Karol Niewiadomski-PrusW ewidencji wojskowych C. K. Armii był określany w języku niemieckim jako „Karl Ritter von Niewiadomski”. (ur. 29 grudnia 1878 w Kamionce Strumiłowej, zm. ?) – polski oficer wojskowy i policji.
Życiorys Urodził się 29 grudnia 1878 w Kamionce Strumiłowej. Ukończył dwie klasy szkoły realnej w Krakowie, dwie klasy szkoły realnej wojskowej w Eisenstadt i cztery klasy szkoły kadeckiej w Königsfeld. Od 18 sierpnia 1899 do 31 grudnia 1905 służył jako zawodowy oficer w Pradze, Budziejowicach, Bośni, Czortkowie, a następnie na własną prośbę przydzielony do Wojskowej Policji w Krakowie. Po odbyciu jednorocznej próby i złożeniu egzaminu został mianowany porucznikiem z dniem 1 maja 1908. W tym stopniu podjął pracą w c. k. oddziale służby wojskowo-policyjnej. Podczas I wojny światowej do 1918 służył w szeregach C. K. Armii jako kapitan Wojskowych Korpusów Straży Policyjnej (niem. Militär-Polizeiwachkorps) mianowany z dniem 1 sierpnia 1914. Pełnił funkcję komendanta konnego plutonu Policji Wojskowej.
U kresu wojny 31 października 1918 uczestniczył w oswabadzaniu Krakowa z władz zaborczych. Jako były oficer armii austriackiej został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu kapitana. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości z 1918 przeszedł do służby w Policji Państwowej. Do 1 czerwca 1922 był zastępcą komendanta PP na miasto Kraków w randze nadkomisarza. 1 kwietnia 1920 został awansowany na stopień majora. W tym stopniu został zweryfikowany w korpusie rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. był oficerem rezerwowym 76 pułku piechoty z Grodna. Po awansie na majora 1920 został delegowany na Górny Śląsk do dyspozycji prezesa Naczelnej Rady Ludowej. Potem został przydzielony do Komendy Wojewódzkiej PP w Katowicach jako oficer inspekcyjny i mianowany na stopień podinspektora. Odegrał rolę przy organizacji PP w województwie śląskim. 1 grudnia 1922 został mianowany na stanowisko komendanta powiatowego PP w Katowicach, które sprawował w kolejnych latach do około 1926. W czerwcu 1923 został dodatkowo komendantem PP na miasto Katowice. W tym czasie pełnił funkcję prezesa Związku Urzędników i Funkcjonariuszów „Samopomoc”. Jako komendant na miasto i powiat Katowice objął funkcją prezesa pierwszego w polsce klubu policyjnego pod nazwą Policyjny Klub Sportowy Katowice. Według stanu z 1934 jako major pospolitego ruszenia był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr V i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Katowice.
Od 1934 jako podinspektor PP był członkiem Zarządu Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej w Katowicach.
Odznaczenia austro-węgierskie Srebrny Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyż Zasługi Wojskowej (przed 1918) Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyż Zasługi Wojskowej (przed 1916) Krzyż Jubileuszowy Wojskowy (przed 1916) Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 (około 1914) (przed 1916)
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Kamionce Bużańskiej Kategoria:Ludzie związani z Katowicami Kategoria:Oficerowie 76 Lidzkiego Pułku Piechoty Kategoria:Podinspektorzy Policji Państwowej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Jubileuszowym Wojskowym Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Pamiątkowym Mobilizacji 1912–1913 Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zasługi Wojskowej Signum Laudis Kategoria:Prezesi polskich klubów sportowych Karol Kategoria:Urodzeni w 1878 Kategoria:Wojskowi związani z Krakowem Kategoria:Zmarli w XX wieku