Gustaw Zacny (ur. 1 października 1896 w Prokocimiu zm. 27 września 1944) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Józefa i Anieli z domu Kossak. Do szkoły podstawowej i średniej uczęszczał w Krakowie. Brał udział w I wojnie światowej w szeregach armii austriackiej (15 kwietnia 1915 – 23 maja 1917), w której uzyskał stopień oberleutnanta. Walczył na froncie rosyjskim, a następnie włoskim. Tam też 23 maja 1917 dostał się do niewoli. W kwietniu 1918 przebywał w obozie polskim pod Neapolem i tam na ochotnika wstąpił do Armii gen. Hallera. W maju 1919 uzyskał stopień porucznika. W wojnie polsko-bolszewickiej dowodził kompanią, a następnie batalionem w 4 psp. Awansowany na stopień kapitana 1 czerwca 1919, a na majora 1 stycznia 1929.
Od października 1936 dowódca 1 batalionu strzelców w Chojnicach, na czele którego uczestniczył w kampanii wrześniowej w składzie OW „Chojnice”. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w Oflagu VI B w Dössel. Zginął 27 września 1944 podczas omyłkowego alianckiego bombardowania.
Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Dössel.
Był żonaty i miał córkę Zofię (ur. 6 kwietnia 1924).
Ordery i odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4998 – 1921 Krzyż Walecznych
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1944