thumb|250px|Ratusz w Lesznie thumb|250px|Fasada kościoła pojezuickiego w Poznaniu thumb|right|250px|Ląd, dawne opactwo cystersów, widok od zachodu thumb|250px|Klasztor filipinów na Świętej Górze koło Gostynia thumb|Klasztor Cysterek w Owińskach. Kościół św. Jana Chrzciciela oraz budynek klasztorny.
Pompeo Ferrari (ur. ok. 1660 najprawdopodobniej w Rzymie, zm. 15 maja 1736 w Rydzynie) – jeden z najwybitniejszych wśród pracujących w Polsce architektów późnego baroku.
Życiorys Urodził się w Rzymie. Świadczy o tym fakt, że sam podpisywał się jako Romanus. Tu też zdobył wykształcenie i stawiał pierwsze kroki w dziedzinie architektury. Akademia Świętego Łukasza dwukrotnie (w 1678 i 1681) wyróżniła jego prace I nagrodą.
W 1696 do Polski sprowadził go ówczesny wojewoda poznański Stanisław Leszczyński. Architekt osiadł w należącej do nowego mecenasa Rydzynie. W 1703 odbył się tu również jego ślub z Anną Rozyną Eitner, z którą Pompeo miał szóstkę dzieci. Najstarszy z synów, Antoni, podążył w ślady ojca i w 1729 otrzymał obywatelstwo poznańskie jako murarius.
Prace Pompeo Ferrari przybył do Polski jako artysta już ukształtowany. Uważa się, że w swojej pracy wzorował się na Carlo Fontanie i Francesco Borrominim. Do jego projektów należą: Zamek w Rydzynie (przebudowa z lat 1696–1704), projekt kaplicy we Wrocławiu (1704), projekt pałacu i pałacyku w Dreźnie (około 1704), nagrobki Leszczyńskich w leszczyńskiej farze (około 1709), odbudowa ratusza w Lesznie (1707–1709), projekt odbudowy zboru Świętego Jana w Lesznie (1709–1713, ostatecznie niezrealizowany), projekt zboru Świętego Krzyża w Lesznie (1709, zrealizowany przez Jana Adama Stiera), kaplica grobowa W. Gruszczyńśkiego przy zborze Świętego Jana w Lesznie (1711–1713), kościół parafialny w Obrzycku (1714–1728), Klasztor Cysterek w Owińskach (1720–1728), prezbiterium murowanej świątyni w Murowanej Goślinie (1724), przebudowa korpusu kościoła parafialnego we Wschowie (1725), prace wykończeniowe kościoła filipinów na Świętej Górze koło Gostynia (1725–1728), kaplica w kościele Bożego Ciała w Poznaniu (około 1726), ołtarz główny w kościele Bożego Ciała w Poznaniu (1728), kaplica Teodora Potockiego w archikatedrze gnieźnieńskiej (1727–1729), portal i ołtarz w dawnym kościele jezuitów w Poznaniu (1727–1732), częściowa przebudowa klasztoru cystersów w Lądzie – piętro, nowy kapitularz tzw. „Sala Opacka”, refektarz (1718? – 1722), kościół cystersów w Lądzie – partia zachodnia (1728–1733), na zlecenie opata M.A. Łukomskiego w latach 30. XVIII w. wznosi nowy pałac opacki w Lądzie (rozebrany na przełomie XIX/XX w.), kościół reformatów w Osiecznej (1729–1733), pałac arcybiskupi w Poznaniu (ukończony w 1732), klasztor filipinów na Świętej Górze koło Gostynia (1732–1736)
Przypisy
Bibliografia Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski (red.) Wielkopolski słownik biograficzny, Warszawa – Poznań 1983, PWN . Witold Dalbor, Pompeo Ferrari ok. 1660–1736: działalność architektoniczna w Polsce, Wyd. Kasy im. Mianowskiego, 1938.
Kategoria:Artyści związani z dworami polskich magnatów Kategoria:Ludzie związani z Lesznem (I Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie związani z Poznaniem (I Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie związani z Rydzyną (I Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy architekci barokowi Kategoria:Włoscy architekci barokowi Kategoria:Włosi w I Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1736 Kategoria:Urodzeni w XVII wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzymie