Pnewie (, Pniwje, więcej zob. niżej) – szczyt Połonin Hryniawskich, jeden z najwyższych w paśmie, zlokalizowany w rejonie wierchowińskim ukraińskiego obwodzu iwanofrankiwskiego. Stanowi jedną z kulminacji grzbietu o tej samej nazwie.
Geografia Grzbiet Pnewie ciągnie się na długości ok. 33 km z północnego zachodu na południowy wschód – nad doliną Czarnego Czeremoszu – od ujścia do niego potoku Szybeny po połączenie Perkałabu i Saraty tworzących w tym miejscu Biały Czeremosz. Cechuje się on niewielkimi wysokościami względnymi i mało wybitnymi szczytami, które nie zawsze wyróżniane są na mapach.
Mianem Pnewie określa się niekiedy jeden z najwyższych wierzchołków grzbietu położony w jego środkowej części pomiędzy połoninami Gropa, Pnewie i Ryżowata. Wznosi się on na wysokość 1586 m n.p.m. przy wybitności 197 m i izolacji 5,4 km (najbliższy wyższy szczyt to Łostuń Wielki w Górach Czywczyńskich). Sąsiednie bezimienne wierzchołki mają wysokość 1556 m n.p.m. (na północnym zachodzie) i 1532 m n.p.m. (na południowym wschodzie). Od szczytu Pnewia oddzielają je płytkie przełączki o wysokości odpowiednio ok. 1530 i 1515 m n.p.m. Przewyższenie szczytu nad doliną Czarnego Czeremoszu wynosi w przybliżeniu 415 m.
Na szczycie Pnewia oddziela się boczny grzbiet o odległości ok. 10 km dochodzący na północnym wschodzie do wsi Hramotne i Hołoszyna (wierzchołki 1369, 1464, 1481, 1386, 1386 – dwa ostatnie niekiedy oznaczane jako Borzolewa, 1091 m n.p.m.). Ramię to oddziela doliny potoków Hramitny Wielki (po stronie północnej, dopływ Probijnej) i Hostowiec (po stronie południowej, dopływ Białego Czeremoszu). Potoki opadające ku południowemu zachodowi i dolinie Czarnego Czeremoszu są wielokrotnie krótsze, nie przekraczają 1,5 km długości, co spowodowane jest występowaniem po tej stronie krótkich, stromych zboczy.
Szczyt Pnewia jest niezalesiony, dzięki czemu można z niego dostrzec szereg szczytów, niekiedy przekraczających 2000 m n.p.m. Na południu i zachodzie są to wierzchołki Gor Rodniańskich (Ineul, Coasta Netedă, Galațului, Puzdrelor, Pietrosul Rodnei) i Karpat Marmaroskich (Toroiaga, Mihailecul, Fărcaul oraz Neniska Mała i Pop Iwan Marmaroski – w paśmie Gór Rachowskich). Na bliższym planie od południa po północny zachód ciągnie się równoległy do grzbietu Pniewia pas Gór Czywczyńskich widoczny stąd na całej swojej długości: od Hnitesy i Palenicy przez Łostuń, Suligul, Łedeskul, Czywczyn, Budyjowską Wielką aż po i Stóg. Na północnym zachodzie widoczne są szczyty Czarnohory (Petros, Pop Iwan, Brebeneskuł, Smotrec). W tym kierunku widok obejmuje też pozostałe główne wierzchołki grzbietu Pnewie: Halę Michajłową, Babę Ludową czy Masny Prysłup. W jednej linii z pierwszym z wymienionych znajduje się też najwyższe wzniesienie Świdowca – Bliźnica. Na północy możliwe jest dostrzeżenie w oddali pojedynczych szczytów we wschodnich Gorganach (Doboszanka). Na północy i wschodzie panorama obejmuje niższe szczyty Beskidów Pokuckich z najwyższym Rotyłem oraz Czarnym Groniem i Pisanym Kamieniem, a oprócz tego Skupową w bocznym paśmie Połonin Hryniawskich czy Cziochelkę w Górach Wyżnicko-Strażowskich. Na połduniowym wschodzie panoramę zamykają Góry Jałowiczorskie ze szczytami Wypczyna, Łosowa, Jarowica i Tomnatyk.
Turystyka i ochrona przyrody Przez większą część grzbietu Pnewie, w tym przez sam wierzchołek prowadzi Wschodniokarpacki Szlak Turystyczny biegnący tu od Probijniwki po klauzę Perkałab.
Sam szczyt Pnewia nie jest objęty żadną formą ochrony przyrody, jednak znajduje się on w bezpośrednim pobliżu granic Wierchowińskiego Parku Narodowego, które pokrywają się co do zasady z górną granicą lasu i przebiegają w tym miejscu niespełna 400 m na południowy zachód.
Nazwa W języku ukraińskim na określenie tak grzbietu, jak i samego szczytu zamiennie stosuje się nazwy Пнів’є (Pniwje), Пнєв’є (Pniewje), Пнев’є (Pnewje), Пневе (Pnewe) czy Пневі (Pnewi). Polska nazwa stosowana co najmniej od lat 80. XIX wieku brzmi Pnewie.
Przypisy
Kategoria:Szczyty Połonin Hryniawskich Kategoria:Rejon wierchowiński