Aditi Pant (ur. 6 lipca 1943 w Nagpurze) – indyjska oceanografka. W 1983 roku, wraz z geolożką , jako pierwsza kobieta z Indii wzięła udział w wyprawie na Antarktykę w ramach . W trakcie kariery naukowej związana była m.in. z (NIO), oraz Uniwersytetem w Pune.
Życiorys Młodość i wykształcenie Urodziła się w rodzinie posługującej się językiem marathi, należącej do grupy Deśastha. Jej ojciec, , był dyplomatą i przez 40 lat pełnił funkcję ambasadora w krajach Europy i Afryki. Matka, Nalini Devi, była lekarką i członkinią Royal College of Surgeons. Aditi zainteresowała się naukami przyrodniczymi dzięki rodzicom, którzy zachęcali ją do kontaktu z naturą i aktywności na świeżym powietrzu.
Ukończyła studia licencjackie (Bachelor of Science) na Uniwersytecie w Pune. Do podjęcia pracy w dziedzinie oceanografii skłoniła ją lektura książki The Open Sea . Dzięki stypendium rządu USA odbyła studia magisterskie (Master of Science) z zakresu nauk o morzu na Uniwersytecie Hawajskim. W pracy dyplomowej zajmowała się wpływem natężenia światła w strefie tropikalnej na fotosyntezę planktonu oraz przepływem węgla z fitoplanktonu do bakterii. Ze względu na trudności związane z badaniami na otwartym morzu, pod kierunkiem dr. M.S. Doty’ego skupiła się na modelu pojedynczej bakterii. Następnie podjęła studia doktoranckie z fizjologii alg morskich na Westfield College (University of London), uzyskując stypendium badawcze SERC. Po zakończeniu badań nie zdecydowała się na pozostanie na uczelni i wróciła do Indii, aby podjąć pracę w National Institute of Oceanography (NIO) w Goa.
Kariera naukowa Jeszcze w trakcie studiów doktoranckich nawiązała kontakt z profesorem , dyrektorem National Institute of Oceanography. W latach 1973–1976 pracowała w NIO, prowadząc badania strefy brzegowej. Uczestniczyła w projektach ochrony zachodniego wybrzeża Indii (od Veravalu do Komorynu) oraz zatoki Mannar. Pracowała także nad dziesięcioletnim programem badań Oceanu Południowego, obejmującym biologię, inżynierię materiałową i inne nauki przyrodnicze.
W 1990 roku przeniosła się do National Chemical Laboratory w Pune, gdzie przez 15 lat prowadziła badania nad enzymologią organizmów halofilnych (tolerujących wysokie stężenie soli) występujących w łańcuchu pokarmowym. W latach 2003–2007 była profesorem emerytowanym na Wydziale Botaniki Uniwersytetu w Pune.
Wyprawy na Antarktydę Na przełomie lat 1983 i 1984 wzięła udział w trzeciej indyjskiej wyprawie na Antarktydę, zorganizowanej w ramach programu zainicjowanego po podpisaniu przez Indie Układu Antarktycznego (1981). Pant i Sudipta Sengupta były pierwszymi Induskami na tym kontynencie. Celem ekspedycji było zebranie danych z zakresu fizyki, chemii i biologii Oceanu Południowego. Pant prowadziła badania przez cztery miesiące. Podczas tej misji zbudowano pierwszą indyjską stację badawczą Dakshin Gangotri, zlokalizowaną około 2500 km od bieguna południowego.
W 1984 roku uczestniczyła także w piątej wyprawie antarktycznej, kontynuując badania oceanograficzne i geologiczne.
Osiągnięcia i członkostwo Jest współautorką pięciu patentów oraz autorką 67 publikacji w czasopismach międzynarodowych. Za wkład w indyjski program antarktyczny została uhonorowana przez rząd Indii nagrodą Antarctic Award (wraz z Sudiptą Senguptą, Jayą Naithani i Kanwal Vilku).
Należy do organizacji naukowych, m.in.: Maharashtra Society for the Cultivation of Science, Maharashtra Academy of Sciences oraz komitetu ds. biopaliw przy Departamencie Biotechnologii (CGO Complex) w Nowym Delhi.
Przypisy
Kategoria:Oceanografowie Kategoria:Urodzeni w 1943 Kategoria:Indyjscy biolodzy