thumb|160px|Herb Ostoja, wersja średniowieczna

Zagórscy herbu Ostoja, znani również jako Zagurscy, Zagorscy, Zahorscy – polski ród szlachecki, należący do heraldycznego rodu Ostojów (Mościców)K. Niesiecki, Herbarz polski, wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839–1845, t. X, s. 23, t. XI, s. 485., wywodzący się Zagórzyc w gminie Michałowice, w powiecie krakowskimJ. Laberschek, K. Tunia, M. Wyżga, Pod Krakowem. Monografia historyczna gminy Michałowice. Tom I. Do schyłku XVIII wieku, Kraków 2014, s. 78.J. Krzepela, Rody ziemiańskie XV i XVI wieku. T. 1. Małopolskie rody ziemiańskie, Kraków 1928, s. 124.. Z tej samej wsi wyszli również Zagórscy herbu Gryf.

thumb|160px|Herb Ostoja Zagórskich w kazaniu ofiarowanym Józefowi Zagórskiemu, podstolicowi wołyńskiemu, w oktawę koronacji cudownego obrazu Matki Boskiej Łuckiej (1749 r.)

Najstarsze świadectwa źródłowe dotyczące rodu Poniżej wymienione są ważniejsze świadectwa źródłowe dotyczące Zagórskich herbu Ostoja oraz ich wsi gniazdowej.

W dokumentach z lat 1387–1401 wzmiankowany był Piotr z Zagórzyc.

W latach 1397–1428 w źródłach odnotowany został Andrzej z Zagórzyc.

W latach 1437–1470 występował Dobral z Zagórzyc, podpisek ziemski krakowski, brat Mikołaja.

W roku 1453 wzmiankowany był Mikołaj z Zagórzyc herbu Ostoja wraz z bratem Maciejem ze SzczodrowicB. Ulanowski, Zapiski herbowe krakowskie, Kraków 1885, s. 401..

Jan Długosz w Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis wymienił Zygmunta Zagórskiego, dziedzica Zagórzyc w parafii Więcławice (ok. 1470 r.)J. Długosz, Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis, t. II, Kraków 1864, s. 49..

thumb|160px|Wywód szlachectwa Zagórskich herbu Ostoja osiadłych na Litwie z 1835 r.

Majątki ziemskie należące do rodu Poniżej wymienione są ważniejsze dobra ziemskie należące do Zagórskich herbu Ostoja.

Zagórzyce, Budzisławice (wieś dziś nie istnieje, została wchłonięta przez Zagórzyce)T. Jurek (red.), Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu, IH PAN, 2010–2019, Kraków, część I, s. 285–286 (hasło: Budzisławice)., Bachotek (Bochotek), GóryE. Sęczys, Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836–1861, Warszawa 2000, s. 801., BłędówSłownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 247., Potutorów, WołkowceUrzędnicy wołyńscy XIV–XVIII wieku, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 2007, s. 185–186., Kołodziejówka, PodborzeJ.S. Dunin Borkowski, Rocznik Szlachty Polskiej, Lwów 1881–1883, t. II, s. 744., Czerników Karski, GniazdowiceE. Sęczys, Szlachta guberni augustowskiej, lubelskiej i radomskiej wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836–1861, Warszawa 2018, s. 495..

thumb|160px|Zagórzyce na Topograficznej Karcie Królestwa PolskiegoTopograficzna Karta Królestwa Polskiego (fragment), zbiory Biblioteki Uniwersyteckiej im. Jerzego Giedroycia w Białymstoku.

