Tętnica ślimakowa () – w anatomii człowieka, gałąź tętnicy błędnika unaczyniająca zakręty ślimaka.
Przebieg i zakres unaczynienia Tętnica ślimaka odgałęzia się od głównej tętnicy ucha wewnętrznego, tętnicy błędnika, która przebiegając przez przewód słuchowy wewnętrzny dzieli się tam jeszcze na tętnicę przedsionkową i tętnicę przedsionkowo-ślimakową.
Tętnica ślimaka wnika do wrzecionka, oddaje tu najczęściej dwie lub trzy gałązki wijące się spiralnie. Jedna z nich unaczynia część zakrętu podstawnego, pozostałe – uzupełniają zaopatrzenie zakrętu podstawnego i unaczyniają zakręt środkowy i szczytowy. Gałązki te zespalając się z gałęzią ślimakową tętnicy przedsionkowo-ślimakowej tworzą sieć naczyniową ślimaka, blaszki spiralnej, ściany bębenkowej i ściany zewnętrznej przewodu ślimakowego.
Synonimy i odmiany thumb|W niemieckojęzycznym atlasie anatomii z końca XIX w. tętnica ślimakowa opisana jako a. cochleae propria.Tętnica ślimaka bywa nazywana gałęzią ślimakową tętnicy błędnika (), tętnicą spiralną wrzecionka () lub tętnicą właściwą ślimaka ().
Podział tętnicy błędnika na trzy gałęzie występuje w ok. 80% przypadków, w pozostałych przypadkach unaczynienie ślimaka przejmuje tętnica przedsionkowo‑ślimakowa, a tętnicy ślimakowej nie wyróżnia się. Wówczas pień tętnicy błędnika po odejściu tętnicy przedsionkowej bywa nazywany tętnicą wspólną ślimaka ().
Spiralny układ tętnic obejmujący wrzecionko w pobliżu nasady blaszki spiralnej kostnej bywa zbiorczo nazywany pasmem tętniczym spiralnym (). Z sieci tej odchodzą mniejsze tętniczki do blaszki spiralnej, błony podstawnej z narządem spiralnym, więzadła spiralnego, schodów przedsionka i schodów bębenka.
Przypisy
Kategoria:Anatomia narządu słuchu i równowagi ślimakowa