Leokadia Baczyńska (ur. 1906) – polska urzędniczka, „Sprawiedliwa wśród Narodów Świata”.
Życiorys W trakcie II wojny światowej mieszkała w Warszawie, sprowadzonej przez niemieckiego okupanta do roli siedziby władz dystryktu warszawskiego. Pomagała swojej przyjaciółce Marii Solarskiej, będącej Żydówką, z którą znała się jeszcze przed wybuchem wojny. Przed niemiecką agresją na Polskę obie panie zatrudnione były w stołecznym Głównym Urzędzie Statystycznym. Gdy Maria i jej rodzina zostali zamknięci w getcie warszawskim, Leokadia dostarczała im żywność i pieniądze. Z czasem podjęła decyzję o pomocy w ucieczce Marii, której rodzina nie przetrwała warunków uwięzienia, z getta i jej ukryciu we własnym mieszkaniu, gdzie przebywała przez blisko dwa lata. Dopiero wybuch Powstania Warszawskiego rozdzielił obie panie, jednak z końcem 1944 r. znów znalazły się razem, w nowym mieszkaniu Leokadii na obrzeżach Miechowa. Tam też doczekały wkroczenia Armii Czerwonej i tym samym końca niemieckiej okupacjiLeokadia Baczyńska, Instytut Yad Vashem..
Odznaczenia 15 lipca 1981 r. Instytut Jad Waszem uhonorował Leokadię Baczyńską medalem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”.
Przypisy
Bibliografia Księga Sprawiedliwych wśród Narodów Świata: ratujący Żydów podczas Holocaustu: Polska, red. I. Gutman, Kraków 2009
Kategoria:Polscy Sprawiedliwi wśród Narodów Świata Kategoria:Urodzeni w 1906