mały|240px Antraknoza pomidora (), w niektórych opracowaniach wraz z antraknozą ziemniaka traktowana jako antraknoza ziemniaka i pomidora – choroba pomidora należąca do grupy antraknoz, wywołana przez Colletotrichum coccodes i Colletotrichum gloeosporioides.

Objawy i szkodliwość choroby Antraknoza pomidora (Solanum lycopersicum) jest powszechną chorobą grzybową występującą w uprawie polowej na dojrzałych owocach pomidorów, oraz w okresie ich dojrzewania i przechowywania po zbiorach. Atakuje głównie owoce, ale może infekuować również liście, łodygi i korzenie. Może powodować znaczne straty w plonie. Szczególnie sprzyjają jej okresy wilgotnej, deszczowej pogody i mgła. Ponadto zakażone owoce mają krótką trwałość i są podatne na różnorodne patogeny wtórne, które przyspieszają gnicie owoców.

Objawy zaczynają się jako małe, lekko zapadnięte, wodniste, okrągłe plamy. Zmiany te mogą osiągnąć średnicę do pół cala średnicy i często są koncentrycznie strefowane. W ich środku rozwijają się ciemne acerwulus, w których wytwarzane są zarodniki. Masy zarodników w kolorze łososiowym uwalniane są z nich podczas wilgotnej pogody. Zmiany na owoce często łączą się ze sobą i dają duże zgniłe obszary. Ponadto wtórne patogeny często rosną na tych zmianach i spowodują całkowitą zgniliznę owoców. Czasami także na liściach pojawiają się niewielkie plamki.

Epidemiologia Colletotrichum coccodes ma szeroką gamę żywicieli obejmującą co najmniej 68 gatunków roślin uprawnych i chwastów. Może przetrwać w postaci małych, czarnych mikrosklerocjów w glebie, oraz w acerwulusach w szczątkach roślinnych. Może być również przenoszony przez nasiona i może powodować infekcje sadzonek w rozsadnikach. Dolne liście i owoce mogą zostać zainfekowane przez kiełkujące mikrosklerocja, a następnie następują infekcje wtórne dokonywane przez zarodniki wytwarzane w acerwulusach. Zarodniki te są ważnym inokulum wtórnych infekcji w całym sezonie wegetacyjnym. Zwykle rozprzestrzeniają się przez rozpryskiwanie wody podczas deszczu i odgórnego nawadniania. Małe i zielone owoce mogą być zakażone, ale objawy nie pojawiają się na nich, dopóki nie zaczną dojrzewać, choroba ma bowiem długi okres utajenia. Na dojrzałych owocach zmiany stają się widoczne w ciągu 5 do 6 dni po zakażeniu. Chorobie sprzyjają wysokie temperatury (24–27 °C), chociaż grzyb może powodować infekcje w szerokim zakresie temperatur (12–35 °C). Wydłużone okresy nawilżenia liści i owoców spowodowana częstymi deszczami i odgórnym nawadnianiem sprzyja rozwojowi choroby. Im dłużej powierzchnie owoców są mokre, tym większe nasilenie antraknozy.

Ochrona Zintegrowany program ochrony przed tą chorobą obejmuje następujące działania: Zakup kwalifikowanego materiału siewnego pochodzącego z renomowanego źródła; Przy korzystaniu z własnych nasion moczy się je w gorącej wodzie o temperaturze 50 °C przez 25 minut. Po zabiegu zanurza się gorące nasiona w zimnej wodzie i suszy na papierze; Płodozmian. Aby zapobiec gromadzeniu się inokulum patogenów glebie, na tym samym polu ziemniaki, paprykę i pomidory można uprawiać nie częściej, niż co dwa lata; Zwalczanie chwastów powoduje zmniejszenie inokulum; Pomidory powinny być uprawiane na dobrze przepuszczalnej glebie; Usuwanie z pola roślin porażonych; Usuwanie z pola resztek pożniwnych; Unikanie nawadniania odgórnego (deszczowanie). Najlepsze jest nawadnianie kropelkowe. Przy nawadnianiu odgórnym robi się to rano, by rośliny zdążyły przeschnąć; Ściółkowanie gleby zmniejsza rozbryzgi zarodników podczas deszczu; Owoce zbiera się natychmiast, gdy dojrzeją, gdyż ich dłuższy pobyt na polu wydłuża ich okres potencjalnego zainfekowania; Profilaktycznie stosuje się fungicydy od momentu zawiązywania się owoców. Opryskiwanie powtarza się przy deszczowej pogodzie, odstępy między opryskiwaniami mogą być dłuższe przy suchej pogodzie. Stosuje się fungicydy zawierające chlorotalonil, mankozeb, i preparaty miedziowe (z zachowaniem okresu karencji).

Przypisy

Kategoria:Grzybowe choroby roślin