Ni Una Menos (po polsku: Ani jednej mniej) – slogan, który dał nazwę ruchowi feministycznemu, który pojawił się w Argentynie w 2015 roku. Później rozszerzył się na kilka krajów Ameryki Łacińskiej oraz innych regionów świata. Ruch sprzeciwia się przemocy wobec kobiet oraz kobietobójstwu.
Pierwszy marsz Ni Una Menos odbył się 3 czerwca 2015 roku w osiemdziesięciu miastach Argentyny. Demonstracje zostały powtórzone 3 czerwca i 19 października 2016 roku. Do 2016 roku w Argentynie dochodziło średnio do zabójstwa jednej kobiety co 30 godzin, ale w 2017 roku średnia ta wzrosła do jednego morderstwa na 18 godzin. W 2017 roku protestujący ponownie zgromadzili się na marsz, przyciągając największą liczbę uczestnikówhttp://www.telam.com.ar/notas/201611/171182-femicidios-informe-argentina.html 22 listopada 2016. https://www.lanacion.com.ar/1948501-las-mejores-fotos-de-la-marcha-niunamenos La Nación. 19 października 2016. https://www.bigbangnews.com/actualidad/Hay-un-femicidio-cada-18-horas-y-preocupa-el-fenomeno-de-las-victimas-vinculadas-20170213-0007.html Bigbangnews. 13 lutego 2017.. Ruch rozprzestrzenił się na inne kraje Ameryki Łacińskiej, Europy i Azjihttps://peru21.pe/mundo/asia-europa-movilizan-violencia-mujer-225736..
Geneza i kontekst W 1995 roku Susana Chávez napisała wiersz przeciwko mordowaniu kobiet w Ciudad Juárez, zawierający frazę „Ni una mujor menos, ni una muerte más” („Ani jednej kobiety mniej, ani jednej więcej śmierci”). W 2011 roku poetka padła ofiarą morderstwaMarisa Avigliano.https://www.pagina12.com.ar/diario/suplementos/las12/13-9703-2015-05-15.html www.pagina12.com.ar 23 października 2020. https://www.minutouno.com/notas/365815-niunamenos-quien-fue-la-autora-la-consigna-que-une-miles-contra-la-violencia-genero www.minutouno.com. 14 marca 2020.. Vanina Escales, komunikatorka i aktywistka, zaproponowała „Ni una menos” jako nazwę maratonu czytelniczego w dniu 26 marca 2015 roku. Nazwa ta utrzymała się i została użyta w odniesieniu do marszu 3 czerwca 2015 rokuhttps://www.periodicovas.com/ni-una-menos-es-todas-mas/ www.periodicovas.com. 23 grudnia 2017..
W Argentynie nie było oficjalnych statystyk dotyczących kobietobójstw lub przemocy ze względu na płeć. Przeprowadzono jednak nieoficjalne sondaże, z wykorzystaniem środków masowego przekazu. Okazało się, że między 2008 a 2014 rokiem doszło do co najmniej 1808 morderstw kobiet.
W 2009 roku uchwalono ustawę 26.485 („Kompleksowa ochrona w celu zapobiegania, karania i eliminowania przemocy wobec kobiet w obszarach, w których rozwijają one swoje relacje międzyludzkie”), która rozszerzyła definicję „przemocy wobec kobiet” w kraju.
W 2014 roku według tych nieoficjalnych statystyk, w kraju zamordowano co najmniej 277 kobiet, w tempie jednej kobiety co 30 godzin. W pierwszych miesiącach 2015 roku nastąpił wzrost liczby kobietobójstwa w porównaniu z poprzednim rokiem. W tym czasie było kilka spraw, które miały zasięg medialny, takie jak sprawa Meliny Romero, która została ponownie pokrzywdzona przez media relacjonujące jej sprawę.
W latach 2008–2015 nastąpił wzrost liczby zabójstw kobiet o 38%, z 208 do 286 rocznie – chociaż tendencja zatrzymała się po osiągnięciu 282 w 2011 rokuStowarzyszenie obywatelskie La Casa del Encuentro 31 marca 2016 https://lacasadelencuentroblog.blogspot.com/2016/03/informe-de-investigacion-de-femicidios.html.. Liczba kobietobójstw spadła do 251 w 2017 roku, co jest najniższym wynikiem od 2009 rokuSąd Najwyższy Narodu https://www.csjn.gov.ar/omrecopilacion/docs/resumen2017fem.pdf..
Wydarzeniem, które wielu uważa za początek ruchu, jest zabójstwo 14-letniej Chiary Páez. Páez była w ciąży i postanowiła powiedzieć ojcu dziecka, 16-letniemu Manuelowi Mansilli, że chce zatrzymać dziecko. Mansilla zabił ją i zakopał ciało przed domem dziadków. Ciało Páez znaleziono następnego dnia, a Mansilla przyznał się do morderstwahttps://www.bbc.com/mundo/noticias-52900596 BBC News World 28 kwietnia 2022..
