Günther Rohr (ur. 3 lipca 1893 w Tarnowskich Górach, zm. 16 sierpnia 1966 w Düsseldorfie) – Generał major Wehrmachtu, w trakcie powstania warszawskiego dowódca Grupy Bojowej „Rohr”.

Życiorys Urodził się w m. Tarnowitz (ob. Tarnowskie Góry) na Górnym Śląsku. Jego rodzicami byli Eugen Rohr (tajny nadradca i radca budowlany) i jego żona Klara z d. Müller.

Służba wojskowa Służbę wojskową rozpoczyna jako kadet w 71. (3. Turyńskim) Pułku Piechoty, do którego wstępuje 20.05.1912 r. W grudniu 1913 r. zostaje podchorążym. Po ukończeniu szkoły wojskowej awansowany do stopnia podporucznika i przeniesiony do 144. (5. Lotaryńskiego) Pułku Piechoty.

I wojna światowa W czasie I wojny światowej Günther Rohr służy w 144. (5. Lotaryńskim) Pułku Piechoty (kolejno na stanowiskach dowódcy plutonu, dowódcy kompanii, adiutanta batalionu i adiutanta pułku) wchodzącym w skład 33. Dywizji Cesarstwa Niemieckiego (XVI. Korpus Armijny).

Kilkukrotnie ranny, za co otrzymuje Srebrną Odznakę za Rany, zostaje także odznaczony Krzyżem Żelaznym II Klasy oraz Krzyżem Żelaznym I Klasy.

Okres międzywojenny Po zakończeniu wojny wstępuje do Freikorpsu, gdzie zajmuje stanowisko dowódcy plutonu oraz oficera ordynansowego przy szefie sztabu Freikorps Landjäger. Początkowo służy w 1. Pułku Freikorpsu Landjäger, następnie zostaje oddelegowany do 32. Pułku Reichswehry, a od października 1920 r. zostaje przydzielony do 18. Pułku Piechoty Reichswehry. Od października 1924 r. adiutant batalionu, a od października 1927 r. oficer wywiadu w sztabie pułku. W 1928 r. awansowany do stopnia kapitana. W 1934 r. żeni się z Käthe Sauerzapfe. W styczniu 1935 r. awansowany do stopnia majora i przeniesiony do sztabu Pułku Piechoty Paderborn. 1 czerwca 1935 r. został mianowany adiutantem (IIb) sztabu komendantury w Münster, z której miano utworzyć 16. Dywizję Piechoty. 1 października 1937 r. został awansowany na podpułkownika. 12 października 1937 r. został mianowany dowódcą 2 batalionu 78 Pułku Piechoty w Akwizgranie w składzie 26. Dywizji Piechoty.

II wojna światowa Po wybuchu II wojny światowej, nadal służąc w 78. Pułku Piechoty, zaś w lutym 1940 r. zostaje mianowany dowódcą 64. Pułku Piechoty w składzie 16. (Westfalskiej) Dywizji Piechoty, którym dowodzi w kampanii na froncie zachodnim. Za walki na froncie zachodnim odznaczony ponownie Krzyżem Żelaznym II Klasy i Krzyżem Żelaznym I Klasy (tzw. okucia ponownego nadania). Zostaje mianowany komendantem Saarbrücken, a w październiku 1940 r. awansowany do stopnia pułkownika. 11 września 1941 r. został dowódcą 37. Pułku Piechoty w składzie 6. Dywizji Piechoty. W kampanii wschodniej walczy na centralnym odcinku frontu wschodniego podczas ataku na Moskwę. Po zranieniu trafił w październiku 1942 r. do szpitala wojskowego, a następnie do Führerreserve. Po wyzdrowieniu został mianowany dowódcą 6 Pułku Zapasowego Grenadierów, z którym w styczniu 1943 r. zostaje przeniesiony do Danii.

