Mateusz Andrzej Piskorski (ur. 18 maja 1977 w Szczecinie) – polski polityk, nauczyciel akademicki, politolog i publicysta, doktor nauk humanistycznych, poseł na Sejm V kadencji.
Życiorys W 2001 ukończył studia politologiczne na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Szczecińskiego. W lutym 2011 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych, broniąc na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu pracę doktorską pod tytułem Samoobrona RP w polskim systemie partyjnym.
W 1996 wstąpił do Unii Społeczno-Narodowej, a po jej rozwiązaniu został członkiem Stronnictwa Narodowego. Jako jeden z liderów struktur SN w Szczecinie zawarł porozumienie swojego środowiska z Polskim Stronnictwem Ludowym. Współtworzył także szczeciński oddział Stowarzyszenia na rzecz Tradycji i Kultury „Niklot”, które wydawało również pisma niskonakładowe (ziny) „Odala”, „Wadera”, w których propagował nacjonalizm słowiański. Założył i stanął na czele stowarzyszenia Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych (następnie został jego wiceprzewodniczącym, a później sekretarzem generalnym). Jego teksty ukazywały się w „Polityce Narodowej”, „Obywatelu”, „Myśli Polskiej” i „Myśli.pl”.
W 2002 został zatrudniony jako nauczyciel akademicki na Uniwersytecie Szczecińskim, skąd odszedł w 2005. Wykładał też w Collegium Balticum i Wydziale Zamiejscowym Wyższej Szkole Pedagogicznej TWP w Szczecinie. W 2007 powrócił do pracy na Uniwersytecie Szczecińskim. W 2008 został prezesem Towarzystwa Współpracy Polsko-Wenezuelskiej. Objął też funkcję prezesa zarządu spółki Nord Media Press, pracował również w KRRiT. Od grudnia 2009 do grudnia 2010 był zastępcą dyrektora Polskiego Radia Euro. Był adiunktem na Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Następnie był dziekanem Wydziału Nauk Politycznych Wyższej Szkoły Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie. Został później zatrudniony jako adiunkt w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Stalowej Woli oraz w Wyższej Szkole Współpracy Międzynarodowej i Regionalnej im. Zygmunta Glogera w Wołominie.
W 2002 wstąpił do Samoobrony RP. Pełnił funkcję asystenta społecznego posła Jana Łącznego. Doradzał prezydium partii w sprawach polityki zagranicznej. Był też członkiem komitetu wyborczego Andrzeja Leppera jako kandydata w wyborach prezydenckich w 2005. W wyborach w 2005 z listy Samoobrony RP uzyskał mandat posła na Sejm V kadencji z okręgu szczecińskiego z poparciem 5610 głosów. Pracował w Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Regulaminowej i Spraw Poselskich. Był także wiceprzewodniczącym dwóch komisji nadzwyczajnych i delegatem do Zgromadzenia Unii Zachodnioeuropejskiej. W wyborach samorządowych w 2006 został zgłoszony jako kandydat na prezydenta Szczecina, jednak wycofał się przed głosowaniem i poparł Teresę Lubińską z PiS. W styczniu 2007 objął funkcję rzecznika prasowego Samoobrony RP. Należał do założycieli ośrodka analityczno-badawczego ECAG.
W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję (uzyskał 2808 głosów). W grudniu tego samego roku wszedł w skład prezydium Samoobrony RP. W styczniu 2009 brał udział w tworzeniu ugrupowania Libertas Polska. Wystąpił z Samoobrony RP, jednak później do niej powrócił i ponownie zasiadał w jej prezydium. W wyborach parlamentarnych w 2011 bez powodzenia kandydował do Sejmu z 1. miejsca listy Polskiej Partii Pracy – Sierpień 80 (z rekomendacji Samoobrony RP) w okręgu podwarszawskim (otrzymał 578 głosów). W kwietniu 2012 wstąpił do PPP, jednak po kilku miesiącach wrócił do Samoobrony, a w listopadzie tego samego roku został pierwszym wiceprzewodniczącym tej partii. W lutym 2015 został wybrany na przewodniczącego nowo powołanego ugrupowania Zmiana. W 2014 wsparł powszechnie nieuznane referendum na Krymie, w trakcie którego kierował grupą „niezależnych obserwatorów”.
