Żylak czerwonobrązowy (Phlebiodontia subochracea (Bres.) Motato-Vásq. & Gugliotta) – gatunek grzybów z rzędu żagwiowców (Polyporales).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Phlebia, Meruliaceae, Polyporales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Gatunek ten opisał w 1894 roku Giacomo Bresàdola, nadając mu nazwę Grandinia subochracea. Potem zaliczany był do różnych innych rodzajów, m.in. Phlebia, a w 2020 r. Viviana Motato-Vásquez i Mauro C. Westphalen przenieśli go do nowo utworzonego rodzaju Phlebiodontia. Ma 11 synonimów. Niektóre z nich: Lilaceophlebia subochracea (Bres.) Spirin & Zmitr. 2004 Mycoacia subochracea (Bres.) Parmasto 1967 Phlebia subochracea (Bres.) J. Erikss. & Ryvarden 1976 Sarcodontia subochracea (Bres.) Nikol. 1961. Polską nazwę zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r. Jest niespójna z aktualną nazwą naukową.
Występowanie i siedlisko Stwierdzono występowanie Phlebia subochracea w Ameryce Północnej i Południowej, Europie, Azji, Australii, a nawet na Antarktydzie. Najwięcej stanowisk podano w Europie. W Polsce do 2003 r. znane było tylko jedno stanowisko tego gatunku. Podał je Bogumir Eichler w Międzyrzeczu Podlaskim w 1900 roku (jako Corticium citrinum). Według W. Wojewody jest to gatunek w Polsce wymarły, taki też statut ma w Czerwonej liście roślin i grzybów Polski.
Nadrzewny grzyb saprotroficzny. W Polsce podano jego występowanie w lasach na martwych gałęziach olszy czarnej i wierzby szarej.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Strocznikowate