Wtyk kopytczak (Spathocera laticornis) – gatunek pluskwiaka z podrzędu różnoskrzydłych i rodziny wtykowatych. Zamieszkuje zachodnią część Eurazji.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1829 roku przez Samuela Petera Schillinga pod nazwą Coreus laticornis. Jako miejsce typowe wskazano wrocławskie Swojczyce. W 1833 roku niezależnie opisał go François-Louis Laporte pod nazwą Atractus cinereus, umieszczając go w monotypowym rodzaju Atractus. W 1860 roku Johann Philipp Emil Friedrich Stein zmienił nazwę tego rodzaju na Spathocera.
Morfologia Pluskwiak o ciele długości od 5,8 do 7 mm. Ubarwienie może mieć żółtobrązowe, brązowe, szarobrązowe lub rudobrązowe, przy czym spód ciała jest jaśniejszy niż wierzch. Głowa ma na przedzie kilka kolców. Nadustek jest wyciągnięty przed nasadę czułków i zaopatrzony w małe kolce. Czułki są krótsze od połowy długości ciała, zbudowane z czterech członów, z których pierwszy jest trójgraniasty i koloru ciała, drugi tak długi jak pierwszy, ale wyraźnie węższy, zwykle jaśniejszy, trzeci półtora raza dłuższy niż poprzedni, ku szczytowi wyraźnie rozszerzony i spłaszczony, w odsiebnych ¾ koloru ciemnobrązowego lub czarnego, a czwarty kroplowaty i słabo spłaszczony. Przedplecze jest dłuższe niż szerokie, o przednich kątach lekko ku przodowi wyciągniętych i zaostrzonych, tylnych kątach zaokrąglonych, a tylnej krawędzi wykrojonej przy tarczce. Na powierzchni przedplecza biegną trzy żeberka, z których środkowe wykształcone jest słabiej. Zarys tarczki jest trójkątno-sercowaty. Na jej powierzchni znajduje się para ciemnych wcisków oddzielonych niskim żeberkiem. Zwężające się ku tyłowi półpokrywy zwykle nie wykraczają poza odwłok. Listewka brzeżna odwłoka ma szerokość mniej więcej równą podstawie tarczki.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla stanowiska suche i nasłonecznione o podłożu piaszczystym lub gliniastym; częsty jest w lasach sosnowych. Zarówno larwy jak i postacie dorosłe są fitofagami ssącymi soki z liści i nasion roślin. Żerują na bylicy polnej, dziewannach, jasieńcu piaskowym, rdestach, szczawiach, wrzosie zwyczajnym i wrzoścach. Osobniki aktywne spotyka się od marca do listopada. Stadium zimującym są postacie dorosłe.
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Francji, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Czarnogóry, Serbii, Albanii, Macedonii Północnej, Grecji oraz europejskiej części Rosji. W Azji notowany jest z Turcji, Azerbejdżanu i Kazachstanu.
Na „Czerwonej liście gatunków zagrożonych Republiki Czeskiej” umieszczony jest jako gatunek krytycznie zagrożony wymarciem (CR).
Zobacz też owady Polski pluskwiaki Polski
Przypisy
Kategoria:Wtykowate Kategoria:Pluskwiaki Azji Kategoria:Pluskwiaki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1829 roku