Marsz z 3 czerwca 2015 roku 10 maja 2015 roku w Rufino w Santa Fe znaleziono ciało Chiary Páez, 14-letniej dziewczynki, która została zabita przez swojego chłopakahttps://www.lanacion.com.ar/seguridad/horror-en-rufino-un-chico-de-16-anos-mato-a-su-novia-de-14-nid1791989 www.lanacion.com.ar. 12 maja 2015.. Skłoniło to organizatorów do przeprowadzenia protestu, tym razem przed Kongresem w centrum miasta Buenos Aireshttps://www.lanacion.com.ar/seguridad/rufino-chiara-nid1905389 www.lanacion.com.ar. 3 czerwca 2016..
Wezwanie było wspierane przez liczne grupy feministyczne i organizacje społeczne, było rozpowszechnione w mediach społecznościowych, kobiecych czasopismach i głównych gazetach krajowych oraz było wspierane przez wszystkich, niezależnie od płci.
Początkowo był to lokalny ruch, ale problem szybko stał się popularny w Internecie i zyskał międzynarodową uwagęhttps://www.laizquierdadiario.com.uy/En-Uruguay-Chile-y-Mexico-tambien-Ni-una-menos?id_rubrique=5441 La Izquierda Diario 14 marca 2020.. Wzięły w nim udział liczne osoby publiczne, w tym piłkarze, aktorzy, artyści, dziennikarze, sportowcy, przywódcy polityczni, organizacje pozarządowe i związki zawodowe.
Marsz odbył się 3 czerwca 2015 roku pod hasłem „Ni Una Menos”, mając za główne miejsce spotkania Plaza del Congreso w Buenos Aires i zainspirował kilka miast w Argentynie. Uczestniczyło w nim ponad 300 000 osób, wspieranych przez grupy praw kobiet, związki zawodowe, organizacje polityczne i społeczne.
Postulaty W głównym akcie marszu, przed Kongresem, został odczytany dokument o przemocy seksistowskiej i postulaty, które zostały skierowane do państwa. Wykonanie w całości i z zagwarantowaniem budżetu ustawy 26.485 „Kompleksowa ochrona w celu zapobiegania, karania i eliminowania przemocy wobec kobiet w obszarach, w których rozwijają one swoje relacje międzyludzkie”. Realizacja ustanowionego w niej planu krajowego. Gromadzenie i publikowanie oficjalnych statystyk dotyczących przemocy wobec kobiet, w tym wskaźników kobietobójstwa. Otwarcie i pełne funkcjonowanie biur do spraw Przemocy Domowej Sądu Najwyższego we wszystkich prowincjach w celu przyśpieszenia środków zapobiegawczych w zakresie ochrony. Federalizacja linii 137. Gwarancje ochrony dla ofiar przemocy. Wdrożenie elektronicznego monitoringu sprawców w celu zapewnienia, że nie naruszają oni ograniczeń nałożonych przez wymiar sprawiedliwości. Gwarancje dostępu ofiar do wymiaru sprawiedliwości. Uwaga przeszkolonego personelu na przyjmowanie skarg w każdej prokuraturze i każdym posterunku policji. Powiązanie spraw z jurysdykcji cywilnej i karnej. Prawne wsparcie finansowe dla ofiar w trakcie całego procesu sądowego. Gwarancja stosowania się do praw dziecka ze wsparciem finansowym i szkoleniami z tej tematyki. Stworzenie większej liczby mieszkań/schronisk w nagłych wypadkach, domów dziennych dla ofiar i dotacji mieszkaniowych, z interdyscyplinarnym wsparciem z perspektywy płci. Uwzględnienie i pogłębienie we wszystkich programach nauczania różnych poziomów kompleksowej edukacji seksualnej z perspektywy płci, tematu przemocy seksistowskiej oraz prowadzenia warsztatów, aby zapobiegać związkom, w których dochodzi do przemocy. Obowiązkowe szkolenie w zakresie przemocy ze względu na płeć dla pracowników rządowych, personelu bezpieczeństwa i pracowników wymiaru sprawiedliwości, a także specjalistów zajmujących się kwestią przemocy w różnych oficjalnych agencjach w całym kraju.
Następstwa Sędzia Elena Highton de Nolasco ogłosiła, że Sąd Najwyższy Narodu ustanowi rejestr kobietobójstwhttps://www.pagina12.com.ar/23256-decalogo-de-irrealidades Página/12.. Po pewnym czasie rejestr został skrytykowany za nieuwzględnianie przypadków samobójstw sprawcy, ponieważ nie przeprowadzono sprawy karnej.
Wnioski złożone podczas marszu doprowadziły do uchwalania 24 listopada 2015 roku projektu ustawy, przewidującej utworzenie Korpusu Prawników dla Ofiar Przemocy ze względu na Płeć (ustawa 27,210).