Znani przedstawiciele rodu Mikołaj Zagórski (zm. po 1637) – rotmistrz, uczestnik walk w czasie powstania kozackiego Pawluka. Józef Zagórski (zm. po 1704) – podkomorzy dorpacki, podstoli malborskiUrzędnicy inflanccy XIV–XVIII wieku, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 1994, s. 287.. Hiacynt Zagórski (zm. po 1711) – cześnik trembowelskiUrzędnicy województw ruskiego XIV–XVIII wiek. Spisy, A. Gąsiorowski (red.), PAN 1987, s. 407.. Stanisław Zagórski (zm. po 1712) – stolnik smoleński, rotmistrz JKM, ppłk JKM. Michał Zagórski (zm. po 1720) – stolnik smoleński. Jan Stanisław Zagórski (zm. 1736) – podstarości i wojski większy krzemieniecki, podstoli wołyński, dziedzic na Potutorowie i Wołkowcach. Michał Zagórski (zm. po 1736) – podkomorzy wendeński. Sebastian Zagórski (ur. 1728) – ksiądz, jezuita, minister i prefekt bursy muzyków, regens konwiktu w Łucku oraz misjonarz w ŁyścuNota biograficzna Sebastiana Zagórskiego, [w: L. Grzebień, Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy, 1564–1995, Kraków 1996.]. Kazimierz Ostoja Zagórski (zm. po 1755) – strażnik lidzkiUrzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy. Tom I. Województwo wileńskie, XIV–XVIII wiek, A. Rachuba (red.), Warszawa 2004, s. 753.. Kazimierz Zagurski (Zagórski) (zm. po 1757) – strażnik starodubowskiUrzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy. Tom IV. Ziemia smoleńska i województwo smoleńskie, XIV–XVIII wiek, A. Rachuba (red.), Warszawa 2003, s. 408.. Antoni Zagórski (zm. 1759) – chorąży owruckiUrzędnicy województw kijowskiego i czernihowskiego, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 2002, s. 338–339.. Franciszek Zagórski (zm. 1766) – starosta owrucki. Maciej Zagórski (zm. po 1782) – stolnik bełskiUrzędnicy województwa bełskiego i ziemi chełmskiej XIV–XVIII wieku. Spisy, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 1992, s. 277.. Ludwik Zagórski (zm. przed 1787) – pisarz grodzki owrucki, wojski mniejszy żytomierski, sędzia grodzki owrucki. Józef Zagórski (zm. po 1792) – podkomorzy łucki, chorąży wołyński, miecznik wołyński, pułkownik pancerny, konsyliarz konfederacji targowickiej. Jan Zagórski (zm. po 1795) – podczaszy włodzimierski, sędzia grodzki krzemieniecki, rotmistrz, konsyliarz konfederacji generalnej koronnej. Stanisław Zagórski (zm. po 1797) – pisarz grodzki lwowski, podstoli wołyński, sędzia grodzki łucki. Wojciech Zagórski (zm. po 1801) – chorąży przemyskiO. Chorowiec, Herbarz szlachty wołyńskiej, Radom 2012-2018, t. II, s. 547–549.. Michał Zagórski (zm. 1807) – generał major wojsk koronnych. Generał w powstaniu kościuszkowskim. Michał Zagórski (zm. I. poł. XIX w.) – podsędek ziemski włodzimierski. Ignacy Zagórski (zm. 1829) – major wojsk pruskich, fundator kościoła w BłędowieP. Libicki, Dwory i Pałace wiejskie na Mazowszu, Poznań 2013.. Gabriel Zagórski (zm. 1837) – sędzia ziemski dubieński. Włodzimierz Zagórski (1834-1902) – pisarz, satyryk, prozaik, publicysta, oficer armii austriackiejM. J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego.. Jan Zagórski (1842–1909) – powstaniec styczniowy, wywieziony na Syberię. Był ojcem gen. Włodzimierza Zagórskiego. Juliusz Ostoja-Zagórski (1878-1919) – major, dowódca 2 Pułku Ułanów Legionów Polskich (1915-1918). Włodzimierz Zagórski (1882-?) – generał brygady, pilot Wojska Polskiego. Kazimierz Zagórski (1883-1944) – fotograf i podróżnik. Karol Roman Zagórski (1886-1940) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego. Tadeusz Zagórski (1891-1969) – polski sportowiec, działacz sportowy, bankowiec. Andrzej Wojciech Zagórski (1926-2007) – historyk, żołnierz Armii KrajowejNota biograficzna Andrzeja Zagórskiego na stronie Instytutu Pamięci Narodowej.. Zbigniew Ostoja-Zagórski (1927-1993) – scenograf związany z Wytwórnią Filmów Fabularnych we WrocławiuNota biograficzna Zbigniewa Ostoja-Zagórskiego w Internetowej Bazie Filmu Polskiego.. Bożena Ostoja-Zagórska Kearns (zm. 2014) – uczestniczka Powstania Warszawskiego, żołnierz AK – zgrupowanie „Radosław” – pułk „Broda 53” – kompania „Lena” („Dysk” – Dywersja i Sabotaż Kobiet)Nota biograficzna Bożeny Ostoja-Zagórskiej Kearns na stronie Muzeum Powstania Warszawskiego.. Stanisław Andrzej Zagórski (1933-2015) – dziennikarz, redaktor, działacz społecznyM. J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego.. Włodzimierz Ostoja-Zagórski (1939-2015) – biochemik i biolog molekularny, profesor. Janusz Ostoja-Zagórski (ur. 1943) – profesor zwyczajny nauk humanistycznychNota biograficzna Janusza Ostoja-Zagórskiego na stronie UKW w Bydgoszczy..

