thumb|300px|Dialekty kajkawskie według podziału Belicia Dialekt północno-zachodniokajkawski, dialekt zagorski () – jeden z dialektów wyodrębnianych w grupie serbsko-chorwackich dialektów kajkawskich m.in. przez Aleksandra Łukjanienkę i Aleksandra Belicia.
Obszar użycia dialektu południowo-zachodniokajkawskiego obejmuje zasadniczo krainę Zagorje. Z tego powodu jest on pod względem językowym szczególnie bliski sąsiednim grupom dialektów słoweńskich – dialektom styryjskim i panońskim – z którymi dzieli swoje podstawowe cechy.
Cechy językowe Do charakterystycznych cech fonetyki dialektu północno-zachodniokajkawskiego należą: przejście długiego ē w ā, np. žānȍ ‘kobieta’, dop. žená, przejście i długiego (ī) oraz z akcentem długim opadającym (î) w dyftong ei, np. vēisȅk < psł. *vysokъ ‘wysoki’, przejście długiego ō w üe, np. küētȅl < psł. *kotьlъ ‘kocioł’, a krótkiego o w ẹ lub rzadziej ü, np. ȅvco ‘owca’, przejście pierwotnego długiego ū oraz z akcentem długim opadającym û w eü, a pozostałe u przechodzą w ü, np. müho ‘mucha’, dop. l. mn. mêüh ‘much’.
Z osobliwych cech morfologii należy wymienić końcówkę narzędnika liczby pojedynczej rzeczowników żeńskich na spółgłoskę, która brzmi -oj, jak w sąsiednich dialektach słoweńskich.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Języki i dialekty w Chorwacji