Osiągnięcia tego ruchu w zmianie rocznych wskaźników morderstw kobiet w Argentynie od czasu ustanowienia finansowania przez państwo to: od 3 czerwca 2015 roku do 31 grudnia 2015 roku – 131 kobietobójstw (1 kobietobójstwo na 36 godzin) od 1 stycznia 2016 roku do 31 grudnia 2016 roku – 289 kobietobójstw (1 kobietobójstwo na 27 godzin) od 1 stycznia 2017 roku do 31 grudnia 2017 roku – 277 kobietobójstw (1 kobietobójstwo na 29 godzin) od 1 stycznia 2018 roku do 31 grudnia 2018 roku – 289 kobietobójstw (1 kobietobójstwo na 28 godzin) od 1 stycznia 2019 roku do 31 grudnia 2019 roku – 327 kobietobójstw (1 kobietobójstwo na 26 godzin) Od czasu ustanowienia krajowego rejestru kobietobójstwa w 2015 roku, godzinowy wzrost liczby morderstw kobiet wyniósł 34%https://ahoraquesinosven.com.ar/reports/1450-femicidios-del-3-6-15-al-25-5-20 www.ahoraquesinosven.com.ar. 18 sierpnia 2020..
Niektórzy krytykują, że propozycje ruchu feministycznego nie pomagają Ni Una Menos zmniejszyć przestępstw wobec kobiet, albo dlatego, że feminizm nie jest w stanie rozwiązać problemu, albo, że nie jest zwracana uwaga na prawdziwe przyczyny morderstwhttps://www.lanacion.com.ar/opinion/critica-al-feminismo-radical-despues-de-niunamenosensayo-nid1814990/ La Nación 2 sierpnia 2015.. Tymczasem ruchy feministyczne nalegają na pociągnięcie państwa do odpowiedzialności za polityczną i prawną nieskuteczność za przemoc wobec kobiet.
Marsz Ni Una Menos w Tucumán 3 czerwca 2015 roku w Tucumánhttps://lapalta.com.ar/coberturas-fotograficas/2015/6/4/ni-una-menos-tucuman-galeria-de-imagenes La Palta 4 czerwca 2015. odbył się marsz pod hasłem Ni Una Menos w związku z zamordowaniem Chiary Páez. Zgromadziło się około 7 000 osób. Wypowiadali się krewni kobiet będących ofiarami morderstwa, w tym Alberto Lebbos, ojciec Pauliny Lebbos, ofiary zabójstwa w 2006 roku. Podobnie jak w całym kraju, marsz powtarza się co rokuhttps://lanotatucuman.com/tucuman-vuelve-a-marchar-a-7-anos-del-niunamenos/tucuman/01/06/2022/68690/,%20https://lanotatucuman.com/tucuman-vuelve-a-marchar-a-7-anos-del-niunamenos/tucuman/01/06/2022/68690/ 1 czerwca 2022.. W 2016 roku dodano hasło „Wolność dla Belén” („Libertad para Belén”), przypadek młodej kobiety, która została skazana za poronienie, a następnie uniewinnionahttps://elpais.com/internacional/2017/03/27/argentina/1490648400_185209.html El País 28 marca 2017. przed rozpatrzeniem procesu karnego i związanej z nim organizacji feministycznej. Sprawa znalazła się w centrum debaty aborcyjnej w Argentynie.
Symbole Jednym z symboli ruchu jest zielony szalik, który symbolizuje jego zaangażowanie w prawa kobiethttps://www.cnn.com/2020/12/30/opinions/argentina-abortion-legalization-significance-filipovic/index.html CNN 30 grudnia 2020.. Zwykle na chustach znajdują się zwroty takie jak: „Narodowa kampania na rzecz prawa do legalnej, bezpiecznej i bezpłatnej aborcji”, „Wolna aborcja” i „#AborcjaDlaWszystkich”https://www.vogue.mx/estilo-de-vida/articulo/panuelo-verde-feminista-que-significa-y-cual-es-su-origen Vogue 6 marca 2021..
Feminizm przeciw systemowi sprawiedliwości opartemu na więzieniom Feminizm skierowany przeciw systemowi sprawiedliwości opartemu na więzieniom można również znaleźć w Ni Una Menos, co widać po tym, jak krytycznie odnosi się do systemu prawnego w Argentynie, który ich zdaniem nie chroni kobiet, a wręcz przeciwnie. Ni Una Menos na swojej stronie internetowej wyjaśnia, w jaki sposób system udaremnia walkę o społeczeństwo, w którym kobiety są bardziej wyzwolone niż ma to miejsce dzisiajhttps://www.vogue.mx/estilo-de-vida/articulo/panuelo-verde-feminista-que-significa-y-cual-es-su-origen 3 czerwca 2017..
Późniejsze marsze Marsz z 3 czerwca 2016 roku W maju 2016 roku zwołano marsz podając konkretne powodyhttps://www.pagina12.com.ar/diario/suplementos/las12/13-10571-2016-05-13.html La Página/12 13 maja 2016.: