Max Paul Eugen Bekker (ur. 11 września 1882 w Berlinie, zm. 7 marca 1937 w Nowym Jorku) – niemiecki pisarz, krytyk muzyczny.
Życiorys Uczył się gry na skrzypcach u Fabiana Rehfelda, na fortepianie u Alfreda Sormanna oraz teorii muzyki u Benno Horwitza. Początkowo występował jako skrzypek z orkiestrą Berliner Philharmoniker, działał też jako dyrygent w Aschaffenburgu i Görlitz. Pisał krytyki muzyczne do „Berliner Neueste Nachrichten” (1906–1909), „Berliner Allgemeine Zeitung” (1909–1911) i „Frankfurter Zeitung” (1911–1925). W 1925 roku otrzymał posadę intendenta teatru miejskiego w Kassel, a od 1927 roku pracował na analogicznym stanowisku w Wiesbaden. Po objęciu władzy w Niemczech przez nazistów opuścił kraj, w 1934 roku osiadł w Stanach Zjednoczonych.
W swoich pracach historię muzyki pojmował nie jako rozwój, lecz zmianę zasad formalnych i zjawisk dźwiękowych. Sformułował tezę o socjologicznych uwarunkowaniach twórczości muzycznej. Propagował twórczość Paula Hindemitha, Gustava Mahlera, Arnolda Schönberga i Ernsta Křenka. Polemizował z Hansem Pfitznerem. Napisał biografie Oskara Frieda (1907) i Jacques’a Offenbacha (1909).
Prace (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Niemieccy krytycy muzyczni Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1937 Kategoria:Ludzie urodzeni w Berlinie