Kazimierz Łastawiecki, właśc. Kazimierz Zieliński (ur. 11 lutego 1934 w Marianowie Brodowskim, zm. 27 listopada 1983 w Gdańsku) – aktor, reżyser teatralny, felietonista.
Życiorys Ukończył Liceum Ogólnokształcące w Środzie Wielkopolskiej i Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie (w 1956). Był asystentem prof. Mieczysława Kotlarczyka (w roku akademickim 1956/57 prowadził w PWST zajęcia z dykcji i fonetyki), po czym w latach 1957–1960 występował w poznańskich teatrach Polskim i Nowym, a także Trójkątnej Sceny powstałym przy klubie „Od Nowa”. Od 1960 do 1965 był aktorem Teatru Wybrzeże. W 1962 zadebiutował jako reżyser Kwiatami polskimi Juliana Tuwima w adaptacji Róży Ostrowskiej na Scenie Kameralnej Teatru Wybrzeże w Sopocie. W latach 1965–1971 był kierownikiem artystyczny i reżyserem gdańskiego ośrodka telewizji. W 1967 roku zdał eksternistycznie egzamin reżyserski. W latach 1969–1970 pracował jako reżyser w Teatrze Polskim w Bydgoszczy. Od 1972 do 1979 był związany z Teatrem Ziemi Gdańskiej, także po przemianowaniu na Teatr Dramatyczny w Gdyni jako aktor, reżyser, kierownik artystyczny i dyrektor. W 1983 został kierownikiem literackim Teatru Muzycznego w Gdyni, gdzie wcześniej reżyserował gościnnie, podobnie jak m.in. w Państwowej Operze i Filharmonii Bałtyckiej.
Założył Teatr Uwaga 61 w Klubie Studentów Wybrzeża „Żak” oraz Teatr Przy Stoliku działający w latach 1963–1974 w ramach Sekcji Przyjaciół Teatru Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki. Pisał scenariusze widowisk i monodramów dla Bałtyckiej Agencji Artystycznej. Od 1963 pisał felietony i teksty o teatrze dla Dziennika Bałtyckiego. Publikował także w gdańskim miesięczniku „Litery”, w którym był (w 1964) pomysłodawcą ustanowienia „Orderu Stańczyka”. W latach 1966–1978 wyreżyserował siedemnaście spektakli Teatru Telewizji, w tym Most Jerzego Szaniawskiego w 1972 i Plączą się czasy, miejsca, nagrody, klęski Marii Kuncewiczowej w 1973 do własnych scenariuszy (w tym drugim przypadku – z Haliną Słojewską).mały|Grób Kazimierza Łastawieckiego na cmentarzu SrebrzyskoWyreżyserował na scenie Teatru Dramtaycznego także m.in. Don Carlosa Friedricha Schillera, Króla Edypa Sofoklesa oraz Adwokata i róże Jerzego SzaniawskiegoTeatr Miejski im. Witolda Gombrowicza w Gdyni.
Był mężem Barbary z domu Kanold, publicystki, pedagoga (wicedyrektora gdańskiej Szkoły Baletowej), autorki artykułów z dziedziny baletu, teatru i kultury.
Zmarł w Gdańsku, pochowany na cmentarzu Srebrzysko (rejon I, polana I-4-4).
Filmografia 1976: Dyrektorzy (odc. 6 Ryzykant) 1977: Struny 1981: Okolice spokojnego morza jako lekarz psychiatra
Nagrody i wyróżnienia
Nagroda Widzów im. Tespisa w IV Plebiscycie Widzów Teatru Dramatycznego w Gdyni za reżyserię spektaklu Pieśń ujdzie cało (1976) Doroczna Nagroda Teatralna Wojewody Gdańskiego za rolę tytułową w Wielkim Fryderyku Adolfa Nowaczyńskiego w Teatrze Dramatycznym w Gdyni (1980) Order Uśmiechu
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie Kategoria:Ludzie kultury związani z Gdynią Kategoria:Odznaczeni Orderem Uśmiechu Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Polscy reżyserzy teatralni Kategoria:Publicyści związani z Gdańskiem Kategoria:Urodzeni w 1934 Kategoria:Zmarli w 1983