Sławomir Franciszek Jerzy Użupis. (ur. 17 maja 1891 we Władysławowie, zm. 16 września 1920 w Augustowie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.

Życiorys Urodził się 17 maja 1891 we Władysławowie, ówczesnym mieście powiatowym guberni suwalskiej, w rodzinie Franciszka i Heleny z Doruchowskich... Był bratem Eugeniusza ps. „Zagórski” (1889–1914), podporucznika Legionów Polskich, odznaczonego pośmiertnie Orderem Virtuti Militari i Krzyżem NiepodległościHelena Doruchowska mieszkała w Sieradzu, a następnie w Wilnie przy ul. Sokolej 12. Odznaczenie z dyplomem wysłano 31 marca 1939. ..

W 1911 zdał egzamin maturalny w Prywatnej Siedmioklasowej Szkole Handlowej w Suwałkach. Jako stypendysta Towarzystwa Pomocy dla byłych wychowańców Prywatnej Siedmioklasowej Szkoły Handlowej w Suwałkach studiował elektrotechnikę w Szkole Centralnej w Paryżu.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 147 Samarskiego Pułku Piechoty, który wchodził w skład 37 Dywizji Piechoty. Awansował z chorążego na porucznika. Był dwa razy ranny lub kontuzjowany. Później służył w II Korpusie Polskim w Rosji.

W trzeciej dekadzie grudnia 1918 na czele kompanii złożonej z członków Polskiej Organizacji Wojskowej wstąpił do organizującego się w Zambrowie 1 pułku strzelców suwalskich. Później objął dowództwo pułkowej kompanii karabinów maszynowych. Następnie został przydzielony do 1 pułku czołgów, w którym od 11 marca do 13 września 1920 dowodził kompanią reperacyjną. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.

16 września 1920 w Augustowie został przemocą wyprowadzony przez ułanów 3 pułku ułanów z siedziby Dowództwa Miasta na ulicę i bestialsko zamordowany za to, „że przebił bagnetem ułana 3 pułku, który mu ubliżył. Kapitan Użupis był już wówczas aresztowany i znajdował się pod strażą, oprócz tego w lokalu dowództwa miasta było 15 oficerów, którzy nie potrafili obronić mordowanego oficera”.

Nieco inaczej okoliczności śmierci opisał Stanisław Staniewicz na łamach „Naszego Głosu”: 16 IX kapitan Użupis zakłół bagnetem przechodzącego ulicą żołnierza za nieoddanie mu honorów. Oficerowie aresztowali Użupisa i osadzili go w klubie na rynku. Oburzeni za dokonane morderstwo ułani wdarli się do klubu, poturbowali Użupisa i zbitego zrzucili z piętra na rynek, gdzie czekający ułani zarąbali go pałaszami. Po chwili 2 trupy znalazły się w trupiarni szpitala. Wypadek ten wywołał przygnębiające wrażenie wśród oficerów Wojska Polskiego..

Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych po raz pierwszy – 1922. Medal Niepodległości – pośmiertnie 25 lipca 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.. Medal Zwycięstwa – pośmiertnie 12 grudnia 1921 Odznaka „Znak Pancerny” nr 34 – pośmiertnie 19 marca 1933 Order Świętego Stanisława 3 stopnia z mieczami i kokardą – 14 lutego 1917 Został odznaczony lub był przedstawiony do odznaczenia Orderem Odrodzenia Polski..

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni odznaką „Znak Pancerny” Kategoria:Ofiary samosądów Kategoria:Ofiary zabójstw w II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie 1 Pułku Czołgów (II RP) Kategoria:Oficerowie 41 Suwalskiego Pułku Piechoty Kategoria:Oficerowie II Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1920 Kategoria:Ludzie urodzeni we Władysławowie (Litwa)