Antonio Giolitti (ur. 12 lutego 1915 w Rzymie, zm. 8 lutego 2010 tamże) – włoski polityk i publicysta, członek ruchu oporu podczas II wojny światowej. Długoletni parlamentarzysta, trzykrotny minister budżetu, w latach 1977–1985 członek Komisji Europejskiej.
Życiorys Syn Giuseppe Giolittiego i Marii Tami, wnuk polityka Giovanniego Giolittiego. W 1937 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Rzymskim „La Sapienza”, przez dwa lata pracował w Turynie, następnie był zatrudniony w ministerstwie edukacji. W 1940 dołączył do Włoskiej Partii Komunistycznej, zaangażował się w działalność ruchu oporu. W październiku 1942 aresztowany pod zarzutem dywersji, następnie zwolniony wobec braku dowodów. Przystąpił do partyzanckich Brygad Garibaldiego, gdzie pełnił funkcję komisarza politycznego. W 1944 doznał ciężkich obrażeń po wypadku motocyklowym, następnie do kwietnia 1945 leczył się we Francji, po czym wrócił do Włoch. W latach powojennych zajął się publicystyką, pisywał do gazet politycznych i kulturalnych, wydał kilka książek, ponadto tłumaczył głównie z języka niemieckiego. Pracował jako konsultant i edytor w wydawnictwie Giulio Einaudi Editore, m.in. przy serii Serie di politica economica.
Od lipca do grudnia 1945 był wiceministrem spraw zagranicznych. W 1946 został wybrany do konstytuanty, następnie w latach 1948–1977 nieprzerwanie zasiadał w Izbie Deputowanych. W 1957 opuścił komunistów w proteście przeciwko ich postawie w sprawie powstania węgierskiego z 1956. Następnie dołączył do Włoskiej Partii Socjalistycznej, wchodził w skład jej władz krajowych i kierował jej frakcją parlamentarną. Zajmował stanowiska ministra budżetu (od grudnia 1963 do lipca 1964) oraz ministra budżetu i programów ekonomicznych (od marca 1970 do lutego 1972 i od lipca 1973 do marca 1974). W 1978 był rozważany jako kandydat PSI na prezydenta Włoch. W latach 1977–1985 wchodził w skład Komisji Europejskiej, którą kierowali wówczas kolejno Roy Jenkins i Gaston Thorn, odpowiadał za politykę regionalną i koordynację funduszy. W 1985 opuścił socjalistów w proteście przeciwko działalności Bettina Craxiego. W 1987 wybrany do Senatu X kadencji jako niezależny z poparciem komunistów. Po zakończeniu kadencji w 1992 wycofał się z działalności politycznej.
Był żonaty z tłumaczką Eleną D’Amico, miał troje dzieci.
Odznaczenia W 2006 odznaczony Orderem Zasługi Republiki Włoskiej I klasy.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Rzymie Kategoria:Członkowie ruchu oporu w czasie II wojny światowej Kategoria:Działacze Włoskiej Partii Komunistycznej Kategoria:Komisarze Unii Europejskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzymie Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Włoskiej Kategoria:Politycy Włoskiej Partii Socjalistycznej Kategoria:Włoscy ministrowie (od 1946) Kategoria:Włoscy prawnicy Kategoria:Włoscy parlamentarzyści (od 1946) Kategoria:Włoscy publicyści Kategoria:Włoscy senatorowie Kategoria:Włoscy tłumacze Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Zmarli w 2010