Sroka gołooka (Pica mauritanica) – gatunek ptaka z rodziny krukowatych (Corvidae). Zamieszkuje Afrykę Północną, osiadły. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Systematyka Gatunek ten opisał w 1845 roku Alfred Malherbe, nadając mu nazwę Pica mauritanica. Jako miejsce typowe wskazał Oran i Bone (obecnie Annaba) w Algierii.
Jest to gatunek monotypowy. Był on traktowany jako podgatunek sroki zwyczajnej (Pica pica), ale w 2. dekadzie XXI wieku na podstawie różnic w morfologii i wokalizacji oraz badań filogenetycznych podniesiono go do rangi osobnego gatunku.
Występowanie Sroka gołooka zamieszkuje obszar od Maroka przez północną Algierię do Tunezji. Występuje na wysokościach do 2300 m n.p.m. Jest gatunkiem osiadłym.
Morfologia Zasadniczo identyczna do sroki zwyczajnej, z wyjątkiem drobnych detali, główna różnica to niebieska, naga skóra za okiem, przypominająca łzę. Poza tym ma węższy biały brzuch, krótsze skrzydła i dłuższy ogon.
Długość ciała wynosi około 48 cm. Jedna zbadana samica ważyła 180 g.
Ekologia i zachowanie Głos Głos bardziej jękliwy i skrzekliwy od sroki zwyczajnej.
Biotop Środowiska antropogeniczne, lasy, łąki, obszary skaliste, zarośla.
mały|250px|Jaja z kolekcji muzealnej Lęgi Sezon lęgowy nie jest dobrze udokumentowany, budowa gniazda zaczyna się już od grudnia–stycznia. Gniazdo to kopulasta struktura z ciernistych patyków i gałązek z wejściem z boku, wyścielona miękkimi włóknami i zwierzęcym włosiem. Jest ono umieszczone wysoko na drzewie lub wysokim krzewie, a jego budową zajmują się oba ptaki z pary. W zniesieniu zwykle 4–6 jaj. W Tunezji składanie jaj przypada na okres od połowy marca do połowy kwietnia.
W badaniu przeprowadzonym w Tunezji w latach 2017–2018, najczęstszym powodem utraty lęgu były dzierzby, węże (kobra egipska) i szczury, w mniejszym stopniu pasożytnictwo lęgowe kukułki czubatej oraz śmierć rodziców wskutek ataku kaniuka.
Pożywienie Jest to gatunek wszystkożerny. W skład jego diety wchodzą głównie bezkręgowce (np. chrząszcze), jaszczurki, żaby, małe ssaki, jaja i pisklęta innych ptaków, a także padlina. Żywi się również owocami i nasionami, chętnie zjada też wyrzucone resztki jedzenia.
Status zagrożenia IUCN uznaje srokę gołooką za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern). Globalny trend liczebności populacji oceniany jest jako spadkowy. W Tunezji pozostała już tylko jedna reliktowa populacja.
Przypisy
Systematyka i nazwy polskie za:
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Ptaki Afryki Kategoria:Krukowate Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1845 roku