Stanisław Grzyb (ur. 24 listopada 1919 w Lipowym Lesie, zm. 8 sierpnia 2008 w Zalesiu Górnym) – polski profesor, specjalista w zakresie nauk o rolnictwie i łąkarstwa.
Życiorys
Rodzina Był synem Franciszka i Marianny z Abramczyków Grzybów. Mieli ośmiohektarowe gospodarstwo rolne w Lipowym Lesie. Dziadek Stanisława, Stanisław, był wójtem gminy Baranowo.
W 1947 pojął za żonę Barbarę, z którą miał czworo dzieci.
Kariera W 1934 Stanisław Grzyb skończył szkołę podstawową w Baranowie. Rok później ukończył bezpłatną Szkołę Rolniczą w Rudzie koło Przasnysza. Do 1937 pracował w gospodarstwie rodzinnym. W latach 1938–1939 pracował w Okręgowym Towarzystwie Organizacji Kółek Rolniczych w Przasnyszu. Odpowiadał za organizację konkursów przysposobienia rolniczego. Z ramienia Zakładu Doświadczalnego w Poświętnem (Izby Rolniczej w Warszawie) przeprowadzał doświadczenia nad odmianami roślin i nawozami. Prace prowadził w powiatach makowskim i przasnyskim. Ukończył też korespondencyjny Wyższy Kurs Rolniczy im. Stanisława Staszica w Warszawie.
W czasie II wojny światowej pracował przez rok w Spółdzielni Spożywców i Okręgowej Mleczarni w Baranowie jako kierownik, następnie 3 lata w Powiatowym Biurze Wodno-Melioracyjnym w Przasnyszu jako pracownik techniczny przy zdjęciach sytuacyjno-niwelacyjnych oraz badaniach gleb na łąkach, wreszcie przez rok jako kierownik gospodarstwa w majątku w Karniewie.
W maju 1945 eksternistycznie zdał małą maturę. Wstąpił do Państwowego Liceum Rolniczego w Bojanowie. W 1947 ukończył naukę. Wstąpił na Wydział Rolniczy Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. W 1951 uzyskał tytuł magistra inżyniera rolnictwa ze specjalizacją łąkarską na podstawie pracy Szeroka Biel jako obiekt łąkarski. Przyczynił się do przywrócenia do użytku torfowiska Szeroka Biel na terenie gminy Jednorożec.
W latach 1950–1962 pracował w Katedrze Uprawy Łąk i Pastwisk SGGW jako asystent, starszy asystent i adiunkt. Wykładał przedmiot Uprawa łąk i pastwisk. Prowadził badania nad ok. 400 tys. ha użytków zielonych w województwie warszawskim, olsztyńskim, poznańskim, lubelskim, szczecińskim i koszalińskim. Opracował monografie naukowe obiektów na tych terenach. W 1961 obronił pracę doktorską pt. Łąki w dorzeczu rzeki Liwiec w ujęciu geobotanicznym i fizjograficznym. Od lutego 1960 do czerwca 1961 dodatkowo pracował na Wydziale Ekonomicznym i Rolnym.
W 1962 zaczął pracę w Instytucie Melioracji i Użytków Zielonych w Falentach. W 1971 otrzymał stopień doktora habilitowanego nauk rolniczych (dysertacja Możliwości uprawy – za pomocą nawożenia – łąk różnie uwilgotnionych). W 1980 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.
W latach 1963–1975 kierował badaniami, których celem było określenie możłiwości i sposoób poprawy składu botanicznego runi oraz produkcyjności łąk okresowo mokrych i okresowo przesuszonych. W latach 70. XX wieku skupił się na badaniach nad doborem komponentów nasion do mieszanek na łąki i pastwiska, normami wysiewu w mieszankach oraz oceną wzorcowych mieszanek traw i roślin motylkowatych. Wyniki jego prac upowszechniono jako instrukcję wzdrożeniową, która obowiązuje w Polsce od 1986. W latach 80. XX wieku zajął się opracowanie motod oceny wielkości strat rolniczych na użytkach zielonych, które spowodowane były głębokim odwodnieniem po wydrobyciu węgla brunatnego z kopalni odkrywkowej w Bełchatowie.
Napisał ponad 200 prac naukowych, artykułów, opracowań naukowo-technicznych oraz pogadanek telewizyjnych i radiowych. Wykładał na wielu kursach. Opracował kilka podręczników dla techników wodno-melioracyjnych. Publikował m.in. w „Wiadomościach Melioracyjnych i Łąkarskich”, „Przeglądzie Hodowlanym”, „Nowym Rolnictwie” oraz „Agrochemii”.
Był członkiem rad naukowych m.in. Instytutu Nauk Ekonomicznych PAN, Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin, Komitetu Melioracyjnego V Wydziału PAN przy prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie. Należał do rad naukowych czasopism. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Botanicznego, Polskiego Towarzystwa Geograficznego, Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego i Łąkarskiego. Współpracował z zagranicznymi placówkami.
Pełnił funkcję radnego w gminie Zalesie Górne i gminie Piaseczno.
Ordery i odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Srebrna Odznaka „Zasłużony dla Górnictwa PRL” Odznaka „Zasłużony Pracownik Rolnictwa” Złota Odznaka Honorowa NOT Odznaka „Kopalni Węgla Brunatnego Bełchatów”.
Przypisy
Bibliografia
Barbara Rutkowska, Prof. dr hab. Stanisław Grzyb (24.221919–9.08.2008). Wspomnienie, „Łąkarstwo w Polsce”, 2008, 11, s. 269–273. Z. Wasilewski, Prof. dr hab. Stanislaw Grzyb [1919–2008], „Wiadomości Melioracyjne i Łąkarskie”, 52 (2009), 1, s. 47.
Kategoria:Absolwenci Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego Kategoria:Ludzie związani z Kurpiami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Zasłużony dla górnictwa PRL” Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Pracownik Rolnictwa” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Urodzeni w 1919 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego Kategoria:Zmarli w 2008