Zaganiacz płowy (Iduna opaca) – gatunek małego, wędrownego ptaka wróblowego z rodziny trzciniaków (Acrocephalidae), dawniej włączanej do pokrzewkowatych (Sylviidae). Lęgi odbywa w Hiszpanii i północno-zachodniej Afryce, zimuje w Afryce Zachodniej. Nie wyróżnia się podgatunków. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Występowanie Nieliczny, lokalny. Na lęgowiskach w okresie marzec–październik.
W okresie lęgowym zamieszkuje Maroko, Algierię, Tunezję oraz południową i północno-wschodnią Hiszpanię. Spotykany jest na wrzosowiskach z krzewami, w sadach, małych lasach i ich skrajach, dużych ogrodach i nad rzekami. Zimuje w Afryce Zachodniej – od zachodniej Mauretanii, Senegalu, Gambii, Gwinei Bissau i Gwinei po Niger i Nigerię.
Opis +WymiaryDługość ciałaRozpiętość skrzydełMasa ciała13–14 cm18–21 cm9–17 g
Wygląd Jest to mały, smukły ptak o długim ogonie i jasnobrązowym ubarwieniu z długim, szerokim dziobem. Spód i gardło jasne. Ogon jednolity.
Przypomina trzcinniczka, ale w słabym świetle można go także pomylić z zaganiaczem szczebiotliwym, natomiast w północno-zachodniej Afryce jest bardzo podobny do podgatunku zaganiacza bladego – reiseri.
Wierzch jasnobrązowy bez oliwkowego odcienia. Gardło białawe, bok ciała jasnoszaropłowy. Między okiem a dziobem przebiega jasny, krótki pasek. Obrączka oczna nieprzerwana, kantarek jasny. Dziób długi i szeroki, pomarańczowy z ciemnym wierzchem i końcem. Nogi szarobrązowe. Brak wstawki na skrzydle, projekcja lotek ± ½ długości lotek trzeciego rzędu. Ogon zaokrąglony, szeroki, w barwie jednolitej. Białe zakończenie na sterówkach bardzo wąskie lub brak.
Głos Głos jest bardzo podobny do zaganiacza bladego i zwykle nieodróżnialny, ale śpiew jest mniej zgrzytliwy i skrzypiący. Sylaby kontaktowe piosenki to czek...czek...czek. Wydaje też twarde stuknięcia „czup” oraz nosowe, szorstkie „tżep”.
Zachowanie i lot Nie kiwa ogonem bądź robi to nieczęsto. Pokarmu poszukuje na różnych wysokościach.
W locie widać szerokie: ogon i skrzydła. Głowa jest wydłużona. Brak kontrastu w ubarwieniu.
Pierzenie Pierzy się częściowo pod koniec lata i jesienią oraz całkowicie zimą i na początku wiosny (dotyczy wszystkich grup wiekowych).
Ekologia Jaja zaganiacza płowego są białe z czarnymi żyłkami. Żywi się głównie owadami.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody zaganiacz płowy został zaliczony do kategorii LC ( – gatunek najmniejszej troski). Liczebność światowej populacji ani jej trend nie są znane. W 2021 roku organizacja BirdLife International szacowała liczebność populacji europejskiej na około 10 tysięcy dorosłych osobników, a jej trend oceniła jako względnie stabilny.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Trzciniaki Kategoria:Ptaki Europy Kategoria:Ptaki Afryki Kategoria:Taksony opisane przez Jeana Cabanisa Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1850 roku