Stefania Wołynka (ur. 21 września 1914 w Łuszczanowie, zm. 30 kwietnia 1984 w Warszawie) – polska pielęgniarka i nauczycielka pielęgniarstwa.
Życiorys Była córką Ludwika Lisieckiego (nauczyciela gimnazjalnego) i Antoniny z domu Jelak. Rodzina mieszkała w Rogoźnie. W wieku trzynastu lat zamieszkała na stancji w Poznaniu. W 1932 zdała maturę w Państwowym Gimnazjum im. Generałowej Zamoyskiej. Potem, do 1935 (przy sprzeciwie rodziców), uczyła się w Krakowie, na Uniwersyteckiej Szkole Pielęgniarek i Higienistek. Zatrudniła się jako instruktorka w Klinice Chirurgicznej prof. Rutkowskiego. W 1936 przeprowadziła się do Poznania i podjęła zatrudnienie w Katolickiej Szkole Pielęgniarstwa. Potem nauczała w Szkole Pielęgniarstwa Polskiego Czerwonego Krzyża.
Po napaści Niemiec na Polskę, w 1939 ewakuowała się z Poznania, ale wkrótce tam powróciła (jej pociąg został zbombardowany przez Niemców). Była pielęgniarką oddziału zakaźnego obozu jenieckiego w Biedrusku. W grudniu 1939 Niemcy aresztowali jej ojca (potem został on przez nich zamordowany), a resztę rodziny wysiedlili do Sokołowa Podlaskiego. Pracowała jako pielęgniarka w Karczewie nad Bugiem. W 1944 przeniosła się do Warszawy. Po upadku powstania warszawskiego została osadzona w dulagu w Pruszkowie, a potem w obozie w Złotym Potoku.
W 1946 została kierowniczką szkolenia teoretycznego w Szkole Pielęgniarstwa PCK. Od 1953 do sierpnia 1956 była kierowniczką w Państwowej Szkole Pielęgniarstwa nr 1 oraz w Państwowej Trzyletniej Szkole Pielęgniarstwa w Łodzi. W 1957 wstąpiła do Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego. Była również zaangażowana w organizację Olimpiad Pielęgniarskich. Na emeryturę udała się we wrześniu 1969. Zmarła po długiej chorobie w Szpitalu Czerniakowskim w Warszawie.
Publicystyka Wydała następujące podręczniki pielęgniarstwa:
„Technika zabiegów pielęgniarskich” (PZWL, 1956), tłumaczona na język rosyjski dla Mongolii, „Pielęgniarstwo ogólne” (1965).
Obie pozycje były wznawiane kilka razy.
Rodzina Jej mężem (od 1940) był Kazimierz Wołynka, nauczyciel, komendant oddziału Armii Krajowej, więzień Pawiaka, zamordowany przez Niemców w nieznanym miejscu.
Odznaczenia Otrzymała następujące odznaczenia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1971), Srebrny Krzyż Zasługi (1959), Odznaka Honorowa „Za Zasługi dla Rozwoju Województwa Poznańskiego” (1966), Odznaka „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia” (1956), tytuł honorowy „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (1978).
Upamiętnienie Od 2018 jest patronką ulicy na Chartowie w Poznaniu, przy Szpitalu im. Józefa Strusia.
Przypisy
Kategoria:Polskie pielęgniarki Kategoria:Polscy nauczyciele Kategoria:Ludzie związani z Poznaniem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Zmarli w 1984