Laboratorium chemiczne AL (AL-2; AL-3; AL-4) – radzieckie armijne laboratorium wojskowe przeznaczone do rozpoznania bojowych środków trujących; używane między innymi w ludowym Wojsku Polskim.
Laboratorium chemiczne AL-2 Armijne laboratorium chemiczne AL-2 na samochodzie stanowiło wyposażenie wojsk chemicznych ludowego Wojska Polskiego w początkowym okresie jego istnienia. Znajdowało się w strukturach organizacyjnych armijnych batalionów chemicznych. W okresie II wojny światowej WP dysponowało pięcioma tego typu laboratoriami.
Laboratorium chemiczne AL-4 Laboratorium chemiczno-radiometryczne AL-4 było zamontowane na samochodzie ZIŁ-157K i ciągnionej przyczepie dwuosiowej ZPN-2. Laboratorium posiadało własny agregat prądotwórczy. Na wyposażenie oddziałów wojsk chemicznych Wojska Polskiego szczebla frontowego i armijnego weszło w 1968 roku i zastąpiło będące dotychczas w użyciu laboratorium chemiczne AL-3 i laboratorium radiometryczne RLU-2. Było przeznaczone do przeprowadzania badań próbek substancji promieniotwórczych i środków trujących oraz odkażalników i środków do dezaktywacji, mieszanek dymotwórczych i zapalających, materiałów wybuchowych, a także środków ochrony skóry. W skład laboratorium wchodził też polowy zestaw chromatograficzny PZCh-1.
Wyposażenie laboratorium zapewnia jakościowe i ilościowe oznaczanie środków trujących, analizę radiometryczną próbek wody, produktów żywnościowych i paszy, jakościowe oznaczanie trucizn, badanie fizykochemiczne próbek nieznanych środków trujących, oznaczanie odkażalników, środków do dezaktywacji, mieszanek dymotwórczych i zapalających oraz materiałów wybuchowych, przeprowadzanie analiz kontrolnych, przeprowadzanie kontroli mocy ochronnej środków ochrony skóry, przeprowadzanie technicznej analizy środków trujących.
Dane taktyczno-techniczne masa laboratorium – 11110 kg masa pomieszczenia analitycznego – 7560 kg, masa pomieszczenia przygotowawczego – 3550 kg, liczba wykonanych analiz – 500 do 1000, zużycie paliwa – 50 litrów/100 km, prędkość po szosach – 50 km/h, obsługa – dwóch inżynierów, dwóch techników i kierowca.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Przyrządy rozpoznania skażeń