Amfiteatr im. Henryka Mrozińskiego w Braniewie – amfiteatr w Braniewie wybudowany w 1974 w miejscu średniowiecznej fosy okalającej mury obronne Braniewa.
Historia W XIII stuleciu dokonano przekopu rzeki Pasłęki, dzięki temu zabiegowi Braniewo otaczała fosa z wodą ze wszystkich stron, a miasto zyskało znacznie na obronności. Z biegiem czasu jednak fosa od strony południowej zaczęła się wypłycać i zarastać. W XVIII w. rozpoczęto zasypywać fosę oraz likwidować umocnienia obronne miasta. Augustin Lutterberg podaje, iż odcinek fosy przy cmentarzu św. Jana (okolice amfiteatru) zlikwidowany został w 1725 roku, zaś w 1791 w jego południowej części usypana została grobla łącząca Stare Miasto z Fromborskim Przedmieściem i KoźlinemAugustin Lutterberg Zur Baugeschichte der Altstadt Braunsberg. ZGAE 19/1916 s. 647..
Wał, po którym przebiegła droga (styk ul. Gdańskiej i Fromborskiej), rozdzielił pierwotną fosę na dwie części, i wyznacza współcześnie granicę terenu amfiteatru miejskiego. Z tej części fosy, położonej na północ od Wysokiej Wieży, utworzono najpierw skwer miejski. Powszechnie był dalej zwany Stadtgraben (czyli fosa, stąd wzięła się nazwa pobliskiego placu Am Stadtgraben, czyli przy fosie). Na początku XX w. miejsce to zyskało drugie określenie Pflaumengrund od rosnących przy nim drzew, było nadal miejscem częstych spotkań mieszkańców miasta.
22 października 1933 w północnym narożu skweru (w pobliżu budynku sądu) odsłonięty został pomnik ku czci poległych w I wojnie światowej mieszkańców Braniewa. Projekt pomnika wykonał architekt Wolfgang Weyrauch, a tablice i figury z brązu rzeźbiarz Georg Fuhg. Przez następne lata odbywały się w tym miejscu uroczystości z udziałem władz partii i wojska, a obszerny plac doskonale nadawał się do organizacji tego typu imprez. W 1945 podczas prowadzonych działań wojennych pomnik został częściowo uszkodzony, ale przez kilkanaście lat po wojnie jeszcze stał, nim został rozebrany, gdyż w świadomości powojennych mieszkańców Braniewa uchodził tylko za szubienicę, a nie pomnik pamięci poległych żołnierzy.
W latach 70. XX w. został w tym miejscu zbudowany amfiteatr miejski. Powstawał w dużej mierze w ramach popularnego w okresie PRL-u czynu społecznego mieszkańców Braniewa. Zwłaszcza przy pracach ziemnych brali udział przedstawiciele wielu braniewskich zakładów pracyJacek Iwulski Budujemy amfiteatr, Ilustrowany Kurier Terenowy, 19–25 kwietnia 1995 r., s. 9. Ukończono go i oddano do użytku w 1974 roku. Większość miejsca w fosie wypełnił płytki akwen wodny, stanowiący w lecie atrakcję, tryskając fontannami, a jednocześnie stanowiąc nawiązanie do historii tego miejsca. Natomiast w porze zimowej stanowi często miejsce lodowiska miejskiego – wymieniony w zimowym przewodniku Elbląskie zimą z 1981 jako główna zimowa atrakcja miasta: fosa staromiejska – ślizgawka oświetlona i zradiofonizowanaElbląskie zimą, Krajowa Agencja Wydawnicza, Gdańsk 1981, s. 36.
W latach 90. XX w. scena amfiteatru otrzymała podwieszane zadaszenie w kształcie koła, autorem konstrukcji był, znany z wielu monumentalnych projektów mostów wantowych, gdański architekt Krzysztof WąchalskiMgr inż. Krzysztof Wąchalski, Inżynieria i Budownictwo. Organ Związku Polskich Inżynierów Budowlanych R. 60, dod. Biuletyn Informacyjny nr 3 (lipiec/wrzesień 2004) = nr 45, s. 8.. W 2011 roku obiekt był modernizowany. Współcześnie amfiteatr jest miejscem wielu imprez kulturalnych i atrakcją turystyczną. Obiekt wraz z zabytkowym otoczeniem stanowi niepowtarzalną wizytówkę miasta, a mieszkańcy zyskali miejsce do rekreacji i spędzania wolnego czasu.
20 stycznia 2016 roku amfiteatr miejski otrzymał imię Henryka Mrozińskiego, burmistrza Braniewa przez trzy kadencje (2002–2014, zm. 2015).
Galeria
Przypisy
Braniewie Kategoria:Obiekty kulturalne w Braniewie Kategoria:Obiekty inżynierii lądowej i wodnej w Braniewie Kategoria:Ulice i place w Braniewie