Sławomir Słoma, wł. Stanisław Słoma (ur. 7 stycznia 1946 w Mirocinie) – polski duchowny katolicki, dominikanin, duszpasterz akademicki, a także środowiska gdańskich artystów i dziennikarzy przy kościele św. Mikołaja. W dniu wybuchu strajku w Stoczni Gdańskiej w 1981 r. odprawił Mszę św. na ludzkich rękach przed bramą Stoczni. W uznaniu zasług dla idei Wolnej i Solidarnej Polski otrzymał Medal 25 rocznicy Podpisania Porozumień Sierpniowych od prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza (2005). Za szczególne zasługi w przywracaniu niepodległości Polski odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2009). Awansowany na stopień podporucznika przez prezydenta Andrzeja Dudę (2016).
Życiorys thumb|left|o. Sławomir ze swoim bratem, ks. Henrykiem, misjonarzem z Paragwaju i Dominikany przed domem rodzinnym w Mirocinie (17.08.2022) thumb|left|o. Sławomir ze swoim rodzeństwem przed domem rodzinnym w Mirocinie (17.06.2024) thumb|left|Grób rodziców o. Sławomira na cmentarzu parafialnym w Mirocinie Urodził się 7 stycznia 1946 r. w Mirocinie jako syn Katarzyny z domu Płoskoń i Władysława Słoma. Na chrzcie św. otrzymał imię Stanisław. Ma siostrę Eugenię oraz brata Henryka – michalitę, misjonarza na Dominikanie. Do Szkoły Podstawowej uczęszczał w Mirocinie. Był w Niższym Seminarium w Jarosławiu. Ostatnie dwie klasy ukończył w Liceum Ogólnokształcącym w Przeworsku. Do Zakonu Kaznodziejskiego wstąpił w 1964 r.Marek Grubka, Między uczelnią a świątynią. Rola kapłana w polskim duszpasterstwie akademickim na przykładzie ośrodka dominikańskiego w Gdańsku, Kraków-Poznań-Dublin 2011, s. 148..
W trakcie studiów filozoficzno-teologicznych został powołany do wojska. W latach 1966–1968 odbył zasadniczą służbę wojskową w 3. kompanii w Bartoszycach.
Sakrament święceń otrzymał w bazylice św. Trójcy w Krakowie 29 czerwca 1973 r. Po święceniach został skierowany do klasztoru w Tarnobrzegu, gdzie był m.in. katechetą. W latach 1979–1985 prowadził Dominikański Ośrodek Duszpasterstwa Akademickiego przy kościele św. Mikołaja w GdańskuMarek Grubka, Duszpasterze i program ośrodka »Górka« w latach 1962–1989. Materiały do badań dominikańskiego duszpasterstwa akademickiego w Gdańsku, Teologia Praktyczna, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza, Wydział Teologiczny, Tom 7, Poznań 2006, s. 228..
W sierpniu 1980 r. był obecny pośród strajkujących na Wybrzeżu. Jesienią 1981 r., podczas strajków studenckich, był obecny w Sopocie na Wydziale Prawa Uniwersytetu Gdańskiego i w Akademii Medycznej w Gdańsku, gdzie pełnił posługę duszpasterską. 16 grudnia 1981 r. podczas demonstracji, w pobliżu Pomnika Poległych Stoczniowców, bezpośrednio na środku ulicy, będąc wśród zgromadzonego tłumu i stojąc naprzeciwko szeregów zomowców, odprawił Msze św. na dłoniach studentówMarek Grubka, Między uczelnią a świątynią. Rola kapłana w polskim duszpasterstwie akademickim na przykładzie ośrodka dominikańskiego w Gdańsku, Kraków-Poznań-Dublin 2011, s. 148–149.:
Z jego inspiracji wydawano pismo duszpasterstwa „Dołek”. Z jego wsparciem i akceptacją literaci zainicjowali swoje spotkania, z których narodził się Akademicki Krąg Literacki „Górka”. Dzięki niemu w stanie wojennym bazylika św. Mikołaja w Gdańsku stała się dla wielu osób i środowisk azylem. Był katalizatorem licznych zjawisk i wydarzeń. Plastycy skupieni wokół niego utworzyli w stanie wojennym środowisko przyszłej Galerii św. JackaMarek Grubka, Między uczelnią a świątynią. Rola kapłana w polskim duszpasterstwie akademickim na przykładzie ośrodka dominikańskiego w Gdańsku, Kraków-Poznań-Dublin 2011, s. 149..
Opieka nad twórcami, literatami gdańskimi – w tamtych czasach – uczyniła go niezłomnym. Podawał siebie, swój czas – jak na otwartej dłoni – jako dar, tym, którzy stali z dala od Kościoła.
W sierpniu 1985 r. na skutek działań Służby Bezpieczeństwa, zakazem pełnienia funkcji duszpasterza i naciskiem biskupa Lecha Kaczmarka wobec prowincjała o. Walentego Potworowskiego w trybie pilnym został przeniesiony do Wrocławia, a następnie do Jarosławia.
W 1986 r. zamieszkał w Tarnobrzegu. W latach 2002 – 2021 pełnił posługę kapelana w Wojewódzkim Szpitalu im. Zofii z Zamoyskich Tarnowskiej w Tarnobrzegu.
W uznaniu zasług dla idei Wolnej i Solidarnej Polski, 10 listopada 2005 r. otrzymał Medal 25 rocznicy Podpisania Porozumień Sierpniowych od prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza. Za szczególne zasługi w przywracaniu niepodległości Polski, został odznaczony 3 maja 2009 r., w Sali Senatorskiej Zamku Królewskiego w Warszawie przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia PolskiJózef Puciłowski, Portrety imienne i bezimienne. Polscy dominikanie a bezpieka 1945-1989, Kraków 2017, s. 165.. 27 października 2016 r. uzyskał stopień podporucznika nadany przez prezydenta Andrzeja Dudę.
Medale, odznaczenia i awanse Medal 25 rocznicy Podpisania Porozumień Sierpniowych (2005) Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2009) Sigillum Civis Virtuti (2014) podporucznik (2016)
Przypisy
Bibliografia Józef Puciłowski, Portrety imienne i bezimienne. Polscy dominikanie a bezpieka 1945-1989, Kraków 2017. Marek Grubka, Między uczelnią a świątynią. Rola kapłana w polskim duszpasterstwie akademickim na przykładzie ośrodka dominikańskiego w Gdańsku, Kraków-Poznań-Dublin 2011.
Kategoria:Polscy prezbiterzy dominikańscy Kategoria:Duchowni związani z Gdańskiem Kategoria:Ludzie związani z Tarnobrzegiem Kategoria:Urodzeni w 1946 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy duszpasterze akademiccy Kategoria:Wyróżnieni Sigillum Civis Virtuti