Stanisław Roman Byrski (ur. 24 listopada 1911 w Warszawie, zm. 3 stycznia 1966 w Łodzi) – polski scenograf, dyrektor teatru „Pinokio” w latach 1958–1962, malarz.
Życiorys Byrski w 1928 ukończył naukę w gimnazjum im. M. Reja w Warszawie. Następnie studiował do 1930 na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Następnie podjął studia z zakresu malarstwa sztalugowego na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, które ukończył, broniąc dyplom w czerwcu 1939 w pracowni Mieczysława Kotarbińskiego. Podczas studiów pracował w Muzeum Narodowym i w Instytucie Propagandy Sztuki. Podczas II wojny światowej był modelatorem i projektantem w Spółdzielni Pracy Stolarsko-Zabawkarskiej oraz uczestniczył w podziemnych wystawach sztuki – w Wystawie Malarstwa Podziemnego w Warszawie przy ul. Kruczej w 1943.
Po wojnie przeprowadził się do Łodzi, gdzie pracował w Wydziale Kultury, a następnie był nauczycielem w Szkole Przemysłu Artystycznego. Ponadto kierował katedrą malarstwa w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. W 1946 zaangażował się w działalność teatru lalkowego, wraz z żoną, Wandą Byrską, opracował scenografię do przedstawienia „O żaczku-szkolaczku” w Dziecięcym Teatrze Kukiełkowym w Łodzi (późniejszy Teatr „Pinokio”). W latach 1947–1957 był kierownikiem plastycznym teatru. W latach 1958–1962 pełnił funkcję dyrektora i kierownika artystycznego teatru. W 1962 z powodu ciężkiej choroby zrezygnował z posady.
Współpracował ponadto z Teatrem Baj w Warszawie, Teatrem Młodego Widza w Poznaniu (1951–1952) oraz Teatrem im. Stefana Żeromskiego w Kielcach (1958). Był Członkiem Plenum Zarządu Okręgu ZPAP Był autorem pejzaży, portretów i martwej natury.
Życie prywatne Jego rodzicami byli: Stanisław i Karolina Byrscy. Jego bratem – Tadeusz Byrski – aktor i reżyser, a jego żoną – Wanda Byrska z d. Pawłowska – scenografka i reżyserka.
Został pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi.
Wyróżnienia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Nagroda za scenografię do „Bajki chińskiej” Anny Świrszczyńskiej na Międzynarodowym Festiwalu Teatrów Lalek w Warszawie (1962).
Scenografie „O żaczku-szkolaczku” (1946), „Historia cała o niebieskich migdałach” (1947, 1957), „Pinokio” (1948, 1957), „Czarodziejski kalosz” (1948), „Kret i zając” (1950), „Pieśń Sarmiko” (1951), „Pierścień i róża” (1958), „Powrót Odysa” (1958), „Dziadek Zmruż-Oczko” (1959), „Bajka chińska” (1960), „Pan Twardowski” (1962), „Czarodziejski kalosz” (1949).
Przypisy
Kategoria:Dyrektorzy Teatru „Pinokio” w Łodzi Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Zmarli w 1966 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi Kategoria:Polscy scenografowie teatralni Kategoria:Pochowani na Starym Cmentarzu w Łodzi Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)