W maju 2016 został zatrzymany przez funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Przedstawiono mu zarzuty szpiegostwa na rzecz rosyjskiego oraz chińskiego wywiadu cywilnego, w tym poprzez udział w spotkaniach operacyjnych z osobami kontaktowymi i przyjmowanie zadań operacyjnych celem propagowania rosyjskich interesów, za co miał otrzymywać wynagrodzenie; następnie decyzją sądu został tymczasowo aresztowany. Tymczasowe aresztowanie było następnie przedłużane. W kwietniu 2018 prokurator skierował do sądu akt oskarżenia w tej sprawie. W maju tegoż roku grupa robocza ONZ ds. arbitralnych zatrzymań zaapelowała do polskich władz o zwolnienie Mateusza Piskorskiego, wskazując, że w jej opinii pozbawienie go wolności było niezgodne z przepisami Powszechnej deklaracji praw człowieka. Proces w sprawie polityka rozpoczął się w kwietniu 2019. W następnym miesiącu, po uiszczeniu 200 tysięcy złotych poręczenia majątkowego, uchylono tymczasowe aresztowanie. W okresie przebywania w areszcie śledczym według Mateusza Piskorskiego wspierali go i działali na rzecz jego uwolnienia m.in. Kornel Morawiecki, Janusz Korwin-Mikke, Grzegorz Braun i Piotr Ikonowicz.
Udzielał się jako komentator w rosyjskich prokremlowskich mediach – agencji informacyjnej Sputnik i telewizji RT. W trakcie inwazji Rosji na Ukrainę w 2022 występował też w państwowych mediach białoruskich. W tym samym roku promował przetłumaczoną przez siebie książkę Manifest Wielkiego Przebudzenia i pisma czasu wojny autorstwa rosyjskiego geopolityka Aleksandra Dugina. Zajął się też prowadzeniem kanału publicystycznego Wbrew Cenzurze w serwisie YouTube.
W marcu 2022 wystąpił jako tłumacz pierwszej damy Agaty Kornhauser-Dudy podczas spotkania z uchodźcami wojennymi z Ukrainy. Zdarzenie to wywołało szeroki rozgłos medialny z uwagi na toczące się wobec Mateusza Piskorskiego postępowanie karne związane z zarzutami szpiegostwa. W 2025 znalazł się w komitecie poparcia Grzegorza Brauna przed wyborami prezydenckimi, związał się także z założoną przez niego partią Konfederacja Korony Polskiej.
Wybrane publikacje Białoruś. Model państwa i gospodarki (współautor), 2012 Fale Tunisami. Kontestacja arabska w latach 2010–2013 (współautor), 2014 Wybór wystąpień i wywiadów ministra spraw zagranicznych Federacji Rosyjskiej Siergieja Ławrowa, 2015 Ostatni więzień Rakowieckiej, 2025
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Szczecińskiego Kategoria:Absolwenci Wydziału Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Ludzie Polskiego Radia Kategoria:Ludzie urodzeni w Szczecinie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uczelni Korczaka – Akademii Nauk Stosowanych w Warszawie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Szczecińskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Stalowej Woli Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wyższej Szkoły Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wyższej Szkoły Współpracy Międzynarodowej i Regionalnej im. Zygmunta Glogera w Wołominie Kategoria:Politycy Libertas Polska Kategoria:Politycy Polskiej Partii Pracy Kategoria:Politycy Samoobrony Kategoria:Politycy Stronnictwa Narodowego (1989–2001) Kategoria:Polscy politolodzy Kategoria:Polscy publicyści Kategoria:Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej V kadencji (2005–2007) Kategoria:Posłowie z okręgu Szczecin Kategoria:Rzecznicy prasowi w Polsce Kategoria:Urodzeni w 1977