11 lutego 1943 r., z mocą od 1 marca 1943 r., został ponownie przeniesiony do Führerreserve, a następnie przydzielony bezpośrednio do dowództwa 9. Armii w centralnym sektorze frontu wschodniego. 6 maja 1943 r. mianowany dowódcą 39. Pułku Fizylierów w składzie 26. Dywizji Piechoty. Następnie mianowany dowódcą 871. Pułku Grenadierów w składzie 356. Dywizji Piechoty. Wraz z pułkiem zostaje przeniesiony do południowej Francji, a jesienią 1943 r. na włoską riwierę. 1 kwietnia 1944 r. zostaje awansowany do stopnia generała majora i przeniesiony na stanowisko generała do specjalnych poruczeń w Grupie Armii Północna Ukraina utworzonej pod koniec marca 1944 r. pod dowództwem feldmarszałka Walthera Modela. 1 czerwca 1944 przeniesiony do Generalnego Gubernatorstwa, a 10 lipca 1944 r. przeniesiony do Warszawy. W Warszawie obejmuje stanowisko komendanta wojennego miasta, na którym 27 lipca 1944 r. zastępuje go gen. por. lotn. Reiner Stahel.

Powstanie warszawskie 1 sierpnia 1944 r. wraz z gen. Reinerem Stahelem oraz gubernatorem Ludwigiem Fischerem odcięty przez powstańców w Pałacu Brühla. 17 sierpnia 1944 r. wyznaczony na stanowisko dowódcy Grupy Bojowej „Rohr” (Kampfgruppe „Rohr”), w skład której wchodziła m.in. brygada RONA oraz jednostki SS i policyjne, a także jednostki saperów oraz Kozacy. Jednostki Grupy Bojowej „Rohr” walczyły w rejonie Śródmieścia, na Mokotowie oraz na Czerniakowie. Za dowodzenie Grupą Bojową „Rohr” otrzymał pozytywne oceny od gen. oraz od gen. . Po upadku Powstania zostaje ponownie przeniesiony do Führerreserve, a następnie do VI. Okręgu Wojskowego.

Końcówka II wojny światowej W październiku 1944 r. przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy VI. Korpusu Armijnego. 1 listopada 1944 r. objął na krótko dowództwo 12. Dywizji Grenadierów Ludowych, a następnie (11 listopada) został przeniesiony na stanowisko generała do specjalnych poruczeń w Grupie Armii H w Holandii, po czym znów został przeniesiony do Führerreserve i przydzielony do VI. Okręgu Wojskowego. Od 1 grudnia 1944 r. stanowiony dowódcą twierdzy Libau (obecnie Lipawa), gdzie dowodził grupą bojową składającą się z niedobitków 12. Dywizji Pancernej i 14. Dywizji Pancernej. 5 maja 1945 r. ewakuowany statkiem do Kolonii, gdzie dostał się do niewoli brytyjskiej.

Lata powojenne Od 1 czerwca 1945 r. był dowódcą 824. Dywizji w Kellersee koło Malente w strefie zastrzeżonej F, utworzonej w maju 1945 r., bezpośrednio po kapitulacji, przez Anglików i w dużej mierze pod dowództwem wojsk niemieckich. Żołnierzy na obszarze zastrzeżonym nie uważano za jeńców wojennych, ale za rozbrojony personel wojskowy. 15 stycznia 1946 r. Günther Rohr został przeniesiony do Belgii i zwolniony z niewoli 1 lipca 1947 r.

Awanse 20.05.1912 – Fahnenjunker (kadet) 19.12.1913 – Fähnrich (podchorąży) 22.03.1914 – Leutnant (podporucznik) 01.02.1923 – Oberleutnant (porucznik) 01.03.1928 – Hauptmann (kapitan) 01.01.1935 – Major 01.10.1937 – Oberstleutnant (podpułkownik) 01.10.1940 – Oberst (pułkownik) 01.04.1944 – Generalmajor (generał brygady)

Uwagi

Przypisy Rohr, Günther, Lexikon der Wehrmacht. Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego, Tom I, s. 511–512. T. Sawicki, Rozkaz zdławić powstanie. Niemcy i ich sojusznicy w walce z Powstaniem Warszawskim, Warszawa 2010, s. 13, 21.

Bibliografia Generalmajor Günther Rohr, Axis History Forum [dostęp 2023-09-26] Generalmajor Günther Rohr (1893–1966), Axis History Forum [dostęp 2023-09-26] Hanns von Krannhals, Powstanie Warszawskie, Warszawa 2017

Kategoria:Członkowie Freikorpsu Kategoria:Generałowie Wehrmachtu Kategoria:Niemieccy zbrodniarze wojenni w okresie II wojny światowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Tarnowskich Górach Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1966