Antoni Kiewnarski (ur. 26 stycznia 1899 w Moskwie, zm. 2 kwietnia 1944 pod Żaganiem) – oficer, uczestnik wojny domowej w Rosji i II wojny światowej w szeregach Wojska Polskiego.
Życiorys Syn Antoniego Kiewnarskiego i Klary z Kirchofów. Edukację zakończył jako absolwent korpusu kadetów w Moskwie i rozpoczął służbę w armii rosyjskiej. W latach 1917–1918 służył w Pułk Strzelców Polskich im. Bartosza Głowackiego, uczestnicząc w wojnie domowej w Rosji.
Po powrocie do Polski służył w 58 Pułk Piechoty. W 1927 roku został przeniesiony do 3 pułku lotniczego. W 1937 roku otrzymał licencję pilota szybowcowego. Po agresji III Rzeszy na Polskę w 1939 roku ewakuował się do Rumunii, gdzie został internowany. Następnie udał się do Francji, tam w stopniu majora powierzono mu funkcję adiutanta gen. Władysława Sikorskiego. Po klęsce Francji trafił do Anglii, gdzie został skierowany do służby w 305 Dywizjonie Bombowym.
W sierpniu 1942 roku jego samolot uczestniczący w bombardowaniu III Rzeszy został zestrzelony. Ranny Kiewnarski dostał się do niemieckiej niewoli. Po zakończeniu leczenia umieszczony został w obozie jenieckim dla lotników w Żaganiu. W dniu 25 marca 1944 roku wraz z innymi jeńcami podjął próbę ucieczki. Wraz z trzema innymi jeńcami 2 kwietnia 1944 roku został zabity przez Niemców na drodze do Żagania. Po zakończeniu wojny jego ciało zostało pochowane na cmentarzu w Poznaniu.
Ordery i odznaczenia Virtuti Militari V klasy Krzyż Walecznych (odznaczony trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Jeńcy Stalagu Luft III w Żaganiu Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Oficerowie 3 Pułku Lotniczego Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny domowej w Rosji Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1944 Kategoria:Polacy i obywatele polscy straceni przez Niemcy nazistowskie 1939–1945