości Marks v. Stany Zjednoczone, 430 US 188 (1977), była błędna. Co do meritum sprawy, sędzia Boggs ujawnił w swoim sprzeciwie skalę preferencji rasowych przyznanych podczas przyjęć na University of Michigan Law School, analizując dane z akt dotyczących przyjęć. Sędzia Boggs doszedł do wniosku, że tworzenie zróżnicowanego środowiska edukacyjnego nie jest istotnym interesem państwa, ponieważ natura i korzyści płynące z różnorodności empirycznej, do której jakowo dążyła szkoła prawnicza, były koncepcyjnie oddzielone od różnorodności rasowej i etnicznej, do której dążyła ona przede wszystkim, i ponieważ jej koncepcja różnorodności nie pozwalała na żadne logiczne ograniczenia i groziła usprawiedliwieniem jeszcze bardziej konstytucyjnie niedopuszczalnych wyników. Sędzia Boggs włączył również do swojego sprzeciwu Załącznik Proceduralny, szczegółowo opisujący przebieg postępowania w Szóstym Okręgu oraz manipulacje proceduralne dokonane przez ówczesnego sędziego naczelnego Boyce'a F.Martina Jr., który naruszył zasady proceduralne Szóstego Obwodu, przypisując się do tego i innych paneli, i wstrzymując składanie petycji w pełnym składzie na pięć miesięcy, aż do czasu, gdy sąd uzyskał większość aktywnych sędziów mianowanych przez Demokratów, tak aby zapewnić wynik sprawy oparty na ideologii. Sąd Najwyższy potwierdził w decyzji podzielonej pięć do czterech z trzema odrębnymi częściowo zgodnymi opiniami i dwoma sprzeciwami. . Pisząc dla większości, sędzia sądu najwyższego O'Connor utrzymywała, że Wydział Prawa Michigan ma nieodparty interes w zdobywaniu zróżnicowanej grupy studentów, i że jego program przyjęć był ściśle dostosowany do służenia jego interesowi w uzyskaniu korzyści edukacyjnych, które płyną z różnorodnego grona studentów, i tym samym nie naruszył konstytucyjnej klauzuli równej ochrony. Sędziowie sądu najwyższego Thomas i Scalia po części zgodzili się z tym, a po części wyrazili sprzeciw. Sędzia Thomas wnioskował, że stan Michigan nie miał istotnego interesu w utrzymaniu publicznej szkoły prawa, a już na pewno nie elitarnej szkoły prawniczej, oraz że marginalne ulepszenia w edukacji prawniczej nie kwalifikują się jako nadrzędny interes państwa. Główny sędzia Rehnquist, w swoim sprzeciwie, zgodził się z argumentem sędziego Boggsa, że program Szkoły Prawa ma niewielki lub żaden związek z deklarowanym celem osiągnięcia „masy krytycznej”. Analizując dane dotyczące przyjęć, zauważył on, że Szkoła Prawa zapewniała preferencyjne traktowanie kandydatów Afroamerykańskich, ale nie kandydatów pochodzenia latynoskiego lub Indian Amerykańskich, nie próbując osiągnąć żadnej „masy krytycznej” dla tych kandydatów z mniejszości rasowych i nie spełniając rygorystycznej analizy. Sprzeciw sędziego Kennedy'ego przedstawił własną analizę danych dotyczących przyjęć, aby udowodnić podobne argumenty, że program przyjęć na Wydział Prawa Michigan był równoznaczny z niekonstytucyjnym limitem liczbowym kandydatów Afroamerykańskich i że nie został on poddany ścisłej kontroli.
Coalition to Defend Affirmative Action, Integration & Immigration Rights v. Regents of the University of Michigan