Zobacz też Herb Ostoja Ród Ostojów (Mościców) Zagórscy

Uwagi

Przypisy

Bibliografia K. Niesiecki, Herbarz polski (wyd.) J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839–1845, t. X, s. 23, t. XI, s. 485. J. Krzepela, Rody ziemiańskie XV i XVI wieku. T. 1. Małopolskie rody ziemiańskie, Kraków 1928, s. 124. J. Krzepela, Rody ziem pruskich, cz. I, Kraków 1927, s. 6. J.S. Dunin Borkowski, Rocznik Szlachty Polskiej, Lwów 1881–1883, t. I, s. 589; t. II, s. 743–744. J. Długosz, Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis, t. II, Kraków 1864, s. 49. J. Laberschek, K. Tunia, M. Wyżga, Pod Krakowem. Monografia historyczna gminy Michałowice. Tom I. Do schyłku XVIII wieku, Kraków 2014, s. 78. T. Jurek (red.), Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu, IH PAN, 2010–2019, Kraków, część I, s. 285–286 (hasło: Budzisławice). B. Ulanowski, Zapiski herbowe krakowskie, Kraków 1885, s. 401–402. E. Sęczys, Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836–1861, Warszawa 2000, s. 801. E. Sęczys, Szlachta guberni augustowskiej, lubelskiej i radomskiej wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836–1861, Warszawa 2018, s. 495. Urzędnicy Królestwa Polskiego (1815-1915). Materiały do biogramów, A. Kulecka (red.), Warszawa 2017, s. 3383–3386. Urzędnicy wielkopolscy XIV–XVIII wieku. Spisy, A. Gąsiorowski (red.), PAN 1987, s. 236. Urzędnicy kujawscy i dobrzyńscy XIV–XVIII wieku. Spisy, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 1990, s. 279. Urzędnicy województwa bełskiego i ziemi chełmskiej XIV–XVIII wieku. Spisy, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 1992, s. 277. Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy. Tom I. Województwo wileńskie, XIV–XVIII wiek, A. Rachuba (red.), Warszawa 2004, s. 753. Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy. Tom IV. Ziemia smoleńska i województwo smoleńskie, XIV–XVIII wiek, A. Rachuba (red.), Warszawa 2003, s. 408. Urzędnicy inflanccy XIV–XVIII wieku, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 1994, s. 287. Urzędnicy województw ruskiego XIV–XVIII wiek. Spisy, A. Gąsiorowski (red.), PAN 1987, s. 407. Urzędnicy wołyńscy XIV–XVIII wieku, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 2007, s. 185–186. Urzędnicy województw kijowskiego i czernihowskiego, A. Gąsiorowski (red.), Kórnik 2002, s. 338–339. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, F. Sulimierski, B. Chlebowski, J. Krzywicki, W. Walewski (red.), Warszawa 1880-1902, t. I, s. 247; t IV, s. 281. K. Rzemieniecki, Taryfa podatku podymnego województwa kijowskiego 1754 roku, Biała Cerkiew 2015, s. 163. Mała Encyklopedia Wojskowa (praca zbior.), WMON 1967, t. III, s. 589. O. Chorowiec, Herbarz szlachty wołyńskiej, Radom 2012-2018, t. I, s. 551–552; t. II, s. 547–549; t.III, s. 444; t. IV, s. 519–520; t. V, s. 446. A. Znamierowski, Herbarz rodowy, Warszawa 2004. A. Filipowicz, Kazanie w oktawę solennej koronacji cudownego obrazu Najświętszej Marii Panny, Poczajów 1749. J. Tyxiński, Colossus Generis, Virtvtvm, & Meritorvm, Magno Nomini [...] Petri Zagorski [...] ad Annuam Sui Patroni Revolutionem Sacer, & Per M. Iosephum Tyxynski [...] Erectus, & Adumbratus, Anno [...] 1700. Die 29 Iunij, Kraków 1700. Zbiry Biblioteki Narodowej. Teki Dworzaczka, Biblioteka Kórnicka, PAN.

Kategoria:Polskie rody rycerskie