Paracoelopterus – rodzaj chrząszczy z rodziny biedronkowatych i podrodziny Microweiseinae. Obejmuje dwa opisane gatunki. Występują w południowo-wschodniej Europie, zachodniej i środkowej Azji oraz północnej i południowej Afryce.
Taksonomia Kladogram Microweiseinae wg Szawaryna i innych, 2020 (uproszczono) Rodzaj ten wprowadzony został w 1936 roku przez Josepha Henriego A. Normanda jako monotypowy, z Paracoelopterus rufinus jako jedynym gatunkiem. W 2007 roku ów gatunek zsynonimizowany został przez Ivo Kovářa z opisanym w 1884 roku przez Juliusa Weisego Pharus berytensis, co dało obecnie stosowaną kombinację. W tej samej publikacji Kovar zsynonimizował z Paracoelopterus wprowadzony w 1962 roku przez Roberta Pope’a rodzaj Diloponis, przenosząc do Paracoelopterus jego jedyny ważny gatunek. Do rodzaju zalicza się więc dwa opisane gatunki: Paracoelopterus berytensis (Weise, 1884) Paracoelopterus inconspicuus (Pope, 1962)
Z analizy filogenetycznej przeprowadzonej w 2020 roku przez Karola Szawaryna, Jaroslava Větrovca i Wiolettę Tomaszewską wynika zajmowanie przez Paracoelopterus pozycji siostrzanej względem rodzaju Microfreudea. Taki sam wynik uzyskali również Hermes Escalona i Adam Ślipiński w analizie z 2012 roku.
Morfologia Chrząszcze o zwartym, okrągławym do jajowatego w zarysie, wyraźnie wysklepionym ciele długości od 1 do 1,3 mm. Ubarwienie mają od jasno- do ciemnobrązowego. Wierzch ciała pokrywają bezładne punkty i mikropunkty, z których wyrastają szczecinki.
Poprzeczna głowa ma siedmioczłonowe czułki z członem ostatnim wykształconym w buławkę, tak długi jak panewki czułkowe, wokół nich wykrojony i wzdłuż bocznych krawędzi słabo obrzeżony frontoklipeus, dobrze wykształcone bruzdy podczułkowe oraz duże oczy złożone z delikatnymi szczecinkami między omatidiami. Wąskie i długie żuwaczki mają zredukowane mole i wykształcone prosteki. Szczęki mają dołki na dźwigaczach głaszczków (palpiferach), a same głaszczki szczękowe odznaczają się równoległobocznym lub stożkowatym ostatnim członem. Warga dolna ma bardzo krótki przedbródek, wydłużoną bródkę, szeroki podbródek, dobrze rozwinięty języczek i wąsko odseparowane głaszczki wargowe. Krótka gula jest poprzecznie trójkątna.
Poprzeczne przedplecze ma głęboko obrzeżone krawędzie boczne, nieoddzielone liniami od dysku kąty przednie oraz C-kształtne rowki na podgięciach przy kątach przednich. Kształt tarczki jest trójkątny. Pokrywy mają gęsto punktowaną powierzchnię oraz dochodzące do ¾ ich długości epipleury. Skrzydła tylnej pary są wykształcone. Przedpiersie wypuszcza ku przodowi szeroko zaokrąglony, zasłaniający narządy gębowe płat, a między biodrami formuje pozbawiony żeberek wyrostek. Wyrostek międzybiodrowy śródpiersia jest poprzeczny, szerszy od środkowych bioder. Poprzeczne zapiersie ma rozdzielone pośrodku, opadające i przedłużone wzdłuż bocznych krawędzi linie udowe. Smukłe odnóża kończą się czteroczłonowymi stopami o niezmodyfikowanych pazurkach.
Odwłok ma pięć widocznych na spodzie sternitów (wentrytów), z których pierwszy jest tak długi jak dwa następne razem wzięte i zaopatrzony w niepełne, łukowate linie udowe. Samiec ma wyraźnie rozwinięte, symetryczne do lekko niesymetrycznych paramery oraz zakrzywione prącie o słabo wyodrębnionej kapsule nasadowej. Samica ma zaokrąglone boki spermateki i zaopatrzoną w infundibulum torebkę kopulacyjną.
Rozprzestrzenienie Przedstawiciele rodzaju zamieszkują Stary Świat. P. berytensis jest jedynym zachodniopalearktycznym przedstawicielem plemienia i rozmieszczony jest od regionu śródziemnomorskiego przez Azję Zachodnią po Iran i Afganistan; na północ sięga do Grecji, będąc jedynym reprezentantem Microweiseini i jednym z dwóch gatunków Microweiseinae obecnych w kontynentalnej Europie. P. inconspicuus jest natomiast endemitem Afryki Południowej.
Przypisy
Kategoria:Biedronkowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1936 roku